دو دنیا

می دانم که باید چیزی پیدا کنم تا دوباره به زندگی بیاویزم.چیز ساده ای مثل دستور پخت یک غذای جدید،برگزاری یک‌ مهمانی زنانه یا اضافه کردن یک شی جدید به خانه.خانه ای که در این روزها بارها به ترکش فکر کرده ام،به آن لحظه ی اندوهناکی که برای اخرین بار به خانه ام و تمام انچه به من بخشیده نگاه میکنم و می روم. این هم خاصیت زندگی در خاورمیانه است،اینهمه شعر و حزن و دراما که در ذهن ماست همگی حاصل زیست ما در خاورمیانه ی زیبا و نفرینیست. حالا خوابیده ام بین بچه ی خودم و برادرزاده ام.صدای نفس هاشان یادم می اندازد که زنده ام و باید زندگی کنم و این عجیب ترسناک است وقتی که از حالا فکر میکنم من حتی توان این را ندارم که فردا صبح از تختم بیرون بیایم و به این دو بچه صبحانه بدهم. امشب با ماشین رفتم روی جدول و خیلی شیک از آنطرف جدول امدم پایین.ماشین صدای وحشتناکی داد و خاموش شد.فکر کردم گیربکس باید ترکیده باشد.بعد که رسیدم خانه شوهر سین چک کرد و گفت چیزی نیست.سین گفت تو به فلانی کمک کردی خدا امشب به تو کمک کرد و چیزی نشد.ناامید نگاهش کردم که بعد از چهل سال زندگی هنوز اینطور کودک و معصوم است و فکر میکند زندگی معادله ی ساده ایست که جواب های از پیش تعیین شده دارد.