Expose illuminati

Help ons alsjeblieft voordat een familiebedrijf van 7 generaties verdwijnt. Wij willen geen strijd. Wij willen een eerlijke oplossing. Want macht verdwijnt ooit, maar wat je op je geweten hebt blijft. Steun ons. Help ons. 💔 Want dit is meten met 2 maten, als de één wel gebruik kan maken van deze grond volgens provincie/prolander. En de ander niet?? De oplossing ligt er gewoon... maar de wil....

Deel 3 💔 “Ruilgrond was onmogelijk.” Dat is de informatie waarop Provinciale Staten moest stemmen over de toekomst van óns gezin. Maar vier weken later bleek dat verhaal ineens niet meer te kloppen! En alsof dat nog niet bizar genoeg is... 🚨 Terwijl ons jarenlang werd verteld dat ruilen met provincie en Prolander onmogelijk was... ...heeft er nog geen twee weken geleden, met medewerking van Prolander, wél een grondruil plaatsgevonden met een collega-boer in Lucaswolde. Het gaat om ongeveer 3,6 hectare grond. In hetzelfde gebied. Met dezelfde bestemming. Hoe kan dit? Dus voor anderen kan het blijkbaar ineens wél? Wij vallen inmiddels van de ene verbazing in de andere. ⬇️Vandaag vertellen wij het verhaal over de zogenaamde “ruilgrond”. De provincie Groningen wil 31 hectare van onze huiskavel onteigenen. De grond rondom onze boerderij waar onze koeien dag en nacht lopen. De grond die nodig is om überhaupt als boerenbedrijf te kunnen blijven bestaan. Maar aan de andere kant van onze boerderij ligt ruim 33 hectare grond. In bezit van…. de provincie Groningen zelf. En hier wordt het pas écht bizar. 👉 Het idee van ruilgrond kwam niet van ons. Het kwam van hén. Zíj kwamen met kaarten. Zíj kwamen met voorstellen. Zíj kwamen met het idee om grond om te klappen zodat hún natuurplannen én óns boerenbedrijf naast elkaar konden blijven bestaan. Daar zijn mails van. Daar zijn kaarten van. Daar zijn bewijzen van. Maar opvallend genoeg? In officiële gespreksverslagen lijkt dat ineens nergens meer terug te vinden. Hoe kan dat? Toen de provincie destijds extra grond bijkocht op die locatie, dachten wij zelfs: “Misschien willen ze nu eindelijk écht meewerken aan een oplossing.” Wat waren wij naïef. Want achter onze rug veranderde het hele verhaal. Een aantal jaar geleden begon de gebiedscoördinator ineens opmerkingen te maken over een mogelijk slibdepot op deze gronden. “Weet je wel dat hier straks een slibdepot komt?” Wij schrokken direct. Waarop hij begon te lachen: “Hahaha nee joh, ik zit je te sarren. Ik wil je gewoon wat opnaaien.” Laat dat even bezinken. Een boerenfamilie die al jarenlang in onzekerheid leeft over haar toekomst… en een gebiedscoördinator die dat blijkbaar grappig vindt. Maar uiteindelijk bleek die zogenaamde “grap” gewoon werkelijkheid te worden. Van de 33 hectare zogenaamde ruilgrond werd uiteindelijk ongeveer 17 hectare ingericht als slibdepot. Precies op de plek waarvan óns jarenlang het gevoel werd gegeven dat dit de oplossing zou worden om onze huiskavel te behouden. En het wordt nog gekker. Er lag al een veel logischere locatie bij het Dwarsdiep in Boerakker. Daar had de provincie al grond. Daar kon het slib direct verwerkt worden. Maar nee. Het depot moest blijkbaar per se hier komen. Met extra leidingen. Extra werkzaamheden. En volgens ons meer dan een miljoen euro aan extra kosten. Ondertussen werd tijdens de stemming van 15 april 2026 meerdere keren verteld dat ruil onmogelijk was omdat deze grond al “nieuwe natuur” zou zijn. Volgens de gedeputeerde kon hier “dus geen boer meer boeren”. (De gedeputeerde is ook vicevoorzitter van Prolander) Wij zaten als gezin op de tribune en wisten direct: dit klopt niet. Maar wij mochten niks zeggen. Toen wij één keer applaudisseerden voor iemand die het voor ons opnam, werden wij direct gewaarschuwd dat wij stil moesten zijn anders moesten wij vertrekken. En vier weken later? Toen kwam dezelfde gedeputeerde ineens terug op zijn woorden. Opeens bleek het verhaal tóch anders te liggen. Het bleek namelijk géén volledige natuurgrond te zijn. Het bleek natuur-agrarische grond te zijn. Precies dezelfde bestemming als waar wij nu óók gewoon op boeren. Dus terwijl Provinciale Staten moest stemmen over de toekomst van óns gezin… werd er gestemd op basis van onjuiste informatie. Laat dat goed op je inwerken. 💔 De nood is inmiddels zó hoog geworden dat wij de Staten van Groningen rechtstreeks oproepen: Sta op. Kijk niet langer weg. Dit klopt niet.

Rijkswaterstaat wil hele natuurgebieden afsluiten voor publiek, om op deze manier kwetsbare natuur te beschermen. Marianne Zwagerman vindt het absurd. 'Wij betalen zo waanzinnig veel aan natuurherstel, maar we mogen er zelf als mens niet in.' Nieuws van de Dag 11 juni 2026, Natuurgebieden worden afgesloten voor mensen: 'Belastingbetalers moeten eens opstaan' 'Er is geen land in Europa dat zo veel geld uitgeeft aan natuurherstel als Nederland', zegt Zwagerman. 'Wij als belastingbetalers moeten eens opstaan en zeggen: wij pikken dit niet.' Onder andere de Waddeneilanden zijn de dupe van de plannen van Rijkswaterstaat. Verslaggever Suzette Nesselaar trok naar het eiland. 'Het eiland wordt je gewoon afgenomen' 'Je ontploft bijna, want het eiland wordt een soort reservaat', zegt een eilandbewoner. 'Het eiland wordt je gewoon afgenomen', vindt een ander. Een strandjutter vertelt de plannen niet te snappen. 'Wij zijn juist een beetje de ogen en de oren van de natuur. Afsluiten is helemaal geen bescherming.' Wij als belastingbetalers moeten opstaan en gaan zeggen: wij pikken dit niet Marianne Zwagerman. Volgens Marianne Zwagerman zijn alle plannen voor natuurherstel een verdienmodel. 'Allemaal gebaseerd op leugens.' 'Wij besteden tonnen aan het importeren van vogeltjes, die hier helemaal niet willen broeden. Die gaan weg en daar zijn we nog verbaasd over ook', vindt Zwagerman. Video van 12 minuten...

Nederland presenteert zich graag als “kennisland”, “innovatiehub” en “internationale toplocatie”. Ondertussen kijkt een groeiend deel van het bedrijfsleven naar de uitgang alsof Schiphol een evacuatiepunt is geworden. Eén op de vijf bedrijven overweegt vertrek. Eén op de drie wil hier niet meer investeren. Dat zijn geen cijfers uit een ingestorte bananenrepubliek, maar uit Nederland 2026. In Den Haag klinkt vooral tevreden gemompel over “transities”, “stikstofdoelen”, “ESG-kaders”, “inclusiviteitsagenda’s” en “duurzaamheidsverplichtingen”. Alsof een ondernemer ’s ochtends wakker wordt met de vurige ambitie om nóg een complianceformulier van 84 pagina’s in te vullen. De moderne Nederlandse ondernemer lijkt steeds meer op een melkkoe die verplicht biologisch gras moet eten terwijl drie ministeries tegelijk uitleggen waarom de stal eigenlijk te winstgevend was. Energieprijzen? Torentje zegt: verduurzamen. Regeldruk? Nog een taskforce. Personeelstekorten? Diversiteitscoach erbij. Overvolle stroomnetten? “Complex vraagstuk.” Belastingdruk? “Solidariteit.” En ondertussen vertrekken fabrieken, investeringen en hoofdkantoren stilletjes naar landen die ondernemers nog behandelen als producenten in plaats van verdachten. Het wrange is dat dezelfde politiek straks verbaasd op televisie verschijnt wanneer de belastinginkomsten dalen, pensioenfondsen onder druk komen en banen verdwijnen. Dan volgt weer zo’n praattafel vol experts die ernstig knikken terwijl iemand zegt: “Het maatschappelijk vertrouwen staat onder druk.” Nee. Het vertrouwen stáát niet onder druk. Het vertrekt gewoon. Met laadpaal en al. Nederland lijkt steeds meer op een luxe restaurant waar de bediening de klanten uitscheldt, de rekening verdubbelt en vervolgens verbaasd vraagt waarom de tafels leeg blijven. En natuurlijk zal de schuld straks niet liggen bij beleid, lasten, bureaucratie of bestuurlijke zelfgenoegzaamheid. Nee. Dan krijgen we ongetwijfeld te horen dat bedrijven vertrekken vanwege: “polarisatie”, “online verharding”, of “de internationale context”. Want in het moderne bestuur is de werkelijkheid altijd het laatste dat onderzocht wordt.