زوال عقل

یه فکت ironic راجع به من اینه که به شدت ادم رفیق دوستی هستم. دوست صمیمیم انگار خدامه. خدای عصبانی، برهنه، بیزار از عرف، با ناخنای شکسته و گریه‌های کف اتاق. می‌پرستمش. خانواده‌ایه که هیچوقت نداشتم. باهاش میمیرم اگه لازم باشه. براش جنگ هم میرم اگر فقط صدام کنه. ولی مشکل اینجاست اصلا دوست صمیمی ندارم

شام باید ترشی بخوریم پیاده برگردیم

مغازه رو جارو کردن با شادی

ستاره رفته تو مغازه ترشی فروشی نمیتونم درش بیارم

🔂

می‌دونه وقتی ناراحتم می‌نویسم .

من از خودم متنفرم چون از تو متنفرم. چون انگار مهم نیست آدم چقدر خودش رو به در و دیوار بکوبه که شبیه کسی نشه که ازش متنفره. چون آخرش همین لجنیم که هیچوقت نمی‌خواستم باشم. هرکاری کردم که نباشم. هیچ فرقی نکرد. فقط بدتر شد چون اینجوری کار می‌کنه. چون توی تمام این سال‌ها من حتی یکبار هم ندیدم که بهتر بشه، حتی ندیدم که ثابت بمونه، فقط بدتر میشه. چون جلوی آینه وایمیسم و میدونم که فردا از اینم لجن‌ترم. چقدر حقیرانست.

مشاور تراپیستم زنگ زده میگه روز یکشنبه ساعت پنج نوبت دارید تشریف بیارید مطب میگم کی برام نوبت گرفته من که نگرفتم میگه خانم دکتر گرفتن براتون ببخشید چرا تراپیستم باید از خودش برای من نوبت بگیره

ندیدم

عه اینجاس

۷

چنل آشپزی بزنم

کاهو پیچ گوجه خشک زیتون خیار کم برای سس هم دوتا قاشق ماست یه قاشق مایونز با لیمو، نمک و فلفل سیاه و پودر سیر و پاپریکا

چون خیلی اصرار میکنید باش