`𝗛𝗘𝗟𝗟𝗢 STOCAT`

«حتی» یا «حتا»؟ چرا در کتاب‌ها با ناشران و ویراستاران مختلف، هردو شکل را می‌بینم؟ در اواسط دههٔ پنجاه، توسط تعدادی از ادبا پذیرفته شد که واژگانی چون: «موسیٰ، عیسیٰ، تقاضیٰ ، تمنّیٰ ، تقویٰ ، نجویٰ ، فتویٰ، کبریٰ، حتیٰ» را به ضرورت لفظ می‌توان به صورت «موسا، عیسا، تقاضا، تمنّا، تقوا، نجوا، فتوا، کبرا، حتا» نوشت. از دلایل اصلی ادبا و اصرار آن‌ها بر تغییر املای این واژگان، این بود که همانگونه که اعراب بر واژگان‌ فارسی تأثیر می‌گذارند و گاه حروف فارسی را از واژگان‌مان برمی‌دارند و به جایش واج‌های عربی می‌نشانند؛ چه اشکالی دارد که ما هم اندکی چنین کنیم و حداقل واژگان عربی را همانگونه که به لفظ درمی‌آوریم، نگارش کنیم؟! آیا در صورت چنین پدیده‌ای خطای بزرگی صورت می‌پذیرد؟ آیا پارسی‌زبانان ایرانی می‌بایست از قواعد اعراب پیروی کنند؟ آیا ما فرهنگ و زبان و قواعد عربی را پذیرفته‌ایم؟ برخی از این واژگان، امروزه با الف به جای یٰ نوشته می‌شوند و برخی هنوز به طور رسمی در میان جامعه پذیرفته نشده‌اند. #املا #زبان #ادبیات – A, 04/22