Chaotic

Woman with a Raven Caspar David Friedrich

خدا دهانی سخنگوست که هیچگاه از گفتن باز نمی‌ایستد. انسان تنها پیچشی خاص در گفتار خداوند است که از آوای ابدی او محروم شده. موجودی که مجبور است به صدای خداوند گوش بسپارد و از دل آن معنا را بیرون بکشد. صدای خدا را مفصل بندی کند. انسان حامل تجسد خداست. مسیح چیزی جز تجسد صدای خدا نیست. جایی که زخم روی زمین مفصل بندی میشود. زخمی که رو به هیچ سخن می‌گوید.

کُس‌باف خانه در قسمت نامعلومی از آن خانه‌ی نحس و نکبتی یک کارگاه نخ‌ریسی و بافندگی هست که سالن بزرگ و بی‌انتهایی در آن وجود دارد که با مدفوع تیره‌ و ترِ بر سردر آن نوشته شده ″ کس‌باف خانه″. تاکنون هیچ چشم بینا و گوش شنوایی نتوانسته ابتدا و انتهای آن را ببیند و بشنود. هیچ دست سیخ و توانایی نتوانسته برای لحظه‌ای هم که شده آن محفظه‌ی بیضی‌گون شیشه‌ای بی‌رنگ و بی‌انتها را لمس کند. در این کارگاه کیهانی به شمار تمام زنان عالم قلم و به شمار تمام مردان جهان جوهر وجود دارد و شاید هم بی‌نهایت جوهر و قلم وجود داشته‌ باشد که ما از درک دقیق آن عاجزیم. به همین میزان میز و صندلی نیز در نهان‌خانه وجود دارد که بی‌نهایت سایه با اندامی اثیری و موزون مشغول نوشتن بی‌وقفه روی الواح نامرئی سفید و گِلینی هستند که دستانی نامرئی از محفظه‌ی شیمیایی کناری، آن الواح مرموز را به سرعت برمی‌دارند و با خود به زمین می‌برند و در تاریکی فرو می‌روند. بعدها متوجه شدم که این الواح نفرین شده حاوی سرنوشت و تقدیر مختوم تمام موجودات صغیر و کبیر عالم است و از الف تا ی زندگی آنها با خطی زشت و ناخوانا در آن نوشته شده است. بخاری سیال و نورانی و خاموش در این منزلگاه اسرار آمیز و جادویی موج می‌زند که هیچگاه از حرکت دورانی و سهمی‌گونِ پیچیده‌ی خود باز نمی‌ایستد و همه‌ی آن فریشتگان و شیاطینِ مصنوعی به کار ساخت و پرداخت تقدیر مشغول هستند. می‌گویند حساب و کتاب و عدد و رقم تمام کیهان و کهکشان همین‌جا مُهر و موم شده است و به زبانی که برای بنی و بشر قابل فهم نیست نوشته شده‌ که شباهت اندکی به زبان برنامه‌نویسی ++C دارد. هیچکدام از نویسندگان نامرئی از آنچه می‌نویسند باخبر نیستند. آنها بوسیله‌ی یک گوی نورانی معلق در هوا و شاخه شاخه که مثل رگ و روح به تمام زمین و زمان مدام در حال گره خوردن و باز شدن است با تقدیر در ارتباطند. عده‌ای از پیشینیان و پسینیان می‌گویند این گوی نورانی و مجرد و مثالین صورتی ثانوی از خواب کوتاهیست که انسان می‌بیند و اگر از خواب بیدار نشود بالاخره همه چیز و همه کس در چشم به هم زدنی نیست و نابود خواهد شد. https://postimg.cc/8sC1J2Wm

انسان یه پله بین حیوان و ابرانسان؟ یعنی انسان یه پله. و این پل زبانه. انسان حامل یه پیام از طرف زمین به سوی هیچه. این تنها نقطه‌ نظر تاریکیه که بشر براش ساخته شده و خیلیا راجع‌بش کسشعر گفتن. یکیش هایدگر که فکر می‌کنه زبان روشنگاه هستیه. در حالیکه زبان سقوط انسانه.

زمین آینه‌ای‌ست که خورشید رو به بیگانگی خویش گرفته.

André Masson

این من نیستم، این هجومِ آبی مرگ است که همچون امواج دریا از بودن خویش می‌گریزد.

پیدایش حیات زمینی یا همان بیداری روز، حاصل زوال لاشه‌ی خورشید است و نور چیزی جز تشعشع حاصل از نابودی نیست. ما شکل‌های گوناگون مرگِ خورشید هستیم و حیات تا نابودی کامل خورشید ادامه دارد.

نوشتن با این الفباها، نوشتن با خودِ خاورمیانه است؛ از هیولاشناسی‌اش تا فرهنگش، از سیاستِ طوفانی‌اش تا پویایی‌های مه‌آلود جمعیتی‌اش. اگر موسیقی بربرانه شکلی داشته باشد، آن شکل، شکلِ نوشتار در الفباهای خاورمیانه است — شکلِ تمامی پیچش‌های روی زمین. گردباد نامه-نگارستانی

▪️موسیقیِ بربرانه و الفباهایِ بی‌واکه رضا نگارستانی

«انقلابِ حقیقی را نباید در تغییر این یا آن نظام جست‌وجو کرد؛ انقلابِ واقعی زمانی رخ می‌دهد که یک جمعیت، هویتِ غیرنظامیِ خود را فروبریزد و نیروهای عددیِ نهفته در خودِ مفهومِ «جمعیت» را از بند رها کند.» گردبادنامه/ همدستی با مواد ناشناخته رضا نگارستانی

این جهان حاصل شرم خدایی بود که در اوج پاکی همسرش را به شیطان بخشید و تا ابد در آتش خود سوخت.

غبار تنها چیزی است که ما در خاورمیانه در اختیار داریم؛ تنها چیزی که می‌توانیم بی‌آنکه هرگز از تمام‌شدنش هراس داشته باشیم، مصرفش کنیم. هرقدر هم که عمیق نفس بکشید، غبار هیچ‌گاه تمام نمی‌شود. اگر دشمنیِ ژرفِ خاورمیانه با هرگونه تثبیت‌شدن، حتی به‌مثابه یک موجودیتِ جغرافیایی، به‌طور کامل درک نمی‌شود، از آن روست که حتی بسترِ سنگیِ زمینِ آن، حتی زمینِ سخت و استوارش، پیوسته در حال فرسایش و فروپاشی به غبار است گردباد نامه، همدستی با مواد ناشناخته رضا نگارستانی

آیا آن هیولای پنهان که همچون صلیب به دست و پای من پیچیده‌ است بالاخره به جانم خواهد رسید؟ از دل اعماقِ تاریک نوری جوانه می‌زند و ناگهان شاخه شاخه می‌شود. این نور هیولای پنهان من است که اعجازش در کلماتم شاخه شاخه می‌شود.

فراسویِ هستیِ من، پیش از هر چیز، نیستی است. این همان غیاب یا خلائی است که آن را در شکافتگی و در احساسِ دردناکِ فقدان بازمی‌یابم؛ خلائی که حضورِ دیگری را بر من آشکار می‌کند. اما این حضور تنها زمانی به تمامی آشکار می‌شود که آن دیگری نیز به همان‌سان بر لبه‌ی نیستی خم شود یا در آن فرو‌افتد (بمیرد). «ارتباط» تنها میانِ دو انسانی روی می‌دهد که هر دو خویشتن را به مخاطره افکنده باشند؛ هر دو شکافته و معلق، و هر دو بر فرازِ یک نیستیِ مشترک ایستاده باشند. دربار‌ه‌ی نیچه فصل دوم: اوج و افول اخلاقی ژرژ باتای ◾بخش اول ◾بخش دوم ◾بخش سوم

آریادنه‌ روی تخت تیمارستان. Melanconia 1912 Giorgio De Chirico

حیاتِ زمینی شبیه لرزش آرام دهان یک ماهی کوچک است که در مسیر تاریک دهان یک شکارچی عظیم کیهانی به سمت نابودی قدم برمی‌دارد.