دانیال

بمان که هنوز شعرهای ناتمام زیادی مانده که باید برایت بخوانم، با صدایی که فقط تو از میانِ تمامِ جهان می‌فهمی‌اش. بمان تا با هم شب‌هایی را کشف کنیم که ماه، برای ما بیشتر از همیشه می‌تابد و ستاره‌ها… مثل واژه‌هایی که از لب‌هایم برای تو می‌ریزند، پُر از راز و روشنایی‌اند. بمان که هنوز دستت را در تمامِ فصل‌های زندگی نگرفته‌ام؛ پاییزش را، زمستانش را، و بهاری که قرار است با هم بسازیمش از نو. بمان بمان بمان که رفتنت، نه پایانِ من است، نه آغازِ تو فقط ویرانیِ هرچه باهم ساخته‌ایم. “تقدیم به تمامِ آدم‌های زندگی‌ام که هنوز مانده‌اند. “

بمان که هنوز شعرهای ناتمام زیادی مانده که باید برایت بخوانم، با صدایی که فقط تو از میانِ تمامِ جهان می‌فهمی‌اش. بمان تا با هم شب‌هایی را کشف کنیم که ماه، برای ما بیشتر از همیشه می‌تابد و ستاره‌ها… مثل واژه‌هایی که از لب‌هایم برای تو می‌ریزند، پُر از راز و روشنایی‌اند. بمان که هنوز دستت را در تمامِ فصل‌های زندگی نگرفته‌ام؛ پاییزش را، زمستانش را، و بهاری که قرار است با هم بسازیمش از نو. بمان… که رفتنت، نه پایانِ من است، نه آغازِ تو— فقط ویرانیِ هرچه باهم ساخته‌ایم. “تقدیم به تمامِ آدم‌های زندگی‌ام که هنوز مانده‌اند.”

آرام باش عزیز من آرام باش. حکایت دریاست زندگی، گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی، گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌های‌مان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است. آرام باش عزیز من آرام باش دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم و تلالو آفتاب را می‌بینیم زیر بوته‌ای از برف که این دفعه درست از جایی که تو دوست داری طالع می شود. - شمس لنگرودی

آرام باش عزیز من آرام باش. حکایت دریاست زندگی، گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی، گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌های‌مان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است. آرام باش عزیز من آرام باش دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم و تلالو آفتاب را می‌بینیم زیر بوته‌ای از برف که این دفعه درست از جایی که تو دوست داری طالع می شود. - شمس لنگرودی

تک و تنها به تو می‌اندیشم  من مناجات درختان را هنگام سحر  رقص عطر گل یخ را با باد  نفس پاک شقایق را در سینه کوه  صحبت چلچله‌ها را با صبح  بغض پاینده هستی را در گندم‌زار  گردش رنگ و طراوت را در گونه گل  همه را می‌شنوم  می‌بینم  من به این جمله نمی‌اندیشم  به تو می‌اندیشم  ای سراپا همه خوبی  تک و تنها به تو می‌اندیشم  همه وقت  همه جا  من به هر حال که باشم به تو می‌اندیشم  - فریدون مشیری

- فروغ

- فروغ فرخزاد

- امروز “ سبز ِ سبز” ام. پُر از حس ِ پرواز.

خاموشم اما دارم به آواز ِ غم خود می دهم گوش وقتی کسی آواز می خواند خاموش باید بود غم داستانی تازه سر کرده ست اینجا سراپا گوش باید بود : – درد از نهاد ِ آدمیزاد است ! آن پیر ِ شیرین کار ِ تلخ اندیش حق گفت ، آری آدمی در عالم ِ خاکی نمی آید به دست ، اما این بندی ِ آز و نیاز ِ خویش هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر ؟ یا آدمی دیگر ؟ … - هوشنگ ِابتهاج (سـایه)