𝗣𝗥𝗢𝗝𝗘𝗖𝗧 𝟐𝗬

ဖတ်ရှုချင်ပါက @P2YCEO2

Warning ⚠️ စာအုပ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကိုစာအုပ်အမျိုးအစားအစုံအလင်နဲ့မြန်မာဘာသာပြန်ကိုဈေးနှုန်းသက်သာစွာဖြင့်ဖတ်ရှုလို့ရမယ့်အခွင့်အရေးကုန်ဆုံးတော့မယ်နော်⚠️ စာကြည့်တိုက်ကလည်းသွားဖို့ပျင်း‌နေတဲ့သူတွေ😁အတွက်ရော၊စာအုပ်တွေကဈေးကြီးနေလို့မုန့်ဖိုးမစုချင်တဲ့သူတွေအတွက်ရော😁 နွေရာသီပိတ်ရက်မလို့အိမ်မှာဘဲ‌နေပြီးစာအုပ်ဖတ်ချင်တဲ့သူတွေအတွက်ပါ1500နဲ့တင်စာအုပ်အဝဖတ်လို့ရမယ့်အခွင့်အရေးကသဘက်ခါဆိုကုန်ဆုံးတော့မှာနော်⚠️။စာအုပ်ကလည်း Vip Channel မှာတင်ပေးထားတဲ့စာအုပ်ဖိုင်တွေထဲကကြိုက်တဲ့စာအုပ်ဖိုင်ကိုဒေါင်းပြီးဖတ်ရုံဘဲမလို့ခေါင်းမရှုပ်တော့ဘူးနော်😎ကိုယ်ကြိုက်တဲ့စာအုပ်ဖတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ဘယ်စာအုပ်ဆက်ဖတ်ရမလဲမသိရင် PROJECT2Y ရဲ့ Facebook page မှာစာအုပ်ရဲ့အနှစ်သာရလေးတွေကိုတစ်ရက်တစ်ခါတင်ပေးထားတာမလို့ကြိုက်ရင်Vipချန်နယ်မှာရှာပြီးဖတ်လို့ရတယ်နော်😉။အဲတာဆိုဘာစောင့်နေတာလဲ🧐?အခုဘဲmemberဝင်ပြီးနှစ်သက်ရာစာအုပ်ကိုဈေးနှုန်းချိုသာစွာဖြင့်ဖတ်ရှုလိုက်ပါ💪

စာအုပ်အပြည့်အစုံဖတ်ရှုချင်ပါက @P2YCEO2

✨ တစ်ခုမေးပါရစေ။ - ရိုးရိုးလှေကားနဲ့ဓာတ်လှေကားကိုပြိုင်တူတွေ့မယ်ဆိုသင်ဘယ်ဟာစီးမှာလဲ။🥇⁉️ - တကယ်လို့သင်က 95%သောလူဦးရေထဲမှာပါမယ်ဆိုရင်တော့စက်လှေကားကိုအသုံးပြုမှာပါ။( ဒါကဥပမာတစ်ခုပါ။ ) - ပြောချင်တာက လူတော်တော်များများကဖြတ်လမ်းကိုလိုက်ချင်တတ်ကြပါတယ်။ ဖြတ်လမ်းကိုဘဲရှာချင်တတ်ကြပါတယ်။ ကျွန်ဝောာ်တို့အားလုံးအောင်မြင်ချင်တယ့်၊ ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်တွေပြည့်ဝချင်တယ့်လူတွေချည်းဘဲမလား။ ဒါပေမယ့်အမြဲတန်းအလွယ်လမ်းကိုဘဲအားကိုးကြပါတယ်။ - ဒါလုပ်ရင်မင်းလိုချင်တာကသေချာပေါက်ရလိမ့်မယ်။ဒါပေမယ့်အား‌‌စိုက်ထုတ်မှုတော်တော်လိုပြီးအချိန်အများကြီးပေးရလိမ့်မယ်ဆိုမလုပ်ချင်တော့ပါဘူး။❌ - မိတ်ဆွေ........ အခုဖတ်နေတဲ့စာကိုတစ်မိနစ်လောက်ရပ်ပြီးတွေးကြည့်လိုက်ပါ။ဘဝမှာအခွင့်အရေးဘယ်နှခု‌လောက်ကိုယ်အလွယ်လမ်းလိုက်ခဲ့လို့ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီလဲ။ 🥈✅ ကျွန်တော်ဆိုရင်တော့နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်မကရှိမယ်ထင်ပါတယ်။ ( ဒါတောင်အခွင့်အရေးအသေးအမွှားလေးတွေမပါသေးဘူး။ )ကျွန်တော်တို့ကပင်ပင်ပန်းပန်းအားစိုက်ရတာထက် " ဉုံဖွ ရော့ရောက်စေ "ဆိုတာမျိုးဘဲလိုချင်ကြတာ။ ကျွန်တော်ဆိုရင်ငယ်ငယ်ကအိမ်ကအမေကစားထားတဲ့ပန်းကန်ဆေးခိုင်းတာကိုများလွန်းတယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်။တကယ်တော့အခုမှပြန်ကြည့်ရင်အဲ့တာဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလိုက်ရတယ်။အခုတကယ်ကြီးလုပ်နေရမှသာအဲ့တုန်းကအမေခိုင်းတာဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလိုက်ရတာ။ 🍀📊 - ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် က‌လေးတစ်အားငယ်တုန်းကအိမ်ကဘာမှသိပ်မခိုင်းကြပါဘူး။အဲ့တော့အသက်ဆယ်နှစ် ဆယ့်တစ်နှစ်လည်းရောက်ရောအိမ်ကတစ်ခုခုခိုင်းရင် များလွန်းတယ်၊ ခိုင်းဘဲခိုင်းလွန်းတယ်ဖြစ်ရော။🏡💢 - ဒါပေမယ့် ဒါကပုံမှန်ပါ။နောက်ကျရင်အလုပ်တကယ်လုပ်ရပြီဆိုရင်တော့အဆင်ပြေသွားကြတာဘဲ။ ပြဿနာကအိမ်ကအလိုလိုက် "လွန်း "တဲ့သူပါ။မြင်ဘူးကြလားဗျ။ အိမ်ကဘာတစ်ခုမှမခိုင်းလို့လက်ကသစ်သားခဲတံလေးကိုင်တာကိုရှတယ်ဖြစ်နေတဲ့သူမျိုးတွေ၊ အိမ်ကအလိုလိုက်လွန်းလို့သူများပေါ်မှာနားမလည်လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်နေတဲ့သူတွေ၊စိတ်ဆိုးပြ၊ စိတ်ကောက်ပြ၊ မျက်နှာမဲ့ပြလိုက်တာနဲ့အိမ်ကလိုက်လျှောသလိုဒီလူလည်းလိုက်လျှောမှာဘဲဆိုတဲ့သူတွေ။အဲ့လိုလူတွေကပေါင်းသင်းတာကအခက်ဆုံးပါ။သူတို့ကဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာမှအဆင်မပြေနိုင်ပါဘူး။ဒါပေမယ့်လုံးဝအဆင်မပြေနိုင်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး။အဲ့လိုဆိုပေမယ့်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လိုက်လျှောညီထွေဖို့ကဝေးသွားပြီလေ။🌐💤 - ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အိမ်ကငယ်ငယ်ကတည်းကဘာတစ်ခု(တစ်ခုဆိုတစ်ခုမှ)မလုပ်ခိုင်း၊တစ်ခုခုဆိုသူတို့ဖြေရှင်းမယ်၊ငွေပေးလိုက်မယ်ဆိုတာကြောင့်ကလေးကပျက်စီးသွားပြီးကြီးလာတော့ဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့မှသူတို့နဲ့မကိုက်ဘူးဖြစ်နေတာပါ။အိမ်က သူငယ်ချင်း‌တွေမထားနဲ့၊လူတွေကပေါင်းသင်းလို့မကောင်းဘူး၊ဘာဖြစ်တယ်ညာဖြစ်တယ်နဲ့ 🧠Brainwashထားတော့ကလေးကဘယ်သူ့ကိုမှမပေါင်းချင်တော့ဘူး။အဲ့တာနဲ့လူမှုဆက်ဆံရေးညံ့လာပြီးဘယ်သူနဲ့မှအဆင်မပြေတော့ဘူး။အဲတာနဲ့သူတို့ရဲ့ကလေးကသူတို့ပြောတဲ့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလို့မကောင်းတဲ့လူဖြစ်လာရော။ငယ်ငယ်ကကတည်း 🧠Brainwashခံထားရတဲ့တလွဲအယူအဝါတွေနဲ့သူတို့သားသမီးကိုပြန်သင်ပေးရော။ အဲတာနဲ့စက်ဝိုင်းတစ်ပတ်ပြန်လည်တာဘဲ။🥸🌀 ( Take the stairs by Rory Vadenစာအုပ်မှမှီငြမ်းဖော်ပြသည်)

✨ တစ်ခုမေးပါရစေ။ - စက်လှေကားနဲ့ဓာတ်လှေကားကိုပြိုင်တူတွေ့မယ်ဆိုသင်ဘယ်ဟာစီးမှာလဲ။🥇⁉️ - တကယ်လို့သင်က 95%သောလူဉီးရေထဲမှာပါမယ်ဆိုရင်တော့စက်လှေကားကိုအသုံးပြုမှာပါ။( ဒါကဥပမာတစ်ခုပါ။ ) - ပြောချင်တာကလူတော်တော်များများကဖြတ်လမ်းကိုလိုက်ချင်တတ်ကြပါတယ်။ ဖြတ်လမ်းကိုဘဲရှာချင်တတ်ကြပါတယ်။ကျွန်ဝောာ်တို့အားလုံးအောင်မြင်ချင်တယ့်၊ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်တွေပြည့်ဝချင်တယ့်လူတွေချည်းဘဲမလား။ဒါပေမယ့်အမြဲတန်းအလွယ်လမ်းကိုဘဲအားကိုးကြပါတယ်။ ဒါလုပ်ရင်မင်းလိုချင်တာကသေချာပေါက်ရလိမ့်မယ်၊ဒါပေမယ့်အား‌‌စိုက်ထုတ်မှုတော်တော်လိုပြီးအချိန်အများကြီးပေးရလိမ့်မယ်ဆိုမလုပ်ချင်တော့ပါဘူး။မိတ်ဆွေ........အခုဖတ်နေတဲ့စာကိုတစ်မိနစ်လောက်ရပ်ပြီးတွေးကြည့်လိုက်ပါ။ဘဝမှာအခွင့်အရေးဘယ်နှခု‌လောက်ကိုယ်အလွယ်လမ်းလိုက်ခဲ့လို့ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီလဲ?ကျွန်တော်ဆိုရင်တော့နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်မကရှိမယ်ထင်ပါတယ် (ဒါတောင်အခွင့်အရေးအသေးအမွှားလေးတွေမပါသေးဘူး )ကျွန်တော်တို့ကပင်ပင်ပန်းပန်းအားစိုက်ရတာထက် " ဉုံဖွ ရော့ရောက်စေ "ဆိုတာမျိုးဘဲလိုချင်ကြတာ။အားနည်းနည်းပါးပါးလေးစိုက်ရရင်‌တောင်ပင်ပန်းလွန်းတယ်လို့ထင်တတ်ကြတယ်။ကျွန်တော်ဆိုရင်ငယ်ငယ်ကအိမ်ကအမေကစားထားတဲ့ပန်းကန်ဆေးခိုင်းတာကိုများလွန်းတယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်။တကယ်တော့အခုမှပြန်ကြည့်ရင်အဲတာဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလိုက်ရတယ်။အခုတကယ်ကြီးလုပ်နေရမှသာအဲ့တုန်းကအမေခိုင်းတာဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလိုက်ရတာ။ လူ ၁၀၀ မှာ ၉၀ လောက်ကငယ်ငယ်ကတည်းကအိမ်ကဘာမှသိပ်မခိုင်းကြဘူးလေ။အဲ့တော့အသက်ဆယ်နှစ် ဆယ့်တစ်လည်းရောက်ရောအိမ်ကတစ်ခုခုခိုင်းရော များလွန်းတယ်၊ခိုင်းဘဲခိုင်းလွန်းတယ်ဖြစ်ရော။ဒါပေမယ့်ဒါကပုံမှန်ပါ။နောက်ကျရင်အလုပ်တကယ်လုပ်ရပြီဆိုရင်တော့အဆင်ပြေသွားကြတာဘဲ။ပြဿနာကအိမ်ကအလိုလိုက် "လွန်း "တဲ့သူပါ။မြင်ဖူးကြလားဗျ အိမ်ကဘာတစ်ခုမှမခိုင်းလို့လက်ကသစ်သားခဲတံလေးကိုင်တာကိုရှတယ်ဖြစ်နေတဲ့သူမျိုးတွေ၊အိမ်ကအလိုလိုက်လွန်းလို့သူများပေါ်မှာနားမလည်လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်နေတဲ့သူတွေ၊စိတ်ဆိုးပြ,စိတ်ကောက်ပြ,မျက်နှာမဲ့ပြလိုက်တာနဲ့အိမ်ကလိုက်လျှောသလိုဒီလူလည်းလိုက်လျှောမှာဘဲဆိုတဲ့သူတွေ။အဲ့လိုလူတွေကပေါင်းသင်းတာကအခက်ဆုံးပါ။သူတို့ကဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာမှအဆင်မပြေနိုင်ပါဘူး။ဒါပေမယ့်လုံးဝအဆင်မပြေနိုင်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး။အဲ့လိုဆိုပေမယ့်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လိုက်လျှောညီထွေဖို့ကဝေးသွားပြီလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့အိမ်ကငယ်ငယ်ကတည်းကဘာတစ်ခု(တစ်ခုဆိုတစ်ခုမှ)မလုပ်ခိုင်း၊တစ်ခုခုဆိုသူတို့ဖြေရှင်းမယ်၊ငွေပေးလိုက်မယ်ဆိုတာကြောင့်ကလေးကပျက်စီးသွားပြီးကြီးလာတော့ဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့မှသူတို့နဲ့မကိုက်ဘူးဖြစ်နေတာပါ။အိမ်ကသူငယ်ချင်း‌တွေမထားနဲ့၊လူတွေကပေါင်းသင်းလို့မကောင်းဘူး၊ဘာဖြစ်တယ်ညာဖြစ်တယ်နဲ့brainwashထားတော့ကလေးကဘယ်သူ့ကိုမှမပေါင်းချင်တော့ဘူး။အဲ့တာနဲ့လူမှုဆက်ဆံရေးညံ့လာပြီးဘယ်သူနဲ့မှအဆင်မပြေတော့ဘူး။အဲတာနဲ့သူတို့ရဲ့ကလေးကသူတို့ပြောတဲ့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလို့မကောင်းတဲ့လူဖြစ်လာရော။ငယ်ငယ်ကကတည်းbrainwashခံထားရတဲ့တလွဲအယူအဝါတွေနဲ့သူတို့သားသမီးကိုပြန်သင်ပေးရော။အဲတာနဲ့စက်ဝိုင်းတစ်ပတ်ပြန်လည်တာဘဲ။ ( Take the stairs by Rory Vadenစာအုပ်မှမှီငြမ်းဖော်ပြသည်)

စာအုပအပြည့်အစုံကိုဖတ်ရှုချင်ပါက @P2YCEO2

တစ်ခုမေးပါရစေ။ရိုးရိုးလှေကားနဲ့ဓာတ်လှေကားကိုပြိုင်တူတွေ့မယ်ဆိုသင်ဘယ်ဟာစီးမှာလဲ?တကယ်လို့သင်က 95%သောလူဉီးရေထဲမှာပါမယ်ဆိုရင်တော့ရိုးရိုးလှေကားကိုအသုံးပြုမှာပါ။ဒါကဥပမာတစ်ခုပါ။ပြောချင်တာကလူတော်တော်များများကဖြတ်လမ်းကိုလိုက်ချင်တတ်ကြပါတယ်။ဖြတ်လမ်းကိုဘဲရှာချင်တတ်ကြပါတယ်။ကျွန်ဝောာ်တို့အားလုံးအောင်မြင်ချင်တယ့်၊ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်တွေပြည့်ဝချင်တယ့်လူတွေချည်းဘဲမလား။ဒါပေမယ့်အမြဲတန်းအလွယ်လမ်းကိုဘဲအားကိုးကြပါတယ်။ ဒါလုပ်ရင်မင်းလိုချင်တာကသေချာပေါက်ရလိမ့်မယ်၊ဒါပေမယ့်အား‌‌စိုက်ထုတ်မှုတော်တော်လိုပြီးအချိန်အများကြီးပေးရလိမ့်မယ်ဆိုမလုပ်ချင်တော့ပါဘူး။မိတ်ဆွေ........အခုဖတ်နေတဲ့စာကိုတစ်မိနစ်လောက်ရပ်ပြီးတွေးကြည့်လိုက်ပါ။ဘဝမှာအခွင့်အရေးဘယ်နှခု‌လောက်ကိုယ်အလွယ်လမ်းလိုက်ခဲ့လို့ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီလဲ?ကျွန်တော်ဆိုရင်တော့နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်မကရှိမယ်ထင်ပါတယ် (ဒါတောင်အခွင့်အရေးအသေးအမွှားလေးတွေမပါသေးဘူး )ကျွန်တော်တို့ကပင်ပင်ပန်းပန်းအားစိုက်ရတာထက် " ဉုံဖွ ရော့ရောက်စေ "ဆိုတာမျိုးဘဲလိုချင်ကြတာ။အားနည်းနည်းပါးပါးလေးစိုက်ရရင်‌တောင်ပင်ပန်းလွန်းတယ်လို့ထင်တတ်ကြတယ်။ကျွန်တော်ဆိုရင်ငယ်ငယ်ကအိမ်ကအမေကစားထားတဲ့ပန်းကန်ဆေးခိုင်းတာကိုများလွန်းတယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်။တကယ်တော့အခုမှပြန်ကြည့်ရင်အဲတာဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလိုက်ရတယ်။အခုတကယ်ကြီးလုပ်နေရမှသာအဲ့တုန်းကအမေခိုင်းတာဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလိုက်ရတာ။ လူ ၁၀၀ မှာ ၉၀ လောက်ကငယ်ငယ်ကတည်းကအိမ်ကဘာမှသိပ်မခိုင်းကြဘူးလေ။အဲ့တော့အသက်ဆယ်နှစ် ဆယ့်တစ်လည်းရောက်ရောအိမ်ကတစ်ခုခုခိုင်းရော များလွန်းတယ်၊ခိုင်းဘဲခိုင်းလွန်းတယ်ဖြစ်ရော။ဒါပေမယ့်ဒါကပုံမှန်ပါ။နောက်ကျရင်အလုပ်တကယ်လုပ်ရပြီဆိုရင်တော့အဆင်ပြေသွားကြတာဘဲ။ပြဿနာကအိမ်ကအလိုလိုက် "လွန်း "တဲ့သူပါ။မြင်ဖူးကြလားဗျ အိမ်ကဘာတစ်ခုမှမခိုင်းလို့လက်ကသစ်သားခဲတံလေးကိုင်တာကိုရှတယ်ဖြစ်နေတဲ့သူမျိုးတွေ၊အိမ်ကအလိုလိုက်လွန်းလို့သူများပေါ်မှာနားမလည်လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်နေတဲ့သူတွေ၊စိတ်ဆိုးပြ,စိတ်ကောက်ပြ,မျက်နှာမဲ့ပြလိုက်တာနဲ့အိမ်ကလိုက်လျှောသလိုဒီလူလည်းလိုက်လျှောမှာဘဲဆိုတဲ့သူတွေ။အဲ့လိုလူတွေကပေါင်းသင်းတာကအခက်ဆုံးပါ။သူတို့ကဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာမှအဆင်မပြေနိုင်ပါဘူး။ဒါပေမယ့်လုံးဝအဆင်မပြေနိုင်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး။အဲ့လိုဆိုပေမယ့်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လိုက်လျှောညီထွေဖို့ကဝေးသွားပြီလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့အိမ်ကငယ်ငယ်ကတည်းကဘာတစ်ခု(တစ်ခုဆိုတစ်ခုမှ)မလုပ်ခိုင်း၊တစ်ခုခုဆိုသူတို့ဖြေရှင်းမယ်၊ငွေပေးလိုက်မယ်ဆိုတာကြောင့်ကလေးကပျက်စီးသွားပြီးကြီးလာတော့ဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့မှသူတို့နဲ့မကိုက်ဘူးဖြစ်နေတာပါ။အိမ်ကသူငယ်ချင်း‌တွေမထားနဲ့၊လူတွေကပေါင်းသင်းလို့မကောင်းဘူး၊ဘာဖြစ်တယ်ညာဖြစ်တယ်နဲ့brainwashထားတော့ကလေးကဘယ်သူ့ကိုမှမပေါင်းချင်တော့ဘူး။အဲ့တာနဲ့လူမှုဆက်ဆံရေးညံ့လာပြီးဘယ်သူနဲ့မှအဆင်မပြေတော့ဘူး။အဲတာနဲ့သူတို့ရဲ့ကလေးကသူတို့ပြောတဲ့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလို့မကောင်းတဲ့လူဖြစ်လာရော။ငယ်ငယ်ကကတည်းbrainwashခံထားရတဲ့တလွဲအယူအဝါတွေနဲ့သူတို့သားသမီးကိုပြန်သင်ပေးရော။အဲတာနဲ့စက်ဝိုင်းတစ်ပတ်ပြန်လည်တာဘဲ။ ( Take the stairs by Rory Vadenစာအုပ်မှမှီငြမ်းဖော်ပြသည်)

စာအုပ်အပြည့်အစုံကိုဖတ်ရှုချင်ပါက @P2YCEO2

"ဘဝမှာပြဿနာတွေများလွန်းလို့စိတ်ညစ်နေပြီလား?အိမ်ကသဘောမတူလို့၊မိဘတွေအလိုမလိုက်လို့၊လိုချင်တာမရလို့စိတ်ဖိအားများနေပါသလား?ဒါဆိုရင်မပူပါနဲ့အခုဘဲကျွန်တော်တို့ဝက်ဘ်ဆိုက်မှဝန်ဆောင်မှုကိုရယူကြည့်လိုက်ပါ။စိတ်ညစ်စရာတွေယူပစ်သလိုပျောက်ကင်းသွားပါလိမ့်မယ်" အဆိုပါစကားတွေကိုနေ့စဉ်နေ့တိုင်းဆိုရှုယ်မီဒီယာတွေမှာမြင်တွေ့ရမှာပါ။ (နားခါးတဲ့အမှန်တရားတွေချည်းဘဲစုရေးထားတာမလို့စိတ်ခိုင်မှအဆုံးထိဖတ်ပါ။မဖတ်ချင်ကျော်သွားလို့ရပါတယ်။⚠️) လူတိုင်းကပျော်ရွှင်ချင်ကြပါတယ်။ပျော်ရတာကိုမုန်းတယ်လို့ရယ်ဘယ်သူမှမရှိပါဘူး။အားလုံးကပျော်ရွှင်တာတွေကိုလိုချင်ကြတာချည်းပါဘဲ။ကိုယ်ပျော်စေဖို့ဆိုဘာမဆိုလုပ်ကြတယ်မဟုတ်လား။ဒါပေမယ့်ဝမ်းနည်းစရာ‌ကောင်းတာကလူတော်တော်များများကပျော်ရွှင်မှုကိုဘဲလိုက်ရှာနေရင်းမပျော်ရွှင်နိုင်တဲ့ဘဝအခြေအနေရောက်သွားတာပါဘဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ရွှေးချယ်စရာများတာနဲ့ပျော်ရွှင်တာနဲ့မတူကြလို့ပါ။ရွေးချယ်စရာများတာနဲ့၊အခွင့်အလမ်းတွေများသွားတာနဲ့အဲ့လူဟာ‌ပျော်ရပြီလို့မဆိုလိုပါဘူး။ဉပမာတစ်ခုပေးပါရစေ - ကိုကိုနဲ့ညီညီကိုရေခဲမုန့်ဝယ်ကျွေးလိုက်တယ်ဆိုပါတော့။ကိုကိုရရေခဲမုန့်ဆယ်ခုရတယ်၊ကြိုက်တာရွေးလို့ရတယ်။ညီညီကတော့တစ်ခုဘဲရတယ်။ချော်ကလက်နဲ့စတော်ဘယ်ရီနဲ့နှစ်မျိုးဘဲရွေးလို့ရတယ်။လူတွေကတော့ကိုကိုကပိုလွတ်လပ်တယ်တွေးမိမှာပေါ့။ဒါပေမယ့်ကိုကိုဆယ်ခုလုံးကုန်အောင်မစားနိုင်ရင်ခေါင်းကိုသေနတ်နဲ့တေ့ပြစ်ခံရမယ်ဆိုကိုကိုဟာညီညီလောက်မပျော်ရွှင်ရတော့ဘူး(ကိုကိုကဆယ်ခုလုံးကုန်အောင်စားနိုင်မှန်းသူ့ကိုယ်သူသိပေမယ့်)အဲ့လိုပါဘဲ။ရွေးချယ်စရာများသွားတာနဲ့ပျော်ရွှင်သွားပြီလို့ထင်တတ်တဲ့သူတွေကပျော်ရွှင်မှုနောက်တစ်ကောက်ကောက်လိုက်ပြီးနောက်ဆုံးမှာတော့စိတ်အလိုမကျမှုတွေနဲ့ကျန်ခဲ့ရတာဘဲ။လူတော်တော်များများမသိတဲ့စိတ်မကောင်းစရာတစ်ချက်ကတော့" ပျော်ရွှင်မှုမှာလျှို့ဝှက်ချက်နဲ့လိုအပ်ချက်မရှိပါဘူး" တဲ့။ လွတ်လပ်မှုမှာလည်းအဲ့လိုဘဲ။ဘယ်သူမှမလွတ်မလပ်နေရတာကိုကြိုက်တဲ့သူမရှိပါဘူး။ထောင်ထဲမှာသုံးလအချုပ်ခံရမယ်ဆိုဘယ်သူမှမကြိုက်ဘူးလေ။ဟုတ်တယ်မလား?ဒါပေမယ့်လွတ်လပ်မှုနဲ့ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာကအတွင်းထဲကလာတာပါ။‌အပြင်ကမလာပါဘူး။အဲတာကိုမသိတဲ့သူတွေက "ငါကျောင်းမတက်ချင်ဘူး၊ကျောင်းကအရမ်းချုပ်ချယ်တယ်။ငါအလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး၊သဌေးကတစ်အားခိုင်းလွန်းတယ်"အဲ့လိုတွေးနေကြတာပါ။သူတို့တွေးနေတာကကျောင်းတစ်သက်လုံးမတက်တော့ရင်၊အလုပ်ထွက်လိုက်ရင်အဆင်ပြေပြီပေါ့။တကယ်တော့မဟုတ်ပါဘူး။အဲတာကရှောင်ပြေးတာပါ။ရှောင်ပြေးရင်ပိုဆိုးဖို့ဘဲရှိပါတယ်။ပိုမကောင်းလာနိုင်ပါဘူး။ရှောင်ပြေးလို့ပိုကောင်းလာတယ်ဆိုတာရှိကိုမရှိတာ။အောင်မြင်တဲ့လူတိုင်းကပြဿနာကိုထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့သူတွေချည်းဘဲ။အလုပ်မှာသူဌေးနဲ့အဆင်မပြေလို့အလုပ်ထွက်တယ်။နောက်အလုပ်မှာလဲသူ‌ဌေးအသစ်နဲ့အဆင်မပြေဘူး။သူဌေးကနည်းနည်းလောက်ပြောတာနဲ့အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ။အဲ့လိုမျိုးဆိုရင်ရှောင်မပြေးဘဲသတိထားကြည့်ပါ။တကယ်ညံ့တာကကိုယ်လားသူဌေးလားဆိုတာ။ဒီလိုမျိုးကလူတိုင်းဘယ်သူမှားလဲဆိုတာသတိထားတတ်ပါတယ်။လူတိုင်းလဲသိပါတယ်။ဒါပေမယ့်ကိုယ်ကအသုံးမကျလို့ဖြစ်တာမျိုးဆိုတစ်ခုခုနဲ့လွှဲချလိုက်ပြီးဖုံးဖိတတ်ကြပါတယ်(အတွင်းထဲနေကိုယ်မှားနေတယ်ဆိုတာသိရင်တောင်)။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?ကျွန်တော်တို့ကကိုယ်မှားတယ်ဆိုတာဝန်မခံချင်ကြဘူး၊လူမသိစေချင်ကြဘူးလေ။ကိုယ်ဘယ်လောက်ကောင်းကြောင်းသူဌေးကိုသိစေချင်တယ်၊ကိုယ်သူ့အပေါ်ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်းရည်းစားကိုသိစေချင်တယ်။ဒါပေမယ့်‌ကောင်းကြောင်းတွေကိုထုတ်မပြောချင်ကြဘူး။ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ "ရှက်"လို့။ကျွန်တော်တို့ဖြစ်စေချင်တာကတိုးတိုးတိတိတ်လေးကိုယ့်ကောင်းကြောင်းကြီးဘဲသိစေချင်တာ။(k drama ထဲကလိုမျိုး )ကိုယ်ကထုတ်မပြောဘဲသူ့ကိုသိစေချင်တာ။ဖြစ်နိုင်လားစဉ်းစားကြည့်ပါ။ကိုယ်ကထုတ်မပြောဘဲခရေစေ့တွင်းကျဘယ်သူကသိမှာလဲ? ( A Book About Hope တစ်နည်းအားဖြင့် မျှော်လင့်ခြင်းဖတ်စာမှတစ်ပိုင်းတစ်စကိုမှီငြမ်း‌ဖော်ပြသည် )

စာအုပ်အပြည့်အစုံကိုဖတ်ရှုချင်ပါက @P2YCEO2

"ဘဝမှာပြဿနာတွေများလွန်းလို့စိတ်ညစ်နေပြီလား?အိမ်ကသဘောမတူလို့၊မိဘတွေအလိုမလိုက်လို့၊လိုချင်တာမရလို့စိတ်ဖိအားများနေပါသလား?ဒါဆိုရင်မပူပါနဲ့အခုဘဲကျွန်တော်တို့ဝက်ဘ်ဆိုက်မှဝန်ဆောင်မှုကိုရယူကြည့်လိုက်ပါ။စိတ်ညစ်စရာတွေယူပစ်သလိုပျောက်ကင်းသွားပါလိမ့်မယ်" အဆိုပါစကားတွေကိုနေ့စဉ်နေ့တိုင်းဆိုရှုယ်မီဒီယာတွေမှာမြင်တွေ့ရမှာပါ။ (နားခါးတဲ့အမှန်တရားတွေချည်းဘဲစုရေးထားတာမလို့စိတ်ခိုင်မှအဆုံးထိဖတ်ပါ။မဖတ်ချင်ကျော်သွားလို့ရပါတယ်။⚠️) လူတိုင်းကပျော်ရွှင်ချင်ကြပါတယ်။ပျော်ရတာကိုမုန်းတယ်လို့ရယ်ဘယ်သူမှမရှိပါဘူး။အားလုံးကပျော်ရွှင်တာတွေကိုလိုချင်ကြတာချည်းပါဘဲ။ကိုယ်ပျော်စေဖို့ဆိုဘာမဆိုလုပ်ကြတယ်မဟုတ်လား။ဒါပေမယ့်ဝမ်းနည်းစရာ‌ကောင်းတာကလူတော်တော်များများကပျော်ရွှင်မှုကိုဘဲလိုက်ရှာနေရင်းမပျော်ရွှင်နိုင်တဲ့ဘဝအခြေအနေရောက်သွားတာပါဘဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ရွှေးချယ်စရာများတာနဲ့ပျော်ရွှင်တာနဲ့မတူကြလို့ပါ။ရွေးချယ်စရာများတာနဲ့၊အခွင့်အလမ်းတွေများသွားတာနဲ့အဲ့လူဟာ‌ပျော်ရပြီလို့မဆိုလိုပါဘူး။ဉပမာတစ်ခုပေးပါရစေ - ကိုကိုနဲ့ညီညီကိုရေခဲမုန့်ဝယ်ကျွေးလိုက်တယ်ဆိုပါတော့။ကိုကိုရရေခဲမုန့်ဆယ်ခုရတယ်၊ကြိုက်တာရွေးလို့ရတယ်။ညီညီကတော့တစ်ခုဘဲရတယ်။ချော်ကလက်နဲ့စတော်ဘယ်ရီနဲ့နှစ်မျိုးဘဲရွေးလို့ရတယ်။လူတွေကတော့ကိုကိုကပိုလွတ်လပ်တယ်တွေးမိမှာပေါ့။ဒါပေမယ့်ကိုကိုဆယ်ခုလုံးကုန်အောင်မစားနိုင်ရင်ခေါင်းကိုသေနတ်နဲ့တေ့ပြစ်ခံရမယ်ဆိုကိုကိုဟာညီညီလောက်မပျော်ရွှင်ရတော့ဘူး(ကိုကိုကဆယ်ခုလုံးကုန်အောင်စားနိုင်မှန်းသူ့ကိုယ်သူသိပေမယ့်)အဲ့လိုပါဘဲ။ရွေးချယ်စရာများသွားတာနဲ့ပျော်ရွှင်သွားပြီလို့ထင်တတ်တဲ့သူတွေကပျော်ရွှင်မှုနောက်တစ်ကောက်ကောက်လိုက်ပြီးနောက်ဆုံးမှာတော့စိတ်အလိုမကျမှုတွေနဲ့ကျန်ခဲ့ရတာဘဲ။လူတော်တော်များများမသိတဲ့စိတ်မကောင်းစရာတစ်ချက်ကတော့" ပျော်ရွှင်မှုမှာလျှို့ဝှက်ချက်နဲ့လိုအပ်ချက်မရှိပါဘူး" တဲ့။ လွတ်လပ်မှုမှာလည်းအဲ့လိုဘဲ။ဘယ်သူမှမလွတ်မလပ်နေရတာကိုကြိုက်တဲ့သူမရှိပါဘူး။ထောင်ထဲမှာသုံးလအချုပ်ခံရမယ်ဆိုဘယ်သူမှမကြိုက်ဘူးလေ။ဟုတ်တယ်မလား?ဒါပေမယ့်လွတ်လပ်မှုနဲ့ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာကအတွင်းထဲကလာတာပါ။‌အပြင်ကမလာပါဘူး။အဲတာကိုမသိတဲ့သူတွေက "ငါကျောင်းမတက်ချင်ဘူး၊ကျောင်းကအရမ်းချုပ်ချယ်တယ်။ငါအလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး၊သဌေးကတစ်အားခိုင်းလွန်းတယ်"အဲ့လိုတွေးနေကြတာပါ။သူတို့တွေးနေတာကကျောင်းတစ်သက်လုံးမတက်တော့ရင်၊အလုပ်ထွက်လိုက်ရင်အဆင်ပြေပြီပေါ့။တကယ်တော့မဟုတ်ပါဘူး။အဲတာကရှောင်ပြေးတာပါ။ရှောင်ပြေးရင်ပိုဆိုးဖို့ဘဲရှိပါတယ်။ပိုမကောင်းလာနိုင်ပါဘူး။ရှောင်ပြေးလို့ပိုကောင်းလာတယ်ဆိုတာရှိကိုမရှိတာ။အောင်မြင်တဲ့လူတိုင်းကပြဿနာကိုထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့သူတွေချည်းဘဲ။အလုပ်မှာသူဌေးနဲ့အဆင်မပြေလို့အလုပ်ထွက်တယ်။နောက်အလုပ်မှာလဲသူ‌ဌေးအသစ်နဲ့အဆင်မပြေဘူး။သူဌေးကနည်းနည်းလောက်ပြောတာနဲ့အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ။အဲ့လိုမျိုးဆိုရင်ရှောင်မပြေးဘဲသတိထားကြည့်ပါ။တကယ်ညံ့တာကကိုယ်လားသူဌေးလားဆိုတာ။ဒီလိုမျိုးကလူတိုင်းဘယ်သူမှားလဲဆိုတာသတိထားတတ်ပါတယ်။လူတိုင်းလဲသိပါတယ်။ဒါပေမယ့်ကိုယ်ကအသုံးမကျလို့ဖြစ်တာမျိုးဆိုတစ်ခုခုနဲ့လွှဲချလိုက်ပြီးဖုံးဖိတတ်ကြပါတယ်(အတွင်းထဲနေကိုယ်မှားနေတယ်ဆိုတာသိရင်တောင်)။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?ကျွန်တော်တို့ကကိုယ်မှားတယ်ဆိုတာဝန်မခံချင်ကြဘူး၊လူမသိစေချင်ကြဘူးလေ။ကိုယ်ဘယ်လောက်ကောင်းကြောင်းသူဌေးကိုသိစေချင်တယ်၊ကိုယ်သူ့အပေါ်ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်းရည်းစားကိုသိစေချင်တယ်။ဒါပေမယ့်‌ကောင်းကြောင်းတွေကိုထုတ်မပြောချင်ကြဘူး။ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ "ရှက်"လို့။ကျွန်တော်တို့ဖြစ်စေချင်တာကတိုးတိုးတိတိတ်လေးကိုယ့်ကောင်းကြောင်းကြီးဘဲသိစေချင်တာ။(k drama ထဲကလိုမျိုး )ကိုယ်ကထုတ်မပြောဘဲသူ့ကိုသိစေချင်တာ။စဉ်းစားကြည့်ပါ။ကိုယ်ကထုတ်မပြောဘဲခရေစေ့တွင်းကျဘယ်သူကသိမှာလဲ? ( A Book About Hope တစ်နည်းအားဖြင့် မျှော်လင့်ခြင်းဖတ်စာမှမှီငြမ်းတင်ပြသည် )

ဖတ်ရှုချင်ပါက @P2YCEO2

သင်သိပါသလား? သင့်ကိုအတိုးတက်ဆုံးဖြစ်အောင်လုပ်ပေးမယ့်အရာကသင့်အကျင့်ဖြစ်သလို.....သင့်ကိုအောက်ဆုံးအထိဆွဲချနိုင်တဲ့အရာကလည်းသင့်အကျင့်ပါဘဲ။ဉပမာတစ်ခုပေးပါရစေ။ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် အမေရိကန်နိုင်ငံ Los Angles မြို့ကနေ New York မြို့ကို ပျံသန်းနေတဲ့ လေယာဉ်တစ် စီးပေါ်မှာလို့ အရင်ဆုံး တွေးကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ မသိသာတဲ့ လေကြောင်း ပြောင်းလဲမှုလေး တစ်ခုကြောင့် လေယာဉ်ပျံ ဟာ တောင်ဘက်ကို ၃.၅ ဒီဂရီ (၇ ပေ)လောက် တိမ်းစောင်းသွားမယ် ဆိုပါစို့။ ဒါကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိပဲ ၅ နာရီကြာလောက် ပျံသန်းပြီး သွားတဲ့နောက်မှာ လေယာဉ်ဟာ လေဆိပ်တစ် ခုမှာ ဆင်းသက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လေယာဉ် ဟာ ကိုယ်သွားချင်တဲ့ New York ကနေ ၂၂၅ မိုင် လောက်ဝေးတဲ့ Washigton Dulles လေဆိပ်ကို ရောက်နေတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ဒီလိုပါဘဲ။သိသာတဲ့ ပြောင်းလဲမှုလေးတစ်ခုက အချိန် ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကြီးမားတဲ့ ခြားနားမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာကို သဘောပေါက်နိုင်ပါလိမ့် မယ်။ အလားတူပဲ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အလေ့အထ တွေမှာလဲ မသိမသာ ပြောင်းလဲမှုလေးတွေက၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းကို လုံးဝမတူညီတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ဆွဲခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ အလေ့အထတွေရဲ့ အံ့မခန်းစွမ်းအား (Atomic Habits) ပါဘဲ။ လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိချင်ကြပြီး၊ မကောင်းတဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေက ကိုယ့်ဘဝကို ထိန်းချုပ်ဦးဆောင်သွားမှာကို မ လိုလားကြပါဘူး။ လူအများစုဟာ နှစ်ဟောင်း ကုန်လို့ နှစ်သစ်ကူးပြီဆိုတာနဲ့ နောက်တစ်နှစ် အတွက် အစီအစဉ်တွေ ပန်းတိုင်တွေကို ရေးဆွဲချမှတ်လေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဥပမာအားဖြ င့် ကိုယ်အလေးချိန်လျှော့ဖို့၊ ဆေးလိပ်ဖြတ်ဖို့၊ စာဖတ်ဖို့ (ဒါမှမဟုတ်) အပြေးလေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန်လုပ်ဖို့ စသဖြင့်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီအစီအစဉ် တွေဟာ များသောအားဖြင့် အကောင်အထည် မပေါ်ပဲ အချည်းနှီး ဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ များပါ တယ်။ ဒီလိုဖြစ်ရတာဟာ စိတ်ဓါတ်ကြံ့ခိုင်မှုမ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ နည်းလမ်းမှားနေလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပိုပြီး တိတိကျကျပြောရရင် ကို ယ့်ရဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် ထိရောက်တဲ့ စနစ် တစ်ခုကို မတည်ဆောက်ရသေးလို့ပါ။ Atomic Habit စာအုပ်မှာ အလေ့အထ (habit) တစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အဆဆင့်လေးဆင့်ကို အဓိက ဖော်ပြထားပါ တယ်။ အဲဒါတွေကတော့ (၁) အချက်ပေးမှု၊ (၂) ဆန္ဒပြင်းပြမှု၊ (၃) တုံ့ပြန်မှု၊ (၄) ဆုလာဘ်တို့ပါ ပဲ။ ဒီလေးချက်ဟာ အလေ့အကျင့်တိုင်း အတွက် မရှိမဖြစ်တဲ့ ဒေါက်တိုင်တွေပါ။ ဒီ စာအုပ်မှာ အဲဒီအဆင့်လေးဆင့်နဲ့ ပက်သက်တဲ့ ဥပဒေသတွေကိုလဲ အကျယ်တဝင့် လေ့လာရ နိုင်မှာ ဘဲဖြစ်ပါတယ်။