مُکَمِل.

‏چی بگم والا، شاید توعم دلایل خودتو داشتی، مثلا بی عرضگی.

‏یکم دقت کنی؛ میبینی هرکس به اندازه‌ی وسع خودش روانی شده.

مهم نیست توی درجه چندم سختی از زندگی باشم، منو همیشه درحال رقصیدن میبینید.

مرا در شخص دیگری جستجو خواهی کرد، ولی نخواهی یافت؛ نه به این خاطر که دیگران بد هستند، یا من بی‌نقص بودم بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند. تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها دنبال چیزی می‌گردی که فقط در من بود، آن درک بی‌قید و شرط، آن صبوریِ خسته، آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم. و روزی، وسط یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر، ناگهان سکوت می‌کنی و یادم می‌افتی. نه با نفرت، نه با خشم. با حسرتی عمیق که فقط کسانی می‌فهمندش، که عشق واقعی را از دست داده‌اند، و دیگر هیچ‌وقت شبیه آن را پیدا نکرده‌اند.

بعضی وقتا خیلی راحت میشه آدما رو کنار گذاشت، فقط کافیه یادت بیاد حرفایی که فکر نمی‌کردی هیچوقت بشنوی رو شنیدی و چیزایی که فکر نمی‌کردی ببینی رو دیدی.

عشق تلخه ، هضم کردنش مرد میخواد بچه ها غذای تلخو تف میکنن.

کادوتونو گرفتین یا نه بلاهاااااا

قند حذف کنی، مشکل شیرین عقل بودنت برطرف میشه؟

🧏🏾‍♀

‏یسری پیامارو نگه دارین برای روز مبادا. اونجا که فک کردین دل تنگ شدین برید بخونیدشون و به یاد بیارید که چقدر با بی‌تفاوتی و بی ارزشی باهاتون برخورد شده درحالی که سزاوارش نبودین. تهشم یه در کونی بزنین به دل تنگیتون و برید خودتونو خفه کنین توخوشی.

با آدمای هم سطح خودتون بگردین که بعدش نه شما ناراحت شین، نه اونا جوگیر.

دور برت یه نگاه بنداز این خزو خیلارو میبینی؟ در همین حدی.

از آدمایی که میشه باهاشون درباره همه چی حرف زد خوشم میاد.