٭ سفینه 𝟐𝟖𝟗 ٭

گفت: «منظره‌ی قشنگیه، نه؟» و من به آسمانی نگاه کردم که نور خورشید در آغوشش گرفته بود، به رودخانه‌ای که آرام از میان شهر می‌گذشت و به شهری که انگار برای چند لحظه از تمام غم‌های دنیا دست کشیده بود؛ اما هیچ‌کدام را به زبان نیاوردم. چطور می‌توانستم به او بگویم که تمام این زیبایی‌ها، در برابر لبخندی که گوشه‌ی لب‌هایش نشسته بود، رنگ می‌باختند؟ او از آسمان حرف می‌زد و من به روشنیِ صورتش فکر می‌کردم؛ از منظره‌ای می‌گفت که روبه‌رویمان بود و نمی‌دانست زیباترین منظره‌ی جهان، درست چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود. کاش می‌شد بعضی آدم‌ها را برای لحظه‌ای از چشم‌های خودشان تماشا کرد؛ شاید آن‌وقت می‌فهمیدند که گاهی تمام جهان، در نگاه کسی خلاصه می‌شود که بی‌خبر از همه‌چیز، دست‌هایش را در جیبش گذاشته و زیر نور آفتاب لبخند می‌زند.