.pastel dream.
Open in Telegram
شاید اینجا واسم مثل یه استودیو و تیکه هایی از روزمرگی هام باشه بین این همه شلوغی. t.me/HidenChat_Bot?start=164968289 . .
Show more283
Subscribers
No data24 hours
-17 days
-330 days
Posts Archive
Repost from -I will leave here someday.
وقتی ۱۵-۱۶ سالته با چندتا خواننده جدید آشنا میشی، خیلی زود خودتو طرفدارشون میدونی و تمام تلاش خودتو میکنی یه فنگرل خوب و پسندیده باشی. از اینکه بقیه بدون طرفدارشونی خجالت نمیکشی و تقریبا کل اوقات فراغتت و حتی زمان درس و مدرسهت هم درگیرشونی. بعد از چند وقت، متوجه دیدگاه اطرافیانت میشی، با خودت میگی حالا شاید باید در خفا طرفدارشون بمونم. بیشتر که میگذره و بزرگتر میشی متوجه رفتارت در نوجوونی میشی، یا خجالتزدهای و دوست نداری کسی بدونه چقدر ابسسد بودی، یا خودت ضربه اولو میزنی و شروع میکنی به مسخره کردن خودِ نوجوونت. دیگه مثل قبل هم پیگیر نیستی. فقط شاید گاهی اوقات چک کنی ببینی حالشون چطوره و از زنده بودنشون مطمئن شی. باز میگذره و بزرگتر میشی. دوره زمونه عوض میشه و خوانندههای جدید به دنیا معرفی میشن و ممکنه خوانندهی نوجوونی تو دیگه حتی نخونه. میبینی دیگه مثل قدیما خوشحال و سرزنده نیستی. به گذشته فکر میکنی و میبینی وقتی نوجوون بودی، با همه سختیهات بازم وقتی برای بار پنجاهم یه موزیک ویدیو رو میدیدی حالت خوب بود. دیگه حتی ممکنه کسی یادش نیاد چنین ادمهایی معروف بودن یا هستن ولی خاطرات تو هنوز گوشه مغزتن. دیگه راستش اهمیت نمیدی کسی بدونه یا ندونه تو طرفدار این ادمها بودی یا نبودی. دیگه فقط مهمه که خودت رو شناخته باشی و خاطرات خوبت رو مرور کنی و هرازگاهی یادت بیاد کی بودی و چه کردی.
