ᵐᵒᵉᵈ

حقیقتا فقط میخوابم.. خواب و خواب و خواب.. تنها چیزی که وضعیتو بدتر از این نمیکنه خوابیدنه. و تنها چیزی که میتونم بش پناه ببرم. راستیتش خوابیدن و خیلی دوست دارم زمان میگذره و نمیفهمم؛ میتونم ساعتها تو خواب باشم و ولی چشمم رو به این جایی که هیچ چیز و هیچ کس منتظرم نیس باز نکنم. حس میکنم تعلقی ندارم. نمیخوام خودکشی کنم و مردنم به دست خودم باشه ولی شدیدا نیاز دارم سر یه حادثه ی یهویی از بین برم تموم شم همین.

بیش‌از‌حد اجتماعی بودن، شکل دیگری از تنهایی است.

بی‌توجهی درخواست رفتن است؛ اما به روشی دردناک و بسیار قبیح..

ترک کردن جایی که می‌دانی هیچ تعلقی به آن‌جا نداری یعنی پختگی، فقط عاجز‌ها به ماندن اصرار می‌کنند. "ویکتور هوگو

«نامه را همین‌جا رها می‌کنم و به رختخواب می‌روم. البته نه از سرِ خستگی، که از رویِ ناامیدی.» ٬٬از میان نامه های کافکا به فلیسه

شب از ارواحِ سکوت سرشار است ریشه‌ها از فریاد و رقص‌ها از خستگی... •ناشناس•

با گوسفندم اشناتون میکنم. (بچم چیقد خوب سرشو کج می‌کنه.

گویی دیگه حسی ندارم..؛ میبینم.. ولی واکنشی نشون نمیدم.. حسی نمیکنم.. نمیخندم.. ولی گریم نمیکنم یه طوری انگار توی خلأ عجیبی گیر کردم احساس پوچی ندارم و سردرگمم نیسم فقط توی بی حسی مطلقم.

-من خیلی ازشون میترسم +از کیا؟! -از آدما..

و برای فرار به خواب پناه میبرم..

و توجهی نمیکنم به پایان دنیا برایم اخرت این دنیا خیلی وقت پیش آمد چندین بار..، چندین و چند بار دنیا برایم تمام شد و روز بعد از نو شروع شد.

خودکشیِ خاموش..

دایره تنهاییش به قدری وسیع بود که اگه کل ادم های دنیا واردش میشدند بازهم یه آسمون، تنهایی برایش می‌ماند.

زمانی که کسی نیس صبح ها بیدارت کنه و شب منتظرت باشه؛ اسمشو چی میزاری؟ ازادی یا تنهایی..؟

This is me