دُژَم؛

حس میکنم آدم مناسبی نیستم؛ نه برای این زندگی،نه برای این آدما نه برای خودم.

مدام‌حرف میزنم،اما با خودم،تو ذهنم مکالمه‌ای دائمی وجود داره که قطع نمیشه.

چمیدونم مثلا بیا بگو "اینو برای تو گرفتم" ، "با این یاد تو افتادم" ، "برای تو درست کردم" ، "بخاطر تو اومدم"

بعدا؟بعدا برفا آب میشن.

بنی آدم اینطوریه ک یادش نمیمونه کی هستی و چه کارهایی براش کردی ولی اون یدونه بدی که در حقش کردی رو تا آخرین روز عمرش یادشه.

مقوله‌ی شوخی واسه توجیه کردن و لاپوشونیِ حرفیه که واسه ناراحت کردن یه نفر به زبون میاری. وقتی به اسم شوخی، هر حرف غلطی رو می‌زنی و بعد باید بگی و ثابت کنی که «ای‌بابا؛ دلخور نشو. شوخی کردم فقط.» این ینی اگه شوخی بود، طرف باید می‌تونست تشخیص بده که شوخیه، پس همون بهتر که ادامش ندی و تا یه مدت دهنتو بسته نگه داری.

آدمیزاد موجود عجیبیه؛ میدونه که در توانش هست با یه پیام، مود یه آدم دیگه رو خوب کنه ولی این کارو نمیکنه

مکانِ امن>>

مکانِ امن.

‏من مغرورم‌ ولی هیچوقت از عذر خواهی کردن نترسیدم هیچوقت جلوی گریه هامو نگرفتم هیچوقت از اشتباهاتم شونه خالی نکردم در برابرِ هیچ لبخندی اخم نکردم مغرور بودن با عقده ای بودن متفاوته.

‏سعی نکن گاو رو قانع كنی که موز از علف خوشمزه تره،بجاش سعی کن خودت رو قانع كنی که به تو مربوط نمیشه گاو چیو دوس داره،چون گاوه.

کسی رو انتخاب کنین که تو اتاقِ مملو از جمعیت شما رو انتخاب میکنه.نه کسی که تو اتاقِ خالی انتخابش شمایین!