مودیسم

‏بهت نمی‌گم دوست دارم، ولی باهات تا خود صبح بیدار می‌مونم و حرف می‌زنم.

‏بهت نمی‌گم دوست دارم، ولی باهات تا خود صبح بیدار می‌مونم و حرف می‌زنم.

دیدنت غمگینم می‌کنه، ندیدنت هم.

قشنگ‌ترین اتفاق تابستون می‌تونه تموم‌شدنش باشه.

تلاش هام برای عصبی نشدن دیگه داره جواب نمیده .

انقد هدف دارم که کون لق شما و حرفاتون.

در حال از دست دادن علاقم نسبت به همه چیز هستم.

‏اگه کسی سعی می‌کنه از دستت بده، بهش کمک کن.

چیکار کنم خب؟ منم اولین بارمه دارم زندگی میکنم چه بدونم بابا چه بدونم تهش چی میشه شروعش میکنم هرچی شد ،شد دیگه اگه تهش قشنگ شد،کیفشو میبرم اگه نشد هم فدای سرم اصلا تموم‌.

تا مغزُ استخون یادم میمونه هرچی که نبایدو.

کل زندگیم شده رها کردن در اوجِ خواستن یا رفتن در اوجِ دلتنگی.

من نه دوست دارم خیلی ناامید کننده باشم نه خیلی امیدوار کننده‌، آدمیم که نصف شب باهات چایی میخورم و باهم حرف میزنیم که دوست داریم توی نامه خودکشیمون چی بنویسم و همزمان باهم برنامه بریزیم که تو آینده چیکارا کنیم.

واقعا دلم میخواد مغزمو از سرم در بیارم و پودرش کنم.

همون موقع که لازمه باید باشی، یه دقیقه بعد، یه ساعت بعد، یه روز بعد، یه ثانیه بعد دیگه اون لحظه نیست؛ ‏دستا سرد میشن،احساسات ته‌نشین میشن،طوفانا آروم میشن، آتیشا خاموش میشن و آخرش فقط این به یاد می‌مونه که ‏به موقع بودی کنارم یا نه.

منم دلم برات تنگ میشه؛ ولی از یه جا به بعد فهمیدم دلتنگی خیلی راحت تر از تحمل کردن بی توجهیته.

Remember: اگر برگشتند، فراموش نکنید که چگونه رفتند.

حالا خودمم بخشیدمت ، دوست صمیمیم رو چیکار میکنی؟

یه جا خوندم نوشته بود: دلم میخواد پاییز رو با یه پارتنر خوب و امن شروع کنم:) منم همینطور.

من همیشه تو سخت‌ترین شرایط زندگیم تنها بودم، پس ببخشید اگه یه طوری رفتار میکنم که انگار به کسی نیاز ندارم.

من اجتماع گریز نیستم من فقط مدیتیشن ,فیلم و سریال دیدن, خوردن و خوبیدن ,کتاب خوندن, تو اینستا چرخیدن, به کارام رسیدن, ورزش کردن ,آهنگ گوش کردن, تنهایی بیرون رفتن و خرید کردن, رویا پردازی, شمع روشن کردن و عکس گرفتن رو به آدمای تکراری و حرفای تکراری و موضوعات تکراریشون ترجیح میدم!