پښتو لیکنې او شعرونه

صداقت هغه رڼا ده چې مات زړونه هم اراموي خو خیانت هغه اور دی چې باور په ایرو بدلوي صادق انسان شاید غریب وي خو سر یې لوړ وي خاین که هر څومره موسکی وي وجدان یې تل چیغې وهي صداقت اړیکې جوړوي خیانت حتی خپل سیوری هم پردی کوي یاد لره زخم ده دښمن نه دومره درد نه کوي لکه ده خپل انسان خیانت

احترام هغه شی دی، چې په زور نه، په اخلاقو ګټل کېږي

ده کــلوخلګو کـی وفا ختمـــه وه داځل به ښارکی یارانــه جــوړوم داځل شنی سترګی په کجلو وهم داځل به سمه دمه ډرامه جـوړوم ته شه غزل زه به سنـــــدره شمه نفرت ته دار په حماســـه جوړوم ستاده خولی دالفظ په زړه لیکلی د حاجی لوروس په أینه جوړوم حرم ته تاکه بیاقربان ډالی کړه وعده ده تاته به صدقه جوړوم

ماځان په تعویذ صبر خوتاځانته نور پیداکړل ما هرسه په ژړا ختــــم خوتا تیر په خندا کړل عجیبه منظره وه میــــنه هم تا راته زده کړه په پای کیدی زما ټول احساسات راته تبا کړل تاویل پما یی ګرانه ماویل ټوله درنه ځار شم فکر نکوی زړګیه (حرم)وس به چاته ها کــړم

ماته که لیمی فرش کړی نوسترګی به رنځوری کړی دادنـــیا به ماتـه کړی حیـــرانی به بیاحـــوری کړی ماته تنهایی کړی ړنګ موسم کړی رنګینوکی ډوب ووایم له شوقـه ده میــنو مینـــدی بــوری کــړی لاړلی (حرم)په ادیبی خورکۍ مشـــهوره شوی وس نو قلم غورزوه لیکل به وس په توری کړی

ماده خدآی په نعمتو کی پیدا نکړی تا ده کـلی په کوڅــو کی لـــټولم ما آسمان په دعاګانوکی راچڼ کړو تایوازی سترګــو سرو کی لـــټولم ماکتاب مطالعه نه ځان کتاب کړو تاـهم زکه په جمــلوکــی لــټولـــم ما《حرم》 په صداقـت کی لټولی تازه خپل شخصی فایدو کی لټولم

> *زموږ په رګونو ڪې....* > *د وینې پر ځای اندیښنې او غمونه جــریان لری....!*🥀🍂 خفه جلی 😒

*خــولـګــئ مــــی ټـولــه درنــه جــار ڪړه😘* *د لاری سر دی وس می پریږده مړوندونه🤭* ~`داسی غوری دی نو`~ 🥀*~خفه🥹 جلی 💔~*

ژوند داسی وختونه راوړی چی انسان ته خپله مسکا هم درواغجنه ښکاری😕🥀 🌻په زړه مات هلک💘

ځینې خلک یوازې خبرې کوي خو ځینې خلک ده خپل اخلاقو په خاموشۍ زړونه ګټي ته همداسې انسان اوسه چی حضور دې ارامي وي خبرې دې عزت وي او نیت دې پاک وی ښکلا یوازې په څېره نه وي اصلي ښکلا په نرم زړه او پاک فکر کې وي

خوږو نشرات ډیر کړم هو👍 نه💔

خاطره — د غربت خاموشه کیسه زه هغه وخت لا کوچنۍ وم… خو ده غربت سړه څپه مې ده کور تر دیوالونو هم رسېدلې وه کله به چې ما ده نورو ماشومانو ده خندا شور واوریده زړه به مې لږ دروند شوځکه زموږ کور کې خندا کم، او سوچونه ډېر وو. یوه ورځ مې مور ته وکتل هغی په خاموشه توګه ده کور کارونه کول سترګې یې ستړې وې خو خبرې یې نه کولې زه ورنږدې شوم او په ماشومانه ژبه مې وویل مورې ولې موږ هم ده نورو په شان نه یو؟ هغه مسکۍ شوه خو ده هغې په موسکا کې هم درد وو او راته یې وویل غربت انسان کمه وی نه خو انسان ته صبر او زغم ورزده کوي زه هغه وخت نه پوهېدم خو نن چې شا ته ګورم هغه خبرې مې په زړه کې ژورې نښې پرېښې دي موږ شاید ډېر څه نه لرل خو ده یو بل مینه مو درلوده او همغی مینی مو ژوند ژغوره غربت سخت وو خو ما زده کړل چې ده زړه شتمني تر مال ډېره قیمتي ده. غربت انسان ماتوي نه بلکې یا یې قوي کوي یا یې بدلوي

له یارانی پښیمان ته وایه زه دی ده سر صدقی اوس هم ورکومه 💔😞

زړه می مات دی ومی نیسه له لاسونو نن می داسی زړه تنګ دی چی حد نه لری💔😰 💔مات حرم

ده مشر او کشر احترام احترام یوازې یو عادت نه دی احترام ده انسان ده تربیې هنداره ده هغه کورونه ښکلي وي چې هلته ده مشر عزت او ده کشر مینه ژوندۍ وي مشران ده ژوند تجربې دي دوی ده وخت له دردونو تېر شوي وي نو خبرې یې باید په درناوي واورېدل شي او کشران ده کور خوږوالی وي هغوی ته مینه نرمي او ښه اخلاق ده ژوند تر ټولو ښکلی درس ورکوي هغه انسان هېڅکله لوی حسابیدلی نه شي چې ده خپلو مشرانو احترام نه کوي ځینې خلک په عمر لوی نه وي خو اصل لویوالی په اخلاقو ادب او چلند کې وي احترام انسان کوچنی کوي نه بلکې دومره عزت ورکوي چې خلک یې نوم په دعاوو یادوي

مات زړه ځینې زړونه په چیغو نه په چوپتیا ماتیږي… هغه چوپتیا چې شپه ترې وډاره شي خو خلک یې بیا هم (صبر) بولي ما خپل زړه ده چا ده مینې لپاره ونه بایله ما خپل زړه ده وفا په تمه مات کړ ځینې خلک ستا لاس نیسي خو تر نیمې لارې دې یوازې پرېږدي… او ته بیا کلونه ده هماغه نیمګړې لارې دوړې له سترګو پاکوې مات زړه درد نه پټوي یوازې دومره زده کړي وي چې په موسکا کې وژاړي کله کله انسان دومره زخمي شي چې نور ده چا نه کرکه هم نشي کولی… یوازې خاموشه شي او خپل ټول احساسات ده شپې تیارو ته وسپاري