آلبومِ خاطِرِه

سخت‌تر از همه این بود که باید علی‌رغم حالی که داشتم، به دیگران لبخند می‌زدم و می‌گفتم: «خوبم.»

تنهایی یک انتخاب نیست، تنهایی تنبیه کسانی است که زیاد میفهمند.

آلبر کامو، سقوط

آن لحظه که قلب مرا شکستی، بیشتر از دردِ قلبم این مرا آزرد که پشت این زخم، «تو» بودی.

غم‌انگیز است که خنده‌هایم را نه تنها از دست داده‌ام، بلکه هیچ لبخندِ واقعی و از ته دلی را مدت‌هاست تجربه نکرده‌ام.

و پشیمانی، تنها احساسِ همیشگی در پسِ هر تصمیم است.

«چیزی نیست»، جمله‌ای که اغلب آدم‌ها وقتی همه‌چیز ویران شده است می‌گویند.

عزیزم، گاهی ماندن و تحمل کردن همه‌چیز بزرگ‌ترین ناحقی در حق خودت است.

حرف‌هایی داشتم که نمی‌توانستم به هیچ‌کس جز تو بگویم، و تو به همه گوش می‌دادی الا من.

او رفیق واقعی من است؛ اولین کسی که وقتی شکسته و خسته بودم، حاضر شد منتظرم بماند و برای صحبت کردن دوباره‌ام صبر کرد.