اصالت ؛

با احساس درد از خیانت ، گفت : به من بگو بی وفا حالا یار که هستی خزان عمرم رسید نوبهار که هستی ...

داریوش با غمی سوزناک ، گفت : چه دریایی میان ماست خوشا دیدار ما در خواب چه امیدی به این ساحل خوشا فریاد ، زیر اب ، نه از دور و از نزدیک تو از خواب آمدی ای عشق خوشا خود سوزی عاشق مرا اتش زدی ای عشق

با حقیقتِ عشقِ در دلش، گفت : تو که معنای عشقی به من معنا بده ای یار دروغ این صدا رو به گور قصه ها بسپار ...

با خاطراتی چو نغمه غم انگیز ، گفت : بی تو بر روی لبانم بوسه پژمرده گشته بی از این زندگانی قلبم آزرده گشته

تمام در ها به رویش بسته بود ، گفت : چرا هرجا که می‌رم در به روم وا نمی‌شه چرا هرجا که دلی می‌شکنه مثل شیشه ای خدا حرفی بزن اگه گوشت با منه ...

با شعله هایی سرد از عشق ، گفت : رفتی ای برگشت مژگان تا تب این عشق سوزان در دلم آتش فروزد تار و پودم را بسوزد

برای زنده کردن شعله امید ، گفت : نزار که از سکوت تو پرپر بشن ترانه ها دوباره من بمونم‌و خاکستر پروانه‌ ها

برای زنده کردن شعله امید ، گفت : نزار که از سکوت تو پرپر بشن ترانه ها دوباره من بمونم‌و خاکستر پروانه‌ ها