.pastel dream.

فکرنمیکردم از مسافرت که برگردم مریض بشم و گلودردم الان خیلی زیاد تر شده ولی به هرحال چون نمیتونم مداوم بشینم پای کارهام فرصت رو گیر آوردم ایمیل هام رو مرتب کنم چون خیلی روی هم تلنبار شدن، حالا اون وسط یهو رندوم به یکی از کامنت های یکی از ویدیوهای یوتیوبم برخوردم که یه نفر برام نوشته و یه نظرم قشنگ اومد🙂‍↔️ .⭐️

والا بی‌ادبیه وقتی گربه می‌بینید بدون سلام از کنارش رد می‌شید.

درس سی و هشتم: برخلاف تصور، مشکل ما با بعضیا حل نمی‌شه، صرفا از مشکلی به مشکل دیگه تبدیل می‌شه. چطور بگم، انگار شیمی‌مون بهم نمی‌خوره.🧌

ولی واقعا آدم توی زندگیش نیاز داره که چند نفر خیلی خوب بشناسنش. انقدر خوب که حتی وقتی خودش هم ندونه چی می‌خواد، اونا بدونن.

البته اون وسط بندری و منصور و اندی اینا هم پلی کردن

به لطف همسایه مون یک ساعتی هست دارم انواع آهنگ های کُردی گوش میدم، کرمانشاهی ان و عروسی گرفتن وای.

من خیلی وقته قفل شدم تو این مرحله نمیدونم کی این قفل باز بشه خدا میدونه فقط امیدوارم اونقدر خسته نشم که مجبور باشم انتخاب کنم واسه همیشه قفل بمونه و جا بزنم و بیخیالش بشم برم پی کارم.

یه موقعیت هایی پیش میاد که باعث میشه بشینم با خودم فکرکنم خب که چی اینقدر احتیاط رو چسبیدی بهش و ول کن ماجرا نیستی؟ اینقدر محتاط بودن و تناقضش با اون طرف قضیه کاری میکنه شک کنم که درسته یا نه، ولی تهش باز چسبیدم بهش.

مریضی همیشه بدموقع اس.

ثبت خاطره کنم یکم* شب روز اول که رسیدیم رشت رفتیم کافه چلوشیش به صرف نقد و گفت و گوی دورهمی فیلم که هر جمعه بچه ها برگزار میکردن انگار، قبلش داشتم میگفتم من آدم درونگرایی ام اگه صحبت نکردم یه گوشه نشستم گوش دادم اشکالی نداره؟ چون فیلم رو هم ندیده بودم فکرمیکردم حرفی هم برای گفتن ندارم حتی اگه یخمم آب بشه برفرض، خیلی هم گفتم حالا نشد بریم هم اشکالی نداره ولی در نهایت رفتیم و چقدر خوش گذشت تجربه قشنگی شد، موضوع حرف ها و بحث هم درسته درباره فیلم بود ولی یک جایی کشیده شد که من اونقدر حس همزاد پنداری داشتم که یخم سریع آب شد که یه جاهایی منم وارد بحث میشدم؛ خلاصه معاشرت با آدم های جدید تو اون هوای دلچسب بین گربه های کافه چسبید. .

خیلی دوستش داشتم، این سبک از آرت منو همیشه جذب خودش میکنه*