အင်းစက်စာပေ အပြာစာပေ - INSET STORTS 🙈

အချောင်းလိုက်စောက်ဖုတ်ကြီးပေါ်တင်လိုက်ပါတယ်။ပြီးတော့အကွဲကြောင်းအလယ်လောက်မှာလီးကိုတေ့ပြီးဖိထိုးချလိုက်တယ်။တောင့်တင်းနေတဲ့လီးတံက ဒစ်မြုပ်ရုံလောက်ပဲဝင်တယ်။အပေါက်နဲ့လွဲနေတဲ့လီးကို ဒေါ်မမလေးကကိုင်ပြီးအပေါက်တည့်ပေးတော့မှကျွန်တော်ဖိထိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပူနွေးစိုရွဲနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို အိကနဲ တိုးဝင်သွားပါတော့တယ်။ဒစ်ဖျားကနေ အရင်းထိအောင် ပူနွေးတဲ့တွင်းလေးထဲစိမ်လိုက်ရသလိုလို ဖြစ်သွားချိန်မှာ ရင်ဘတ်ထဲမှာလဲဟာကနဲဖြစ်သွားပါတယ်။ အားဟကလေး..ကလေး..လီးကြီး မမ အဖုတ်ထဲဝင်သွားပြီ။   ဗြွတ်ဗြွတ်.စွတ်။   အ..အ..မမကို ကျွန်တော်လိုး..နေတာလေ။ အီး အင်း လိုး လိုးဆောင့်ပေးကြမ်းကြမ်းလေးဆောင့်ပေးပါ.မမ..ယားလွန်းလို့။   ပြွတ်ဒုတ် ဒုတ်ဖွတ် ။  လီးတချောင်းလုံးဝင်နေတာတောင်အောက်ကနေကော့ပြီး ပြန်ပြန်ဆောင့်နေတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ နို့နှစ်လုံးကိုလှမ်းကိုင်ပြီး ဒူးတွေပွန်းလာတဲ့အထိဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးရင်း စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကိုလီးတံဝင်တာထွက်တာကိုပါအရသာခံကြည့်မိပါတယ်။ဂွင်းထုတဲ့အရသာနဲ့ အခုလိုလိုးရတာနဲ့ဘာမှကိုမဆိုင်တာပါ။ဒေါ်မမလေးကလဲခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အစွမ်းကုန်ဖြဲကားထားကာကျွန်တော်ဆောင့်သမျှကိုအောက်ကနေအော်ပြီးခံနေပါတယ်။တရိပ်ရိပ်တက်လာတဲ့ကာမအရှိန်နဲ့အတူကျွန် တော့်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကလဲ ပိုပြီးတော့ မြန်လာပါတယ်။လီးကို ဆွဲမထုတ်ပဲ ဆောင့်ကြောင့်ပြောင်းထိုင်ကာ ဒေါ်မမလေးရဲ့ခါးကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ကိုင်ပြီး အားရပါးရအရှိန်ပါပါဆောင့်တော့လီးကအထဲကိုပိုဝင်သွားတယ်ထင်တယ်ဒေါ်မမလေးမျက်နှာပါရှုံ့မယ့်မယ့်ဖြစ်ကာ အော်နေပါတယ်။ ဒုတ် ဒုတ်.. ဗြစ် ။  အမလေးအား ကောင်းလိုက်တာ.ဆောင့် ဆောင့် ။   ဟင်းဟား.အင့် ။   အ လီးကြီးဆုံးအောင်ဆောင့်ပေးနော်.အား ကောင်းလိုက်တာ။  ဒုတ် ဒုတ် ဖွတ်။ အား အား ကျွတ်..အား။  ဆောင့် အ..လိုးပါ.လိုးပေးပါ ကလေးရယ် ။  အား အား အမလေး အိုး.။  အော်တာသိပ်အကျယ်ကြိးမဟုတ်ပေမယ့်တဘက်ခန်းတွေ ကြားမှာကိုကျွန်တော်ကစိုးရိမ်နေမိပါသေးတယ်။ဒေါ်မမလေးကတော့ မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ကျွန်တော်ဆောင့်ပေးသမျှကို အပြည့်အဝဖီလင်ယူနေပါတယ်။နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလဲသူ့ဘာသာပွတ်ကာ ကစားနေတာကလဲကျွန်တော့်ကိုပြီးသွေးကြွအောင်လုပ်ပြနေသလိုပါပဲ။ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကိုလဲကော့လိုက်ပြန်ချလိုက်နဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲမှာလီးတံကိုရမ်းခါနေအောင်အောက်ကနေကစားပေးပါတယ်။အဲဒီပုံစံနဲ့ ပဲ အားရပါးရဆောင့်လိုးရင်းလီးထိပ်မှာကျင်ကနဲဖြစ်ကာ တကိုယ်လုံးကြောတွေပြတ်ကျသွားသလိုခံစားလိုက်ရတော့မှ ကျွန်တော်ပြီးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ပါတယ်။ပြီးမှာမသိလောက်အောင်ကျွန်တော်လဲကောင်းနေခဲ့ပါတယ်။သုတ်ရည်တွေကိုဒေါ်မမလေးရဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးထဲမှာပဲ ပန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။ပြီးတော့ဘယ်လိုမှတောင့်မထားနိုင်တော့ပဲဒေါ်မမလေးရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကိုမှောက်ချပြီးမျက်လုံးတွေမှိတ်ထားလိုက်ပါတော့တယ်။ ပြီး Zawgyi မောင်ဇော်ချစ်သောဆရာမ ကျွန်တော့်မျက်နှာတခုလုံး ရေနွေးပူနဲ့ အပက်ခံလိုက်ရသလို ထူပူသွားပါသည်။သွားပြီသွားပြီ၊ ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိတော့တာနဲ့ ခေါင်းကြီးကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်ရပါတော့တယ်။ ဘေးနားက ကုလားမြင့်အောင် ကလွဲပြီး အတန်းထဲကလူတွေ ဘယ္သူမွေတာ့ သိလိုက်ပုံမပေါ်ဘူး။ အားလုံးက ထမင်းစားချိန်ဆိုတော့ သာသူရှုပ်နေကြတာလေ။ ကျွန်တော်နဲ့ မြင့်အောင်သာ ညေန ကျောင်းဆင်းချိန် အမှီပြန်ပေးရမှာမို့ ဒီစာအုပ္ကို သဲကြီးမဲကြီး ကုန်းဖတ်နေကြတာ။ ဘာ စာအုပ်ရမှာလဲဗျ ..ကျွန်တော်တို့လို သွေးကြွခါစကောင်တွေရဲ့ အသည်းစွဲ မြန်မာအော စာအုပ်ပေါ့။ အခုမွ စဖတ်လို့ သုံးလေးမျက်နှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖ်တ္ခနဲ လက်ထဲက ဆွဲလုခံလိုက်ရလို့ဘယ်ကောင်လဲဟ ဆိုပြီး ကောမလို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့မှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ၉တန်း ( D )အတန်းပိုင်ဆိုလဲဟုတ် ၊ကျူရှင်ဆရာမဆိုလဲ ဟုတ်တဲ့ဆရာမ ဒေါ်မမလေး ဖြစ်နေတယ်။ သေပြီပေါ့ဗျာကျွန်တော်တို့နှစ်ကောင် ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။လက်ထဲက ခိုးဖတ်နေတဲ့ အောစာအုပ်ကို ဆရာမ မိသွားပြီဆိုတဲ့ အသိက တက်ခါစဖီလင်လေးတွေတောင် ပျောက်ကုန်တယ်။တော်သေးတယ်ဗျာဆရာမက စာအုပ္ကို သိမ်းပြီးဘာမှ မပြောပဲထွက်သွားလို့။ ဒါပေမယ့် တချိန်လုံး စိတ်ထဲမှာ ဒီစာအုပ်ကိစ္စကို ဆရာမဘယ္လို အရေးယူအပြစ်ပေးမလ ဲဆိုတာကိုပဲ တွေးပူနေမိတော့ တာပါပဲ။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ညနေပိုင်း နံပါတ်-၆ စာသင်ချိန်ဟာ ဒေါ်မမလေးရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအချိန် ဖြစ်နေပါတယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ အချိန်တွေကို အားရဝမ်းသာစောင့်နေလေ့ရှိပါတယ်။စာအသင်ကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ.. အခုမွ နှာသွေးကြွစ ကျွန်တော်တို့ အတွက် ဆရာမရဲ့ အပြကောင်းလွန်းလို့ပါ။ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ အတန်းထဲဘက်ကို ကျောပေးပြီး စာရေးနေပြီဆိုရင် တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ ဆရာမရဲ့ တင်သားကြီး နှစ်ဘက်ကို အားရပါးရ ကြည့်ရလို့လေ။ အတန်းထဲက အပျိူဖြစ်ခါစ ကောင်မတွေရဲ့ ဖင်တွေနဲ့ တခြားစီပေါ့ဗျာ။ ဒီကောင်မတွေက ဒါတောင်ပဲကပေးချင်သေးတယ်။ သူတို့ဖင်နံပြားတွေနဲ့များ.ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်ပြရင်တောင် လီးတောင်ပါ့မလား မသိဘူး။ ဆရာမ ရဲ့ဂျောကြီးကတော့ရှယ်ပေါ့ဗျာ။ ပြည့်ကားတင်းထွား အသည်းယားစရာကြီးပေါ့။ အခုတော့အဲဒီတင်ကားကားကြီးကိုခိုးတောင်မကြည့်ရဲ လောက်အောင်စိတ်တွေမလုံမလဲ ဖြစ်နေရပါတယ်။ဒီကြားထဲ ကုလားမြင့်အောင်က လေသံတိုးတိုးနဲ့၊

အိမ်ထောင်သည်မို့လားတော့မသိဘူး။သူတစ်တစ်ခွခွကြီးတွေပြောလိုက်တိုင်းကြားရတဲ့ကျွန်တောရင်တွေပိုခုန်တာတော့အမှန်ပဲ။ပြောရင်းကခပ်လျော့လျော့ကျွန်တော့်ခါးပုံစကိုဖြေချလိုက်ကာအတွင်းခံဘောင်းဘီထဲကရုန်းကြွနေတဲ့လီးကိုအသာလေးဆွဲထုတ်ပါတယ်။ဘောင်းဘီထဲကထွက်လာရလို့အားရဝမ်းသာတောင်မတ်နေတဲ့လီးတံကိုဖြေးဖြေးချင်း အပေါ်အောက်ကစားပေးပါတော့တယ်။ကျွန်တော့်ဖင်တွေခုံပေါ်ကနေကြွကြွ တက်သွားတဲ့အထိအရသာတွေ့အောင်စပြီးထုပေးနေတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ပေါင်တွေကိုပွတ်နေတဲ့လက်တွေကလဲတဖြည်းဖြည်းပေါင်ခွကြားဆီရောက်အောင်တိုးနေပါပြီ။ပေါင်ရင်းနားရောက်လာ လေလေ အတွေ့အထိကပိုပြီးနူးညံ့လာလေလေပါပဲ။ ဟင်းအင်းး.အ ။   ပြစ် ပြစ်ဗျစ် ။   ကောင်းလားဟင်.ဆရာမထုပေးတာ ။   အား.ဟကောင်း တာ..ပေါ့။   မမအဖုတ်ကြီးလဲ ယားနေပါပြီ ကလေးရယ်။   ဟင်မမ..အား။   အင်းလေကွာ.လိုးပဲလိုးတော့မယ်ဆရာမလို့ခေါ်တုန်းလား။   အင်းအင်း မမ ။  သူ့ကိုယ်သူမမလို့ပြောလာတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ လက်ထဲမှာကျွန်တော့်လီးတင်မကဘူးအောက်ကဥတွေပါ အရသာတွေ့နေပါပြီ။ဥတွေကိုခပ်ဖွဖွနယ်ရင်းလီးကိုတံတွေးတွေရွှဲနေအောင်ဆွတ်ကာအထုခံနေရတာရော ံဒေါ်မမလေးရဲ့ပေါင်သားတွေကိုပွတ်နေရတာရောတစ်တစ်ခွခွကြီးတွေကြားနေရတာရောကြောင့်ကျွန်တော့်စိတ်တွေအရမ်းကိုပြင်းထန်လာပါတယ်။တဝက်တပျက်ပဲချွတ်ထားတဲ့ပုဆိုးကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်မမလေးကိုမှီထားရာကနေထကာအပေါ်ကအကျီ င်္ကိုပါချွတ်ချလိုက်တော့ပါတယ်။ လီးတန်းလန်းကြီးနဲ့ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြိး တခစ်ခစ်ရယ်နေတဲ့ ဒေါ်မမလေးကို လက်မောင်းရင်းနှစ်ဘက်ကနေဆွဲမပြီးထခိုင်းလိုက်ပါတယ်။  ဟဲ့ ဟဲ့ဘယ်လိုဖြစ်တာတုန်းကွ. အင့် ။  ဟင်း ဟင်း ။   ပြွတ်ပြွတ်..။  ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူကို ဒေါ်မမလေးအံ့သြလို့ မဆုံးသေးခင်မှာ သူ့ရဲ့ ပါးနှစ်ဘက်ကိုဆွဲပြီး ထူအမ်းနေ တဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို စုပ်နမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ပြန်လည်သိုင်းဖက်ကာ အလိုက် သင့်နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုပ်ပေးလာတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ ဂါဝန်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အတားအဆီးဖြစ်နေ တာကို စိတ်မရှည်တော့ပါဘူး။ကျွန်တော်လိုးရတော့မယ့် ဒေါ်မမလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုလဲ အခုထိမမြင်ရ သေးတာ မကျေနပ်ဘူး။ဒေါ်မမလေးကတော့ ကျွန်တော့်လီးကိုပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်နေခဲ့သလောက် ကျွန် တော်ကျတော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကို မြင်တောင်မမြင်ရသေးဘူးလေ။နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေရင်းက ကျွန်တော့်လက် တွေကို ဒေါ်မမလေးရဲ့တင်ပါးကားကားကြီးနှစ်လုံးကို ဖြစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ရင်း  ဆရာမ..ဟာ..မမ ။   ဟင်းအင်း ဘာ လဲ ။   ဂါဝန်ကြီး မချွတ်သေးဘူးလား.ဟင်။   သြော်ချွတ်လေ..ကလေးချွတ်ပေး ။   အင်း။  နှစ်ယောက်သားပူးကပ်နေတာကို ခွာလိုက်ပြီးတော့ ဒေါ်မမလေးလက်နှစ်ဘက်ကို မြှောက်ထားပေးပါတယ်။ ဂါဝန်အောက်နားစတွေကိုလိပ်ယူပြီး ဆွဲတင်လာကာ ခေါင်းပေါ်ကနေမပြီးချွတ်ပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ရော ဒေါ်မမလေးပါ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ကိုယ်လုံးတီးတွေဖြစ်သွားပါပြီ။ကျွန်တော်သိပ်မြင်နေချင်တဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို သေသေချာချာမတွေ့ရသေးပေမယ့် ဆီးစပ်မှာအုံခဲနေတဲ့ စောက်မွှေးမဲမဲတွေကိုမြင်တာနဲ့တင် လီးတံကတင်းသထက်တင်းလာပါတယ်။ဒေါ်မမလေးက သူ့တကိုယ်လုံးကို အငမ်းမရကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကိုပြန်ပြီးဝင်လာကာ အနမ်းတွေပေးပြန်ပါတယ်။ဘာအတားအဆီးမှ မရှိတော့ပဲ အရေပြားချင်းထိကပ်ပွတ်သပ်ရတဲ့အခါမှာတော့ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြင်းထန်သွားပါပြီ  ဟင်း ဟင်း အား။  ဟ ဟား အင်း ။  အဝတ်အစားကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်တဲ့ ဒေါ်မမလေးကိုဖက်ထားရင်းက ကျွန်တော့်လက်ကိုသူ့ပေါင်ခွကြားထဲကိုထိုးထည့်လိုက်တော့ အသာလေးပေါင်တွေကိုဟပေးပါတယ်။မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနဲ့ နူးညံ့လွန်းလှတဲ့ အသားစိုင်တခုကို လက်ထဲမှာ အပြည့်စမ်းမိပါတယ်။ ဟင်း ဟင်း ဒါ မမဟာကြီးလားဟင်။   အင်းအ.. ကလေးသိပ်လိုးချင်နေတဲ့ မမစောက်ပတ်ကြီးလေ။   အအ..အား။  အရည်တွေ ဟ..အ ရွဲနေတာ တွေ့လား။  အင်း အရမ်းကိုင်လို့ကောင်းတာပဲ မမရယ်။  လီးကြီးနဲ့လိုးရင် ပိုတောင်ကောင်းဦးမှာဟ ဟင် ဒီ ဒီလိုလေ။  အ အအား မမ ၊။ ကျွန်တော့်လီးကို ကိုင်ကာပေါင်ကိုကားလိုက်ပြီး ဒစ်နဲ့ပေါင်ခွကြားကို တရကြမ်းဆွဲတိုက်လိုက်တော့ ကျွန်တော်အသည်းခိုက်လောက်အောင်ကောင်းသွားပါသည်။စနက်တံကို မီးရှို့လိုက်သလိုဖြစ်သွားတာမို့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ကိုယ်လုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ပက်လက်ဆွဲလှဲချလိုက်ကာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားထဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။အခုမှပဲ အမွှေးအုံကြားထဲကမို့ဖောင်းနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုအသက်ရှူမေ့လောက်အောင် မြင်ရပါတော့တယ်။တကယ်ကိုကြည့်လို့မဝပါဘူး။အရည်ကြည်လေးတွေစီးယိုပေကျံနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကိုလက်ညှိုးနဲ့ ဖွဖွလေးပွတ်လိုက်လက်ဝါးကြီးနဲ့ အတင်းဆုပ်လိုက် လုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်မမလေးပြုံးပြီးကြည့်နေပါတယ်။ မမ အဖုတ်ကြီး..အရမ်းလှတာပဲ မမရယ်။   လှတော့ဘာလုပ်ချင်လဲပြော။   လ..လိုးချင်တယ် မမ ရယ် ။  အင်း အ လိုးလေကွာ လိုးတော့ မမစောက်ပတ်ကလဲ အရမ်းအလိုးခံချင်နေပြီ။  ဘတ်..ဖတ်။  ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုမိုးပေါ်ထောင်ကားလိုက်ကာ စောက်ဖုတ်ကိုလက်ဝါးနဲ့ပွတ်ရိုက်ပြပြီး အလိုးခံချင်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ပုံစံလုပ်ပြပါတယ်။ကျွန်တော်ရှေ့ကိုနဲနဲတိုးလိုက်ကာလီးတံကို

ကဲ..ငါလိမ့်တော့မယ်ကွာ.အားလုံးပဲ။   အိုကေ အိုကေ။   အေးအေးမနက်ဖြန်ကျ ရှစ်တန်းက ကောင်တွေနဲ့ ကန်ဖို့ချိန်းပြီးပြီနော် ။   အေးပါ ငါသိပါတယ်။ ဒိုးပြီကွာ။  ကားမှတ်တိုင်ရှိရာဘက်ကို ထွက်ခဲ့ပြီး မှတ်တိုင်မှာ အရိပ်အခြေခဏကြည့်လိုက်တယ်။အားလုံးရှင်းနေတော့မှ မှတ်တိုင်ကိုကျော်ပြီး ဟိုဘက်လမ်းထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။လမ်းအဆုံးကနေ ဒေါ်မမလေးတို့လမ်းထဲကို ပြန်လျှောက်ဝင်လာခဲ့ချိန်မှာတော့ လမ်းမီးတိုင်တွေတောင်ထိန်ညီးနေပါပြီ။အာ ညခုနစ်နာရီခွဲလောက်တောင်ရှိနေပြီပဲ။အချိန်ကို သတိထားမိတော့မှ အိမ်ကိုဖုန်းဆက်ဖို့ရာ သတိရတယ်။ကိုယ့်ဇာတ်လမ်းက ဘယ်အချိန်မှ ပြီးမယ်ဆိုတာမသိတော့ ဖုန်းဆက်ထားမှပဲဆိုပြီး တွေ့တဲ့စတိုးဆိုင်လေးတခုကနေဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။ဆရာမမွေးနေ့ အလှူရှိလို့ ဝိုင်းလုပ်ပေးနေပါတယ်ဆိုပြီးပြောလိုက်တော့သေသေချာချာကူညီဖို့တောင်ပြန်မှာနေသေးတယ်။အားလုံးအဆင်ပြေနေပြီမို့ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေက ပေါ့ပါးလျင်မြန်စွာနဲ့ ဒေါ်မမလေးရှိရာကို အပြေးတပိုင်းရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ လှေကားထစ်တွေကို ကျော်ခွပြီးပြေးတက်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော် အခန်းရှေ့ရောက်တော့ ပိတ်ထားတဲ့တံခါးကို ခေါက်ဖို့ရင်တွေတုန်နေပါတယ်။မသိမသာ သက်ပြင်းလေးချပြီးမှ သစ်သားတံခါးကို ခပ်အုပ်အုပ်လေးခေါက်လိုက်ပါတယ်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းကသတိထားမိသွားမှာစိုးလို့ပါ။  ဒေါက် ဒေါက် ။   ဂျောက်ကျွီ ။  ဖြေးဖြေးချင်းပွင့်လာတဲ့ တံခါးကြားကနေမြင်လိုက်ရတဲ့ ဒေါ်မမလေးကို ကျွန်တော်တခါမှ မမြင်ဘူးတဲ့သူလိုငေးမိသွားပါတယ်။ ရေမခြောက်တခြောက်ဆံပင်ရှည်တွေကိုဖြန့်ချထားပြီး သနပ်ခါးကျဲကျဲလေးလိမ်းထားကာ ကပိုကရိုလှနေတဲ့ ဒီလိုပုံမျိုးကိုမြင်မှ မမြင်ဘူးခဲ့တာလေ။ပြီးတော့ စပန့်သားလို့ ခေါ်မလားမသိဘူး အဲဒီလိုပျော့ပျော့ပါးပါး ဂါဝန်ရှည်လေးနဲ့ ရှိသမျှ ခန္ဓာကိုယ်အလှတွေကိုလဲ တမင်ပေါ်အောင်ဖော်ပြီးဝတ်ထားသေးတယ်။သာမန်လောက်ပဲရှိတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ နို့အုံနှစ်လုံးတောင်မှဒီညမှာတော်တော်ထွားနေတယ်လို့ထင်ရတယ်။အိမ်ထဲမရောက်သေးတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်မမလေးက ဆွဲခေါ်သွင်းလိုက်ပြီးတော့အိမ်တံခါးကို ဂျက်ပါထိုးပြီးပိတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ဘာစလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိလို့ ဆက်တီပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာစွေ့ကနဲဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။တကယ့်တကယ်တမ်း နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ကြတော့ အတွေ့အကြုံကစကားပြောပါပြီ။ပြေးပဲဖက်ရမလား တက်ပဲခွရတော့မလား ဘာဆိုဘာမှမလုပ်တတ်တော့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်မမလေးကအလိုက်သိစွာလမ်းကြောင်းပြပေးနိုင်လို့သာတော်ပါတော့တယ်။ရှင်အရင်စမှဆိုရင်တော့ ဒီညဒီလိုပဲခုံပေါ်မှာထိုင်နေရတော့မှာ အသေအချာပဲ။ အိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ရရဲ့လား မောင်ဇော်။   ဟုတ်..ဟုတ် ရတယ် ဖုန်းဆက်ထားပြီးပြီ။   ဟုတ်လားဒါဆိုအေးအေးဆေးဆေးပေါ့နော်။  ခေါင်းညိတ်ပြီးဖြေလိုက်တဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ပေါင်သားအချင်းချင်းထိကပ်သွားအောင် ဒေါ်မမလေးကတိုးထိုင်လိုက်ပါတယ်။ပြီးတော့လက်တဘက်က ကျွန်တော့်ပခုံးကိုကျော်ပြီးဖက်ကာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းတခုလုံးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲကိုဆွဲချလိုက်တယ်။ အလိုက်သင့်ကျသွားတဲ့ကျွန်တော့်မျက်နှာကတော့ဒေါ်မမလေးရဲ့ နို့အုံသားကိုပါးနဲ့ကပ်ပြီးသားဖြစ်နေပါပြီ။နူးညံ့လွန်းတဲ့အတွေ့အထိကြောင့် အောက်မှာဘော်လီတောင်ဝတ်မထားတာကို သိလိုက်တော့ ကျွန်တော့်ပါးနဲ့ အဲဒီရင်သားအိအိကိုလိုက်ပွတ်တော့တာပါပဲ။ ဒေါ်မမလေးကလဲပါးနဲ့ကပ်ပြီးနို့အုံကိုပွတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းကဆံပင်တွေကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ထိုးဖွကစားကာငြိမ်နေပါတယ်။ ပါးပြင်ကို တချက်တချက်လာလာထောက်တဲ့ မာတောင်တောင်နို့သီးခေါင်းလေးကိုသွားနဲ့သာသာလေး ဖိကိုက်လိုက်တော့ ဒေါ်မမလေး ဆတ်ခနဲတွန့်သွားကာ ဟေ့မကိုက်နဲ့လေကွာ..ပြတ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။   အသည်းယားလို့ကိုက်လိုက်တာ။   ဟွန်း အသည်းပဲယားတာလား။   ဟင်း ဟင်း ။  လာ..ဒီလိုလေးနေကွာ၊။  ဘေးတစောင်းကြီးမှီထားတဲ့ကျွန်တော့်ကိုခဏထခိုင်းတယ်။ပြီးတော့ဒေါ်မမလေးကအရင်ဆက်တီပေါ်မှာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းခုံပေါ်တင်ကာဒူးနှစ်ဘက်ကိုကားကားလေးထောင်ပြီးထိုင်တယ်။ဂါဝန်အောက်နားစက လွတ်သွားတာမို့ဒေါ်မမလေးရဲ့ ဒူးအထက်နားကလောက်ကနေတင်ပါးရင်းထိဆင်းသွားတဲ့ပေါင်လုံးကြီးတွေကို မြင်ရတဲ့အခါမှာတော့ကျွန်တော်ကတုန်ကရင်ကြီးဖြစ်ကာပုဆိုးထဲကပစ္စည်းကလဲ ချက်ချင်းသိသိသာသာ သွေးတွေတိုးလာပါတော့တယ်။ကျွန်တော့်လက်ကိုဆွဲပြီး အဲဒီဒူးနှစ်လုံးကြားမှာနောက်ပြန်ဝင်ထိုင်ခိုင်းကာ အနောက်ကနေဖက်ထားပြီးသူ့ရင်ဘတ်ထဲကို ဆွဲသွင်းလိုက်ပြန်တယ်။အဲဒီတော့ဘေးကထောင်နေတဲ့ဒူးနှစ် ဘက်ကဂါဝန်စတွေကအလိုလိုလျောဆင်းသွားပြီး ပေါင်ရင်းမှာသွားစုနေပါတယ်။အသားသိပ်မဖြူပေမယ့် ပေါင်သားကြီးနှစ်လုံးကတော့မီးရောင်အောက်မှာဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်ကြီးကိုပေါ်လာပါတယ်။ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဘက်ကို ဒူးထိပ်မှာအသာတင်ပြီးမှဒေါ်မမလေးရဲ့ပေါင်သားတုတ်တုတ်တွေကို မရဲတရဲကိုင်တွယ်ကြည့်ပါတယ်။ ဟွန်း..ကျောင်းကပြန်လာတုန်းက သူများကို တလမ်းလုံးအနောက်ကလုပ်လာတာ..။ခုမင်းကို ပြန်လုပ်မယ်ဟားဟား..။  ..ဟင်း..ဟင်း ။   ပြစမ်းပါဦးဆရာမဖင်ကိုတောင်ထိုးချင်နေတဲ့ဟာလေးကို။  ဒီအဆင့်ထိရောက်နေတာတောင်ကျွန်တော်ပြောမထွက်တဲ့စကားမျိုးတွေကိုဒေါ်မမလေးကပြောရဲနေတာ

လူပျိုရည်အပျက်ခံလိုက်ရတာကို ကျေနပ်မိတာအမှန်ပါပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင်စိတ်ကူးထဲမှာ အခါအခါမြင်ယောင်မှန်းဆခဲ့ရဖူးတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံးကို မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်း မြင်ခွင့်ရပြီလေ။ကျွန်တော့်ရဲ့ လူပျိုရည်ကိုသောက်သုံးမယ့် ဒေါ်မမလေးရဲ့ ပေါင်ကြားကအချစ်ပန်းပွင့်ကြီးကရောဘယ်လိုပုံများရှိနေမလဲ။မဆုံးနိုင်တဲ့အတွေးတွေ အမျိုးမျိုးတွေးနေတာဘယ်လောက်တောင်ကြာသွားလဲမသိဘူး။ဘေးကကောင်တွေ စာအုပ်တွေသိမ်းဆည်းနေမှ စာသင်လို့ပြီးသွားတာ သိပါတယ်။ အားလုံးကတော့ ထုံးစံအတိုင်းကျူရှင်ပြီးတာနဲ့လစ်ဖို့ပြင်နေကြပြီ။ကျွန်တော့်မှာသာ နောက်ဆက်တွဲသင်ခန်းစာအတွက်ထပဲ ထရမလို ထိုင်ပဲထိုင်နေရမလိုဖြစ်နေတယ်။အရေးထဲမှ ဘာမှမသိတဲ့ ဟိုအကောင်တွေက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ဖို့ခေါ်နေသေးတယ်။ခါတိုင်းလဲ ကျူရှင်ပြီးရင် ထိုင်နေကြပါ။ဒီနေ့တော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ဖို့ ခေါ်တဲ့အကောင်တွေကို တော်တော်သောက်မြင်ကပ်သွားတယ်။ ဟေ့ကောင် လဒ ထိုင်မှာလားလို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်။   ဟေ..အေးအေး ငါဒီနေ့ မထိုင်တော့ဘူးကွာ အိမ်ကစောစောပြန်လာဖို့မှာထားတယ်ကွ။   အံမယ်..မောင်ဇော်ဒီနေ့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တောင်မထိုင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။   ဗျာဟုတ် ဟုတ်တယ်ဆရာမ..ဟိုအိမ်မှာကိစ္စလေးရှိလို့ပါ။   အေးအေး ..လိမ္မာတယ် အိမ်ကိုတန်းတန်းမတ်မတ်ပြန်နော်။   ဟုတ်ကဲ့..ပြန်မှာပါ။  ဟိုကောင်တွေခေါ်နေတာကို အတင်းငြင်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်မမလေးကလဲ ဝင်ပြီးစနေပြန်ပါတယ်။အိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်ပြန်နော်တဲ့..ဟားဟား။အားလုံးလွယ်အိတ်ကိုယ်စီဆွဲကာ ထွက်နေကြပါပြီ။ကျွန်တော်ပဲ ယောင်လည်လည်လုပ်ပြီးဟိုဟာပျောက်သလိုလို..ဒီဟာပျောက်သလိုလိုနဲ့ ထိုင်ရာက မထသေးတာ။အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်မမလေးကလဲပြုံးစိစိနဲ့တချက် ကည့်ပြီး မီးဖိုခန်းဘက်ကို ထသွားပါတယ်။ကျွန်တော်လဲ ချက်ချင်းအကြံရပြီးနောက်က ထလိုက်သွားတယ်။ အေးအေး ဟေ့ကောင်တွေသွားနှင့်ကြကွာငါရေသောက်ပြီးမှလိုက်လာခဲ့မယ်။  ဘယ်သူဘယ်ဝါရယ်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ တမင်အားလုံးကြားအောင်အော်ပြီး မီးဖိုခန်းထဲဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။အထဲရောက်တော့ ဒေါ်မမလေးကလဲ သောက်ရေအိုးနားမှာရပ်စောင့်နေပါတယ်။ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမှန်းမသိတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြီးကြည့်နေပြန်ပါတယ်။  ကိုယ်တော်လေး..အိမ်ရောက်အောင်ပြန်နော်..ဟုတ်ပြီလား။ ခစ်..ခစ် ။   အာမဟုတ်ပါဘူး..ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိလို့ ပြောလိုက်တာပါ။   ဟွန်းသိပါ့ သိပါ့။ ပြာယာကိုခတ်နေတာပဲ..တခါထဲ။   အခုပြန်မဆင်းလို့မှ မရတာ..ဆရာမရဲ့ ။သူတို့သိကုန်မှာပေါ့။ အေးပါသွားလိုက်ဆင်းသွားလိုက်။ပြီးရင်.. ဟိုဘက်လမ်းဘက်ကနေပြန်ပတ်ပြီးတက်လာခဲ့ဟုတ်ပလား။   အာ..အင်းအင်း။   ဟေ့ သိပ်လဲ အမြန်ကြီးတက်မလာနဲ့နော်ကျွန်မရေလေးဘာလေးချိုးပါရစေဦး။သွားသွား..။  အင်း ဟုတ်သားပဲ။အခုခပ်တည်တည်နဲ့လိုက်ဆင်းသွားပြီးမှ ဟိုဘက်လမ်းကနေပြန်ပတ်လာခဲ့လို့ ရတာပဲ။မိန်းမဉာဏ် ဆိုတာဒါမျိုးကိုပြောတာနေမှာ။ ကျွန်တော်ကတော့ မွှန်နေတာနဲ့ ဘာမှမတွေးတတ်တော့ဘူးထင်ပါတယ်။ဒေါ်မမလေးကရေတောင်ချိုးထားဦးမယ်ဆိုပါလား။ဒီလိုနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ နှစ်ယောက်သုံးယောက်နဲ့ ရောပြီးအောက်ကိုဆင်းလာခဲ့လိုက်ပါတယ်။ လောကကြီးမှာ လငယြောကွၤားနဲ့ခဏတဖှုတလြောကလြေးဝေးနတေဲ့အခွိနမြှာဒါမွိုးအစားကောငြးလေးတှနေဲ့လညြး စားရကံ ကြုံဆုံကြတတ်ပါတယ်။ ဖြစ်တတ်တဲ့ လောကသဘာဝပါပဲလေ။ ခိုးစားရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ့မှမတူတာအမှန်ပါပဲ။ လို့ ဒေါ်မမလေးက ရေချိုးနေရင်း ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ဖြေတွေးလေးတွေးရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။ လမ်းထိပ်ကို ရောက်တော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ စနစ်တကျနေရာယူပြီးထိုင်နေကြတဲ့ ကောင်တွေကလှမ်းခေါ်ကြပြန်ပါတယ်။စနစ်တကျနေရာယူတယ်ဆိုတာက ဆိုင်ရှေ့ကဖြတ်သွားသမျှ စော်တွေကို မျက်စိတဆုံးလဲ ကြည့်နိုင်ရမယ်၊ အချင်းချင်းလဲ မြင်ကွင်းကို ပိတ်တာကွယ်တာမျိုးလဲ မရှိရအောင် ထိုင်ကြတာကိုပြောတာပါ။အင်း အချိန်နဲနဲဖြုန်းရမယ်ဆိုတော့လဲခဏလောက်ဝင်ထိုင်လိုက်မယ်ဆိုပြီး ဆိုင်ထဲဝင်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။ အေးလာလာ မောင်ဇော်မင်းထိုင်ဦးမလို့လား ပြန်မယ်ဆို။   ဆေးလိပ်လေး သောက်လိုက်ဦးမယ်ကွာ..အိမ်ရောက်ရင်သောက်လို့မရတော့ဘူးကွ။  ပြောရင်းနဲ့ ခွေးခြေပုတလုံးယူကာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က LONDON တလိပ်ကိုမီးညှိကာဖွာနေလိုက်သည်။မီးခိုးငွေ့များကိုအရှိုက်ထဲရောက်အောင် ရှူသွင်းပြီးမှ ဖြေးဖြေးချင်းပြန်မှုတ်ထုတ်ကာ စီးကရက်ကို အရသာခံသောက်နေတုန်းမှာ..  မောင်ဇော်နေ့ခင်းက မင်းတို့ဆီကအောစာအုပ် မိလို့ဆို..။   ဟာ..မင်း ကိုဘယ်သူပြောလဲ.။ ဟိုကောင် ကုလားပြောတာလေမလေးရှားကိုယ်တိုင်မိတာဆို ။   မဟုတ်ပါဘူးကွာ အဲဒီကောင်ကုလားလျှောက်ဖွနေတာ..မလေးရှားမိတာဆို ငါဘယ်လိုကျူရှင်လာရဲမလဲကွ။   အေးပေါ့ ဟေ့ကောင် အသစ်လေးဘာလေးရရင်လဲ ပေးဖတ်ဦးကွာ။   ရရင် ပေးပါမယ်ကွာ မပူပါနဲ့။  သောက်ကုလား..ပါးစပ်ပေါက်က ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး။မင်သေသေနဲ့ ပိတ်ငြင်းထားလိုက်ရတယ်။ဒေါ်မမလေးကို နောက်ကွယ်မှာကျောင်းသားတွေက မလေးရှားလို့ခေါ်ကြတယ်လေ။မမလေးဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဖျက်ခေါ်ကြတာပါ။အခုတော့ အဲဒီမလေးရှားအောစာအုပ်မိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကတော်တော်ပြန့်နေပြီလားမသိဘူး။ကုလားကို ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ စွတ်ဖွာနေတဲ့ စီးကရက်က ဖင်စီခံနားထိကုန်နေပြီမို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ

ထမီစကို ဖိပွတ်မိသွားတာလေ။ကားပေါ်မှာတုန်းကတော့ ကိုယ်ကလဲ ပုဆိုးနဲ့ အောက်ကလဲဘောင်းဘီပါသေးတာဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။အခုက ကိုယ်ကအလွတ်ကြီးဆိုတော့ ပူကနဲဖြစ်ပြီး ဒစ်ဖျားတခုလုံးကျိန်းစပ်သွားတာပဲ။ အ..အ။   ဟင်ဘာ. ဘာ ဖြစ်လို့လဲ ။   အားကျွတ်..ကျွတ်ထမီကို ပွတ်ဆွဲသလိုဖြစ်သွားတာ..ကျင်သွားလို့။  နေရင်းထိုင်ရင်း ကျွန်တော်ထအော်လိုက်တာမို့ ဒေါ်မမလေးတောင်လန့်သွားတယ်ထင်တယ်။တချိန်လုံးလီးကို ကိုင်ထားတဲ့လက်တွေကို အလန့်တကြားလွှတ်လိုက်ပါတယ်။အကြောတွေထောင်နေအောင် တင်းမာနေတဲ့ လီးထိပ်ကကျိန်းစပ်နေတဲ့ဒစ်ဖျားကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ကိုင်ကြည့်ပြိး ဆုပ်လိုက်ဖြေလိုက်လုပ်ပေးနေတုန်း ဒေါ်မမလေးရဲ့ မထင်မှတ်တဲ့ အပြုအမူကို ကြုံတွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဟင်း ဘာအခုမှတော်တော်နာနေတာလဲဒီလောက်သောင်းကျန်းနေတာကို နဲတောင်နဲသေးတယ်။   ပျစ် ။  ပြောရင်းနဲ့ သူ့လက်ဝါးကို ပါးစပ်နားတေ့ကာ လက်ထဲကိုတံတွေးနဲနဲ ထွေးလိုက်ပြီး၊ အဲဒီတံတွေးတွေကို ကျွန်တော့်လီးတံမှာ သုတ်ကာဖြေးဖြေးချင်းလီးကိုဆွဲကစားပေးပါတယ်။နာနေတာတောင်ပြန်မေ့သွားပြိး လီးကို အလိုက်သင့်ကော့ပေးထားမိပါတယ်။လီးတချောင်းလုံးနီရဲ လာအောင် အရသာတွေ့နေချိန်မှာ အခုလိုဂွင်းထုပေးနေတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာလဲ အရည်တွေဘယ်လောက်ရွဲနေမလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ချင်ပါတယ်။ နာသေးလားအခု ။   အ..အ ..အား မနာတော့ဘူးအရမ်းကောင်းတာပဲ ဆရာမရယ်။   ပြစ်..ပြစ် ..ဗျစ် ။ နှာဗူးလေးမြန်မြန်ပြီးတော့ .အောက်ကနေတက်လာကျတော့မယ်။  အ..အား ရှီးကောင်းလိုက်တာသွက်သွက်လေးလုပ်ပေးပါ ဆရာမရယ်။  အင်း..လာ ဒီလိုနေ။  မျက်နှာချင်းဆိုင် ထုပေးနေတာမို့ ပုံစံမကျတဲ့ အနေအထားကို ဒေါ်မမလေးကပြောင်းပေးပါတယ်။ကျွန်တော့်ကိုဆွဲလှည့်ပြီးသူ့ရင်ဘတ်ထဲထည့်ကာ နောက်ကနေလှမ်းပြီးထုပေးတဲ့အခါမှာတော့ ဒေါ်မမလေးရဲ့လက်တွေကခုနကထက်ပိုပြီးသွက်သွက်လက်လက်လှုပ်ရှားလို့ရသွားတယ်။အားနေတဲ့ ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဘက်ကိုလဲ ဒေါ်မမလေးရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို နောက်ပြန်ကိုင်ကာ စိတ်ရှိလက်ရှိကိုင်တွယ်နေလိုက်ပါတယ်။တရစပ် ဂွင်းထုပေးရင်းက ကျွန်တော့်နားရွက်နား ကပ်ကာတိုးတိုးလေးပြောလိုက်တဲ့စကားသံကို အကြားမှာ တကိုယ်လုံးကြက်သီးတွေတောင်ထသွားတယ်။ မင်းဆရာမကို သိပ်လိုးချင်နေလားဟင်။   အ..အ..ဗျာ။  ကျူရှင်ပြီးရင် မပြန်နဲ့နော်။ဆရာမနဲ့မင်းနဲ့ လိုးကြရအောင်ကွာ။  အား.အီးအ.ပြီးတော့မယ်ဆရာမ.အ အ ထုပေး ထုပေးပါ။  အင်းအ..။   ပျစ် ပျစ် ။ ဒေါ်မမလေးက ဂွင်းထုပေးရင်းပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့်စိတ်ခံစားမှုတွေကပိုပြီးမြန်ဆန်လာပါတယ်။ကျွန်တော်ခါးကို ကော့နိုင်သလောက်ကော့ပေးထားသလို ဒေါ်မမလေးကလဲ လီးတံကြီးကို အားထည့်ပြီးညစ်ကာ ဆက်တိုက်ထုပေးနေတယ်။ အသက်ကိုအောင့်ထားကာလီးတံထိပ် ဒစ်ဖျားကနေ တကိုယ်လုံးကျင်နေအောင်တလိပ်လိပ်တက်လာတဲ့ ကာမအရသာကို အားပါးတရခံစားရင်း သုတ်ရည်တွေကို ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပန်းချလိုက်ပါတော့တယ်။တကိုယ်လုံးနုံးချည့်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်နေတဲ့ကျွန်တော့်ကို ထူမတ်ပေးရင်း ဒေါ်မမလေးကပြုံးစိစိကြီးလုပ်ကာ ဟင်းမြန်လိုက်တဲ့ ကိုယ်တော်လေး။  ကိုယ့် ဟာတွေကိုယ် ရေလောင်းပြီးဆေးခဲ့ဦးနော်ဟင်းဟင်း။  ပြောပြီးတော့ သူ့လက်တွေကိုရေဆေးကာထွက်သွားတဲ့ဒေါ်မမလေးရဲ့ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကိုကြည့်ကာသက်ပြင်းချလိုက်မိပါတယ်။ဒီအချိန်လေး ၁၀ မိနစ်လောက်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုတွေဖြစ်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ပါဘူးလေ။တန်းပေါ်က ပုဆိုးကို ပြန်ယူကာဝတ်လိုက်ပြီး စောစောက ပန်းထုတ်ထားတဲ့ ဒေါသတွေကို ရေဆေးချပြီးမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ဟိုကောင်တွေအသင့်ပြင်ထားပြီးကြတဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်ပြီးအရှိန်မသေ သေးတဲ့ အရသာကိုမျက်လုံးမှိတ်ကာ ဇိမ်ယူနေလိုက်တယ်။ဒေါ်မမလေးကတော့ အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားပြီး အဝတ်အစားလဲနေတယ် ထင်ပါတယ်။ကျူရှင်ပြီးရင် ဆိုတဲ့ အတွေးကဝင်လာပြန်တော့ ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာပါတယ်။ဘယ်လိုစပြီး ဘာတွေလုပ်ရမလဲဆိုတာတွေးကြည့်နေတုန်း အောက်ကကောင်တွေ ဆူဆူညံညံနဲ့ဝင်လာကြပါတယ်။ အေး..ငါ့အိမ်ကပိုက်ဆံမပေးသေးဘူးကွ။ရရင်တော့ ငါလဲဝယ်မှာ။  မဟုတ်ဘူးလေဟယ်..ဟိုကြေငြာမှာဝတ်သွားတဲ့ ဒီဇိုင်းကိုပြောတာ ငါက။  အေးဟေ့ကောင်..မင်းအဲဒီသီချင်း ကော့ဒ်ရှိရင် ငါ့ကိုပေးဦး။ တယောက်တပေါက်နဲ့ ဘာတွေပြောနေကြမှန်းမသိအောင်ဆူညံစွာရောက်လာကြပြီး အလျိုလျိုထမင်းစားပွဲဝိုင်း ၂ ဝိုင်းမှာ နေရာယူနေကြချိန်မှာ ဒေါ်မမလေးလဲ အခန်းထဲကထွက်လာပါတယ်။တီရှပ်ပွပွနဲ့ ကရင်ထမီလိုလို ရှမ်းထမီလိုလို တိုင်းရင်းသားအဆင် ထမီတထည်ကိုတွဲပြီးသာမန်သာဝတ်ထားပေမယ့် ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော်တော်ကြီးကိုလှနေပါတယ်။ ကဲကဲ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ရင် စရအောင်။  သခွာၤ ( ၁ ) သင်မယ်ဒီနေ့။  စာအုပ်ထုတ်ဆိုလို့သာထုတ်ထားရတယ် စာထဲမှာကျွန်တော့်အာရုံတွေလုံးဝရှိမနေပါဘူး။ရှင်းပြနေတဲ့အသံတွေ ပြန်မေးနေတဲ့အသံတွေကလဲ ကြားတချက် မကြားတချက်ပါပဲ။ချထားတဲ့ စာအုပ်ကိုငုံ့ကြည့်နေရင်း ဒေါ်မမလေးကိုဘယ်လိုပုံစံနဲ့လုပ်ရမလဲဆိုတာတွေကိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်နေမိပါတော့တယ်။ငါ လူပျိုရည်ပျက်တော့မှာပါလား ဆိုတဲ့အသိကလဲရှက်သလိုလို ပီတိဖြစ်နေသလိုလို ခံစားရစေပါတယ်။အင်းလေကြေးစားမိန်းမတယောက်နဲ့ ကာမဆက်ဆံပြီးလူပျိုရည်ပျက်ရတာထက်စာရင်အခုလိုကိုယ်တကယ် တပ်မက်စွဲလမ်းရတဲ့ မိန်းမတယောက်ဆီမှာ

ကျွန်တော့်စိတ်တွေဘယ်လိုမှထိန်းလို့မရတော့ပါဘူး။စောစောကညှိုးငယ် နေတဲ့ သကောင့်သားကလဲ အားမာန်အပြည့်နဲ့ချက်ချင်းရုန်းကြွလာပြန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပုဆိုးကိုကွင်းလုံးချွတ်ပြီး ကြိုးတန်းမှာတင်လိုက်ပါတယ်။လက်ကိုတံတွေးနဲနဲဆွတ်ပြီး တောင့်တင်းနေတဲ့ လီးကိုရှေ့နောက်ဆွဲပြီးဂွင်းထုဖို့ အစပျိုးလိုက်ပါတယ်။တလမ်းလုံးဆောင့်လာရတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ဖင်ကြီးကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း အဲဒီဖင်ကြီးမှာဝတ်တဲ့ဘောင်း ဘီကို သေသေချာချာဖြန့်လိုက်ကာ ခွကြားနေရာကို ခပ်ဖွဖွနမ်းရှိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဒီနေရာလေးက စောက်ဖုတ်ကြီးနဲ့ အမြဲကပ်နေမယ့်နေရာပဲ။  ဆပ်ပြာရနံ့သင်းနေတဲ့ ပန်တီခွကြားနေရာကို လျှာနဲ့မထိတထိ လျက်လိုက်တယ်။စိတ်အာရုံထဲမှာတော့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို လျက်ပေးလိုက်ရသလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။အောက်မှာလဲ လက်က အဆက်မပြတ် ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဂွင်းတိုက်ပေးနေတာမို့ လီးတံထိပ် ကဒစ်ကြီးကလဲ ဖူးကားရောင်ရမ်းလို့နေပါပြီ။တသက်လုံးဂွင်းထုခဲ့သမျှ ဒီတခါထုရတာ အရသာအရှိဆုံးပါပဲ။ရေချိုးခန်းနံရံကို မှီကာဒေါ်မမလေးရဲ့ အတွင်းခံပန်တီကို မျက်နှာကမခွာပဲ စိတ်ကူးယဉ်ချင်တိုင်းယဉ်ကာ စိတ်ရှိလက်ရှိထုနေရတာလေ။ အအရှီး။   ဟင်း.အအား။  ကျွိ..ကျွီ..ကျွီ။  အသံတခုနဲ့အတူ ညာဘက်က ရေချိုးခန်းတံခါးက ပွင့်သွားကာ တယောက်ယောက်ဝင်လာလိုက်တာကို မျက်စိထောင့်မှာရိပ်ကနဲတွေ့လိုက်ရချိန်မှာ အရာအားလုံးနောက်ကျသွားပါပြီ။ တံခါးကို သေသေချာချာပိတ်ခဲ့မိရဲ့လား ၊ စေ့ရုံသာစေ့ထားခဲ့မိသလားဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မတွေးတတ်တော့ပါဘူး။အင်းလေဒီလိုလုပ်မိလိမ့်မယ်လို့လဲ ကိုယ်တိုင်တွေးမိခဲ့တာမှမဟုတ်တာ။ခြေအနေက ပံ့ပိုးလို့ အခုလိုဖြစ်သွားရတာပါ။ဒေါ်မမလေးအိမ်ထဲရောက်လာတဲ့ အသံကိုလုံးဝကို မကြားခဲ့ပါဘူး။ကိုယ့်ဟာကိုယ်တိုက်ပွဲ ကပြင်းထန်နေတာကိုး။အခုတော့အောက်ပိုင်းဗလာကျင်းလျက် သူ့ရဲ့ အတွင်းခံပန်တီလေးကို မျက်နှာမှာအပ်ကာ ဂွင်းထုနေတဲ့ မောင်ဇော်ရဲ့ အဖြစ်ကို ဒေါ်မမလေးတစ်ယောက် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံလိုက်ရပါပြီ။ မောင်ဇော်မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။   အဲဒါဆရာမဘောင်းဘီမဟုတ်လား။   အခု ပုဆိုးမြန်မြန်ပြန်ဝတ်စမ်းအောက်ကဟာကိုလဲကြည့်ဦး။  ဒေါ်မမလေးကသာ ဇယ်ဆက်သလို ပြောနေပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ တခွန်းမှပြန်မပြောတော့ပါ။ဒီလိုထိတောင် ဖြစ်လာမှရွေးစရာလမ်းမရှိတော့ဘူးလို့ပဲ ခံယူလိုက်ပြီလေ။ရှေ့ဆက်တိုးရုံပဲရှိတော့တာပေါ့။ကျွန်တော့်ပေါင်ခွကြားကထုလက်စမို့ တောင်မတ်နေတဲ့ လီးကိုကြည့်ကာ ပုဆိုးပြန်ဝတ်ခိုင်းနေတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့လက်ဖဝါးနှစ်ဘက်လုံးကို ဖျက်ခနဲဆွဲကာ ကျွန်တော့်လီးတံ ပေါ်မှာဖိကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။ရုတ်တရက်မို့ဒေါ်မမလေးတယောက်ဘာမှမတုန့်ပြန်နိုင်ခင်မှာခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကိုပိုပြီးနီးကပ်သွားအောင်တိုးလိုက်တော့ ဒေါ်မမလေးကို ရေချိုးခန်းထောင့်မှာပိတ်ထားလိုက်သလိုပါဖြစ်သွားပါတယ်။လောလောလတ်လတ်စိတ်တွေထကြွထားကြတဲ့ သူနှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ပြင်းထန်ဆူညံလာပါတယ်။ ဆရာမကျွန်တော်..ကျွန်တော် မရတော့ဘူးဗျာ။  ကြည့်ပါဦး ဆရာမရယ်။လီးတချောင်းလုံး အရမ်းတောင်နေပြီ။ဆရာမဖင်ကို တလမ်းလုံးဆောင့်လာခဲ့တာလေ အခုမနေနိုင်တော့ဘူး။အရမ်းလုပ်ချင်နေပြီ။   မောင်ဇော် ..မင်း မင်း ပုဆိုးပြန်ဝတ်ပါဆိုနေတာကိုဒီကလေးနဲ့တော့ ခက်ကုန်ပါပြီ။  ဒေါ်မမလေးတုန်ယင်စွာနဲ့ မောင်ဇော့် ကိုပုဆိုးပြန်ဝတ်ဖို့ပဲ ပြောနေပေမယ့် လက်နှစ်ဘက်ကတော့ မောင်ဇော်ရဲ့လီးတံကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ညစ်ထားပါတယ်။ဒေါ်မမလေးကဆုပ်ကိုင်ဖြစ်ညှစ်ထားချိန်မှာမောင်ဇော်ရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းက အလိုလိုကော့လိုက်ကုန်းလိုက်လုပ်ပေးနေမိတာမို့ ဂွင်းထုပေးတာခံနေရသလိုပါပဲ။်စိတ်ရှိလက်ရှိဖြစ်ညှစ်ထားတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့လက်ထဲကို လီးတံတချောင်းလုံးဝင်လိုက်ထွက်လိုက်လုပ်နေရင်း စိတ်တွေတအားပါလာကာ ဒေါ်မမလေးရဲ့ကိုယ်လုံးပြည့်ပြည့်ကြီးကို ဆွဲဖက်ထားလိုက်ပါတော့တယ်။ ဒေါ်မမလေးရဲ့ လက်နှစ်ဘက်က လီးတံကို ဆုပ်ကိုင်ထားချိန်မှာ ကျွန်တော်ကသိုင်းဖက်လိုက်တာမို့ လက်တွေကိုရုန်းမရအောင်ချုပ်ပြီးသား ပုံစံဖြစ်သွားပါတယ်။နူးညံ့တဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ရဲ့ အတွေ့အထိ နဲ့ ကိုယ်ရနံ့ ကို တခါမှဒီလောက်ရင်းရင်းနှီးနှီး မကြုံခဲ့ဖူးတာကလဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရမ္မက်ရှိန်ကို တရိပ်ရိပ်တိုးစေပါတယ်။ကျွန်တော့် အထင်တော့ကျွန်တော်ရော ဒေါ်မမလေးပါ နှစ်ယောက်လုံး နတ်ပူးသလို တုန်ခါနေကြတယ်လို့ ခံစားနေရပါတယ်။ မလုပ် ပါနဲ့ကွာ မဖြစ်ပါဘူး။   မောင်ဇော်လွှတ်ပါ ဆရာမကို။ဟိုမှာတခြားကလေးတွေ တက်လာတော့မယ်လေ။  ပါးစပ်ကသာ လွှတ်ပါတကဲကဲ လုပ်နေပြီး လက်တွေက လီးတံကိုမလွှတ်တမ်းကိုင်ထားတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ လည်ပင်းတဝိုက်ကိုခပ်ဖွဖွလိုက်နမ်းနေတုန်းမှာ ဒေါ်မမလေးကစိုးရိမ်စွာပြောလာပါတယ်။ဒေါ်မမလေးရဲ့ကျောပြင်ကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ကျွန်တော့်လက်တွေကအောက်ကို ဖြေးဖြေးချင်း လျော့ချလာပါတယ်။ခါးအထက်ပိုင်းလောက်ဆီကို အရောက်မှာ ဒေါ်မမလေးရဲ့မျက်နှာကို တချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးအောက်ကနေမို့မောက်ကားထွက်နေတဲ့ ဖင်သားတွေကိုဆတ်ခနဲဆွဲကိုင်ကာဆီးခုံချင်းပူးကပ်သွားအောင်ဆွဲယူလိုက်မိပါတယ်။ဒါပေမယ့် ဒေါ်မမလေးက လီးတံကိုဆုပ်ကိုင်ထားဆဲမို့ ဆီးခုံချင်း မပူးကပ်တော့ပဲကျွန်တော့်ရဲ့ဒစ်ဖျားကသာ ဒေါ်မမလေးရဲ့ဆီးစပ်ကိုထိုးမိသွားပါတယ်။အရေပြားချင်းပွတ်တာဆို ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့်အခုဟာကဒေါ်မမလေးရဲ့

ထိုးထွက်တော့မလောက်ဖြစ်နေပြီ။အဲဒီလောက်တောင့်တင်းနေတဲ့ လီးနဲ့ ဖင်ကိုအထိုးခံနေရတာတောင် တချက်မှပုံစံမပျက်ပဲ နေနေတဲ့ ဒေါ်မမလေးကိုလဲ အံ့သြလာပါတယ်။ ဖင်ကြီးက အတုကြီးများလား မသိဘူး  အဲဒီလိုတွေးမိတာနဲ့အတူမျက်စိကပါ ဒေါ်မမလေးရဲ့ဖင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ဟောဗျာ ကျောင်းစိမ်းထမီ ဖင်အောက်ဘက်လောက်မှာ ကျပ်စေ့လောက်ရှိတဲ့ ရေစိုကွက်လေးပါလား။သိလိုက်ပါပြီ..မောင်ဇော်လဲ အဲဒီလောက်မညံ့ပါဘူးလေ။ဒီအခြေဒီအနေ မှာဒီအကွက်က ဘယ်ကအရည်စိုတာလဲဆိုတာ တန်းသိလိုက်ပါပြီ။ဘယ့်နှယ့် နောက်ကနေတရစပ်လီးနဲ့ထိုးနေတာကို ငြိမ်လှချည်လားလို့ ထင်နေတာ။လတ်စသတ်တော့ ဒေါ်မမလေးတယောက် စောက်ပတ်ထဲက အရည်ကျလောက်အောင် ဖီလင်ယူနေတာကိုး။နို့မို့ဆိုလဲ ဒီထမီပေါ်မှာ စောက်ရည်တွေစိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။သူ့ဟာဟူဖင်ကြားထဲကနေစီးသွားမှာပါ။အခုဟာက ကျွန်တော်ကလီးနဲ့ပြေးပြေးဆောင့်နေတော့ ထမီစကပါ ဖင်ကြားထဲရောက်ရောက်သွားပြီး စောက်ရည်ကြည်တွေက ထမီပေါ်မှာပါလာစိုနေတော့တာပေါ့။ မှတ်တိုင်မှာကားရပ်လိုက်တာနဲ့ အရင်ဆုံးလွယ်အိတ်ကို ရှေ့ကိုပြောင်းလွယ်လိုက်ရတာပဲ။နို့မို့ဆို လမ်းလျှောက်ရင်ပေါင်ကြားက ကောင်ကငေါထွက်နေမှာလေ။ကားလမ်းကိုခပ်သွက်သွက်ကူးလိုက်ပြီး ဒေါ်မမလေးနဲ့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရအောင် ရှေ့ကနေလမ်းထဲကိုအရင်ဝင်လာခဲ့ လိုက်ပါတယ်။ရန်ကုန်ထုံးစံအတိုင်း ရုံးဆင်းကျောင်းဆင်းချိန်မို့ ဒေါ်မမလေးတို့လမ်းထဲမှာ စည်ကားနေပါပြီ။ရှေ့ကနေ ဟိုငေးဒီငေးနဲ့လျှောက်လာပြီးမှ ဒေါ်မမလေးရဲ့ ထမီပေါ်ကအစိုကွက်ကို သတိရလိုက်ပါတယ်။သူ့ဟာသူတောင်ဖင်မှာကွက်နေတာသိပါ့မလားလို့။ဒီအတိုင်း ဖင်မှာအကွက်ကြီးနဲ့ တလမ်းလုံးလျှောက်လာရင် မြင်တဲ့လူတွေအကုန်ဟားကြမှာ။ ဟာငါပြောလိုက်ရင်လဲ ကားပေါ်မှာဖြစ်ကြတာတွေ အတွက်ရှက်နေရမှာ။ မပြောပဲနေလိုက်တာကောင်းမလား။  ဘာလုပ်ရကောင်းမလဲ တွေးပြီးမှ နောက်ဆုံးပြောလိုက်လို့ ရှက်ရတာက ငါ့ကိုပဲရှက်ရမှာ၊ မပြောပဲထားလိုက်ရင် လမ်းထဲကလူတွေအကုန်ကိုရှက်ရမှာ ဆိုပြီး ရှေ့ကနေခဏရပ်စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။ခေါင်းကြီးငုံ့ပြီး လျှောက်လာနေတဲ့ ဒေါ်မမလေး ကိုသေသေချာချာပဲရပ်ပြီးကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။အသားအရည်ကတော့ ပုံမှန်ခပ်လတ်လတ်အသားအရည်ပါပဲ၊ ချောသလားဆိုတော့လဲ အဲလိုချောတာမျိုးမဟုတ်ပြန်ပါဘူး။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တင်းဖွံ့ထွားတာလေးပဲ ထူးခြားတာပါ။ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်လောလောဆယ်မှာ ဒေါ်မမလေးကလွဲပြီးဘယ်မိန်းမကမှ မျက်စိထဲမှာကြည့်လို့ကောင်းတာမရှိပါဘူး။  ဆ ဆရာ.မ ။   ဟို ဟိုလေ။  ဘေးနားက လိုက်လျှောက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးလေးပြောမလို့ ပြင်ကာမှ ဒေါ်မမလေးကမျက်နှာချင်းဆိုင်ပြန်အကြည့်မှာ ရင်တွေတုန်ပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားရပြန်ပါတယ်။  ဟဲ့ကောင်လေး ပြောလေ ဘာတုန်း။   အဲ..ဟိုလေ..ဆရာမ..၊ ဆရာမ ဖင်အာ..ဟိုဟို နောက်မှာကွက်နေတယ်။အဲဒါ.  ပြောပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်နောက်လှည့်မကြည့်တော့ပဲ သုတ်ခြေတင်တော့တာပဲ။ဒေါ်မမလေးတို့တိုက်ခန်းအောက်ကို ရောက်တော့ တခြားကျူရှင်တူတူတက်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက လှေကားအုတ်ခုံမှာထိုင်ပြီး အာလူးဖုတ်တဲ့လူဖုတ်၊မုန့်စားတဲ့လူကစားနေကြပြီ။ကျွန်တော်က စာအုပ်ထုပ်ကြီးဆွဲပြီးရောက်လာတာမြင်တော့ ဝိုင်းအာကြတယ်။ ဟေ့ကောင်မောင်ဇော်သိပ်မဖားနဲ့ကွာ။အဆင့်တစ်လဲမင်းရမှာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။   အေးလေမောင်ဇော်တို့က သိပ်သိသာနေပြီ။ဆရာမဆီက ဘာစားချင်လို့လဲဟေ့။   ငဖားကြီးဟေ့ ဟားဟား ။  ဝိုင်းဟားနေကြတဲ့ အကောင်တွေ ကောင်မတွေကို မျက်လုံးပြူး လျှာထုတ်ပြပြီး ပြန်နောက်လိုက်ပါတယ်။လက်ထဲကစာအုပ်ထုပ်ကြီးကို အုတ်ခုံပေါ်ဘုန်းကနဲပစ်ချလိုက်ပြီး  ဟေ့ကောင်တွေတံခါးဖွင့်ထားပြီးပြီလား။   အေးအေး .. ဖွင့်ထားပြီးပြီ။  ပြီးရော ငါဒီအထုပ်ကြီးသွားထားလိုက်ဦးမယ်။  ကျူရှင်ရှိတဲ့ နေ့ဆိုကျွန်တော်တို့ထဲက တယောက်ယောက်ကို ဒေါ်မမလေးက အိမ်သော့ပေးလိုက်လေ့ရှိပါတယ်။ဘာလို့လဲဆိုတော့ကျွန်တော်တို့ကကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းထိုးတာနဲ့ တခါတည်းထွက်လာလို့ရကြတာလေ။ဆရာမ ကတော့ ကျောင်းကိစ္စတွေဘာတွေရှိတတ် တာမို့ နောက်ကျပါတယ်။ကျွန်တော်တို့ကအရင်သွားနှင့်ပြီး လွယ်အိတ်တွေဘာတွေထား အဆာပြေမုန့်တွေဘာတွေစားထားရတာပေါ့။ ဆရာမကကိုယ်ခွဲမရှိဘူးလေ။ဆရာမယောက်ျားဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကိုလဲ ချိတ်ထားတဲ့ဓာတ်ပုံထဲမှာပဲမြင်ဘူးပါတယ်။ရှမ်းပြည်ဘက်မှာတာဝန်ကျနေတယ်လို့တော့ပြောတာပဲ။ယူနီဖောင်းပေါ်က အပွင့်တွေအခက်တွေတော့ပါတယ်။ဗိုလ်ကြီးလား ဗိုလ်မှူးလားတော့ မခွဲတတ်ဘူး။ ရုပ်ကတော့ အညာသားရုပ်ပဲ။ ကျွန်တော်စာအုပ်ထုပ်ကြီးကိုဧည့်ခန်းထဲမှာထားလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။တိုက်ခန်းဆိုတော့ အိမ်သာရေချိုးခန်းကတွဲလျက်လေ။ခုတော့ဒေါသတွေပြေပြီး ခပ်ပျော့ပျော့လေးဖြစ်နေတဲ့ကောင်က ဆီးသွားလိုက်တော့ပိုပြီးတောင်ပျော့ကျသွားသလိုပါပဲ။ ကိစ္စပြီးလို့ ရေချိုးခန်းတံခါးကိုဖွင့်မယ်အလုပ်မှာအဝတ်လှမ်းတဲ့ကြိုးတန်းဆီကို မျက်စိကဘာရယ်မဟုတ်ကြည့်မိလိုက်ပါတယ်။အတွင်းပစ္စည်းတွေလှမ်းထားတာပါလား။စကဒ်လိုဟာမျိုးတထည်နဲ့ ပန်တီအပြာလေးတထည်ပါ။လျှော်ပြီးလှမ်းထားတာနဲ့တူပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်က အပြာရောင်ပန်တီလေးကို အလိုလိုလှမ်းယူလိုက်မိပါတယ်။လက်ထဲမှာရောက်လာတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအပြာရောင်လေးကို တယုတယကိုင်တွယ်နေရင်းက

ကျွန်တော်တို့လို နှာထစ ကောင်တွေ ဂွင်းလေးများ စိမ်ပြေနပြေတိုက်တတ်လာပြီဆိုရင်အတွေးထဲမှာ ကိုယ်ဘာသာဇာတ်လမ်းလေးတွေ တွေးယူပြီး ဂွင်းထုကြတာ မဟုတ်လား။ဖာလဲသွားမချရဲ..အောကားကလဲ ဆန္ဒရှိတိုင်း ကြည့်ဖို့ကမလွယ်ဆိုတော့ ကိုယ့်မျက်စိထဲစွဲနေတဲ့ စော်ကို အာရုံထဲမှာ ခေါ်ပြီး စိတ်ကူးနဲ့လိုးတတ်ကြတာလေ။ကျွန်တော်တို့ အရွယ်အများစုကတော့ ကိုယ်နဲ့နီးစပ်ရာ နေ့စဉ်ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရတဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်တွေထဲကမှ ကိုယ်သဘောကျရာ မိန်းမတယောက်ယောက်ကို မှန်းပြီးဂွင်းထုအာသာဖြေလေ့ရှိတဲ့ အတိုင်းကျွန်တော်လဲ ညတိုင်း ဆရာမကို စိတ်ကူးနဲ့ ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်ပြီး ဂွင်းထုနေကြမို့ပါ။ဆရာမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂွင်းမော်ဒယ် ပေါ့ဗျာ။ ဟိုကောင်လေးဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ဟိုမှာ ကားလာပြီမြန်မြန်။  အာ ဟုတ်ဟုတ်။  တွေးရင်းနဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ ကားမှတ်တိုင်ကို ဘယ်လိုရောက်နေမှန်းတောင် မသိဘူး။ဘာတွေတွေးနေတာလဲတဲ့ဆရာမက။ ဝေါကနဲ ထိုးရပ်လိုက်တဲ့ ဟိုင်းလပ်ကားနောက်ခန်းကို ဆရာမနဲ့ ကျွန်တော် အပြေးကလေးတက်လိုက်ပါတယ်။လူတောင်နေရာမရသေးခင် ကားကအုန်းကနဲဆောင့်ထွက်လိုက်တော့မှ စောက်ကျိုးနဲ အနေအထားနဲ့ ဆရာမနဲ့ ကျွန်တော် ဒီကားပေါ်ပါလာတာသိလိုက်ရပါတယ်။ ထိုင်ခုံနေရာလွတ် မရှိတော့တဲ့ ဟိုင်းလပ်ကားရဲ့ ခြေနင်းခုံပေါ်မှာ ဆရာမကခြေတဘက်ထောက်ပြီး အမိုးကိုင်းက လက်တန်းကို ကိုင်ကာကုန်းကုန်းကွကွ ကြီးဖြစ်နေပါတယ်။ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီကုန်းကုန်းကြီးဖြစ်နေတဲ့ ဆရာမရဲ့ အနောက်တည့်တည့်မှာ လက်တဘက်က အမိုးကိုင်းကိုဆွဲပြီး ကျန်တဲ့တဘက်က စာအုပ်ထုပ်ကြီးကို ဆွဲထားလျက်ပါလာပါတယ်။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရတာဆို အကြောင်း မဟုတ်ဘူးလေ။ခုဟာက သူ့ထက်ငါ အလုအယက်မောင်းနေတဲ့ လိုင်းကားပေါ်မှာ မဟုတ်လား။ ကားစထွက်လိုက်ပြီ ဆိုရင်ပဲ အကြောင်းကပေါ်လာပြီလေ။ အရှိန်လေးနဲ့ဝေါကနဲ အထွက်မှာ ကျွန်တော့်ကိုယ်လုံးကနောက်ကို တချက်ယိုင်သွားပြီး မရှေ့ကိုအုန်း ကနဲပြေးဆောင့်တော့တာပဲ။ ရှေ့မှာရှိနေတာက အုတ်နံရံကြီးဆိုလဲ အကြောင်းမရှိသေးဘူး။ မသကာ နဲနဲပါးပါး နာယုံပဲ။ ခုဟာက ရှေ့မှာရှိနေတာက ဆရာမရဲ့ ဖင်ကြီးလေ အဲဒီဖင်ကားကားကြီးကိုပြေးဆောင့်မိမှတော့ အကြောင်းရှိပြီပေါ့။ ဘာမှ လုပ်လို့မရတဲ့ အခြေအနေမှာ ကျွန်တော်လဲ ဘာမှမလုပ်ပဲ နေနေရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ပုဆိုးထဲကအကောင်ကတော့ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး။ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှာ ချက်ချင်းပဲ ရုန်းကန်ကြီးထွား လာပါတယ်။ အဲဒီထက်ပိုပြီး အခြေအနေမဆိုးလာအောင်သတိထားပြီးနေပေမယ့် မောင်းချင်သလို မောင်းနေတဲ့ လိုင်းကားပေါ်မှာ ကျွန်တော်လီးက ရှေ့က ကုန်းနေတဲ့ ဆရာမဖင်ကားကားကြီးကို ပြေးဆောင့်လိုက်၊ဆရာမဖင်ကြီးက ကျွန်တော့်လီးဆီပြေးဝင်လာလိုက်နဲ့ လီးနဲ့ဖင် စိန်ပြေးတမ်းကစားနေရပါတယ်။ ကားပေါ်ကလူတွေကလဲ ဂိတ်ဆုံးထိများစီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြလားမသိဘူး တယောက်မှ တုတ်တုတ်မလှုပ်ဘူး။ တယောက်ယောက် ဆင်းသွားလို့ ဆရာမထိုင်ဖို့နေရာ ရသွားရင် ဒီအနေအထားက လွတ်လမ်းမြင်သေးတယ်။ ခုတော့ အဲဒီဖင်ကြီးကို မတော်တဆဆောင့်မိနေရာကနေ အရသာတွေ့ပြီး တမင်တကာကို ပြေးပြေးဆောင့်ချင်နေမိပါပြီ။ လူပျိုဖြစ်ပြီးနှာသာထလာခဲ့တာမိန်းမတွေနဲ့ပိတ်သီးပွတ်သပ်နေခဲ့ဘူးတာမှမဟုတ်တာ။ ခုလို အရှင်လတ်လတ်ကြီး တောင်နေတဲ့လီးနဲ့ဆရာမဖင်ကြီးကို မထိတထိဆောင့်နေရတဲ့ အရသာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မဟာစည်းစိမ်ပါပဲ။ ဖင်သားကြီးတွေကလဲ အိနေတာပဲ။တခါတခါ ပြေးကပ်နေရာကနေ ချက်ချင်းပြန်မကွာသေးပဲ အသားချင်းပွတ်ပြီးဖိဆွဲသလို ဖြစ်ပြီးမှ ပြန်ကွာသွားချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲ ဗုံးအလုံးတစ်ရာလောက် စုပြုံပေါက်ကွဲသွားသလား ထင်ရအောင်ကို တုန်ခါကျန်နေခဲ့ရပါတယ်။ ဒီလောက်တင်းမာနေတဲ့ လီးတံမှာတောင် ဆရာမဖင်ကြီးတွေရဲ့ နူးညံ့မှုကို ခံစားနေရရင် ဆရာမကရော သူ့ဖင်ကိုလာလာဆောင့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လီးရဲ့ မာကျောတောင့်တင်းနေမှုကို သိများနေမလား။ ဒါပေမယ့် ဆရာမက ပုံစံမပျက်ဖင်ကုန်းထားလျက်ပဲ ငြိမ်နေတာမို့ ကျွန်တော်လဲ တချက်တချက် မသိမသာ ဆောင့်လိုက် တခါတခါ သိသိသာသာဆောင့်လိုက် လုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ကားစပယ်ယာ ခမျာလဲ တစ်စီးလုံးဖင်သေတွေချည်းပဲပါလာလို့ စိတ်ညစ်နေပုံရပါတယ်။မြေနီကုန်းမှာမီးပွိုင့်မိနေတုန်း ရှေ့မှတ်တိုင်တွေအကုန်မေးနေပါတယ်။ဆွဲထားရတဲ့စာအုပ်ထုပ်ကြီးကြောင့်လက်အံသေနေတာကိုတောင် အခုမှသိတယ်..တကယ်တကယ် အာရုံကအဲဒီဖင်ကြီးပေါ်မှာပဲရှိနေတာ။စာအုပ်ကိုလက်ပြောင်းပြီးဆွဲလိုက်တုန်း စပယ်ယာကမှတ်တိုင်အမေးမှာ  သုခ ပါလား .. သုခ ။   ပါတယ် သုခ။  ဆိုပြီး ဒေါ်မမလေးဖြေလိုက်သံကြားရပါတယ်။ကောင်းရောဗျာ ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ဆင်းမယ့်လူကိုမရှိဘူး။မီးပွိုင့်စိမ်းသွားတော့ ကားကဒေါနဲ့မောနဲ့ဆောင့်အထွက်မှာ ပြည့်ကားတင်းထွားလှတဲ့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ ဖင်ကြီးကို အားပါးတရ ဖိဆောင့်ချလိုက်မိပါတယ်။ခါးကိုကော့ပြီး ပိုပိုသာသာလေးဆောင့်ထည့်လိုက်တာမို့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ကိုယ်လုံးကြီးတောင် ဆတ်ခနဲ ကားထဲကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။လုပ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ လုပ်လိုက်ပြီးကာ မှဒီလောက်သိသိသာသာကြီး ဖင်ကိုအဆောင့်ခံလိုက်ရတာကို ရိပ်မိလောက်တယ်လို့လဲ ပြန်တွေးမိကာ ထူပူလာပြန်ပါတယ်။ပြီးတော့ကိုယ့်ဟာကိုယ်လဲသိတယ်..ပုဆိုးထဲကလီးက တော်ရုံတန်ရုံတင်းနေတာမဟုတ်တော့ဘူးလေ။အရသာထူးတွေတွေ့နေတာမို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲကနေ

Skip to content Twitter Facebook Google Plus Dribbble Vimeo Linkedin Youtube Instagram Flickr tumblr foursquare Pinterest Shwe Eain Met မောင်ဇော်ချစ်သောဆရာမ March 09, 2023Shwe Eain MetInsert,မောင်ဇော်ချစ်သောဆရာမNo comments မောင်ဇော်ချစ်သောဆရာမ ကျွန်တော့်မျက်နှာတခုလုံး ရေနွေးပူနဲ့ အပက်ခံလိုက်ရသလို ထူပူသွားပါသည်။သွားပြီသွားပြီ၊ ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိတော့တာနဲ့ ခေါင်းကြီးကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်ရပါတော့တယ်။ ဘေးနားက ကုလားမြင့်အောင် ကလွဲပြီး အတန်းထဲကလူတွေ ဘယ်သူမှတော့ သိလိုက်ပုံမပေါ်ဘူး။ အားလုံးက ထမင်းစားချိန်ဆိုတော့ သာသူရှုပ်နေကြတာလေ။ ကျွန်တော်နဲ့ မြင့်အောင်သာ ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန် အမှီပြန်ပေးရမှာမို့ ဒီစာအုပ်ကို သဲကြီးမဲကြီး ကုန်းဖတ်နေကြတာ။ ဘာ စာအုပ်ရမှာလဲဗျ ..ကျွန်တော်တို့လို သွေးကြွခါစကောင်တွေရဲ့ အသည်းစွဲ မြန်မာအော စာအုပ်ပေါ့။ အခုမှ စဖတ်လို့ သုံးလေးမျက်နှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖျတ်ခနဲ လက်ထဲက ဆွဲလုခံလိုက်ရလို့ဘယ်ကောင်လဲဟ ဆိုပြီး ကောမလို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့မှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ၉တန်း ( D )အတန်းပိုင်ဆိုလဲဟုတ် ၊ကျူရှင်ဆရာမဆိုလဲ ဟုတ်တဲ့ဆရာမ ဒေါ်မမလေး ဖြစ်နေတယ်။ သေပြီပေါ့ဗျာကျွန်တော်တို့နှစ်ကောင် ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။လက်ထဲက ခိုးဖတ်နေတဲ့ အောစာအုပ်ကို ဆရာမ မိသွားပြီဆိုတဲ့ အသိက တက်ခါစဖီလင်လေးတွေတောင် ပျောက်ကုန်တယ်။တော်သေးတယ်ဗျာဆရာမက စာအုပ်ကို သိမ်းပြီးဘာမှ မပြောပဲထွက်သွားလို့။ ဒါပေမယ့် တချိန်လုံး စိတ်ထဲမှာ ဒီစာအုပ်ကိစ္စကို ဆရာမဘယ်လို အရေးယူအပြစ်ပေးမလ ဲဆိုတာကိုပဲ တွေးပူနေမိတော့ တာပါပဲ။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ညနေပိုင်း နံပါတ်-၆ စာသင်ချိန်ဟာ ဒေါ်မမလေးရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအချိန် ဖြစ်နေပါတယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ဒေါ်မမလေးရဲ့ အချိန်တွေကို အားရဝမ်းသာစောင့်နေလေ့ရှိပါတယ်။စာအသင်ကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ.. အခုမှ နှာသွေးကြွစ ကျွန်တော်တို့ အတွက် ဆရာမရဲ့ အပြကောင်းလွန်းလို့ပါ။ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ အတန်းထဲဘက်ကို ကျောပေးပြီး စာရေးနေပြီဆိုရင် တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ ဆရာမရဲ့ တင်သားကြီး နှစ်ဘက်ကို အားရပါးရ ကြည့်ရလို့လေ။ အတန်းထဲက အပျိူဖြစ်ခါစ ကောင်မတွေရဲ့ ဖင်တွေနဲ့ တခြားစီပေါ့ဗျာ။ ဒီကောင်မတွေက ဒါတောင်ပဲကပေးချင်သေးတယ်။ သူတို့ဖင်နံပြားတွေနဲ့များ.ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်ပြရင်တောင် လီးတောင်ပါ့မလား မသိဘူး။ ဆရာမ ရဲ့ဂျောကြီးကတော့ရှယ်ပေါ့ဗျာ။ ပြည့်ကားတင်းထွား အသည်းယားစရာကြီးပေါ့။ အခုတော့အဲဒီတင်ကားကားကြီးကိုခိုးတောင်မကြည့်ရဲ လောက်အောင်စိတ်တွေမလုံမလဲ ဖြစ်နေရပါတယ်။ဒီကြားထဲ ကုလားမြင့်အောင်က လေသံတိုးတိုးနဲ့၊ ဟေ့ကောင် မောင်ဇော်၊ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆရာမက ဘာမှလဲ မပြောသေးဘူးကွ။   အေး ငါလဲ အဲဒါပဲတွေးနေတာကွစောက်ပြဿနာပဲ။   ငါက အရေးမကြီးသေးဘူး မောင်ဇော်.မင်းကညနေ ကျူရှင်ရှိတယ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။   သိဘူးကွာ ညစ်တယ်။  ဟိုနှစ်ကောင် ဘာမရှင်းလို့လဲ.ဆရာမကိုမေးလေ။  အာ ဟို ရှင်းပါတယ် ရှင်းပါတယ် ဆရာမ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ကောင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်က စာတွေကိုသာ အသိလက်လွတ် ကူးရေးနေလိုက် ပါတော့တယ်။ ဆရာမကစာသင်ချိန် ပြီးတော့အခန်းထဲက မထွက်ခင်ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်ပါတယ်။ရင်တထိတ်ထိတ် နဲ့ ဆရာမ အနားရောက်သွားတော့မှ ဆရာမက ခပ်တိုးတိုးနဲ့၊ မောင်ဇော်.ညနေကျရင် ဆရာမကိုစောင့်ပါ။အမှတ်ခြစ်စရာတွေ အိမ်ကိုပြန်သယ်ရမှာ နဲနဲလေးနေလို့။   သြော်ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ။   အေးအေး စိတ်တွေနော် စိတ်တွေ.ဟင်းဟင်း။  ဟူး . လေပူတွေ မှုတ်ပြီး သက်ပြင်းချ လိုက်ရပါသည်။ ဆရာကြီး ရုံးခန်းလိုက်ခဲ့လို့များ ပြောပြီလား ဆိုပြီးလန့်သွားတာပဲ။ တော်သေးတာပေါ့ .ကျောင်းဆင်းရင် ဆရာမအိမ်ကို ကျူရှင်လိုက်သင်ရတာလေ။ ခါတိုင်းလိုသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရင်မပြန်နှင့်ပဲ ဆရာမကို စောင့်ပြီး စာအုပ်တွေ ကူသယ်ပေးဖို့ ပဲပြောတာ။ အင်း အခြေအနေကတော့ ထင်သလောက် မဆိုးနိုင်ဘူး ထင်ရတာပဲ။ ညနေကျောင်းဆင်းတော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူမလိုက်သွားတော့ပဲ ကျောင်းရှေ့အုတ်ခုံမှာထိုင်ပြီး ဆရာမကိုစောင့်နေလိုက်ပါတယ်။ ခဏနေတော့ လက်ဆွဲခြင်းတဖက် အမှတ်ခြစ်စရာစာအုပ်တွေထည့်ထားတဲ့ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်တဖက်နဲ့ ဆရာမထွက်လာပါတယ်။ ကမန်းကတန်း အဲဒီကြွပ်ကြွပ်အိတ်ကြီးကို ပြေးဆွဲလိုက်တာပေါ့.ကိုယ်က အပြစ်ရှိသူမဟုတ်လား  ပေး ပေး ဆရာမကျွန်တော်ဒါကြီးသယ်ခဲ့မယ်။   အေးအေးမောင်ဇော် နဲနဲတော့လေးတယ်နော်။လာလာ နောက်ကျနေမယ်သွားရအောင်။  ပြောရင်းနဲ့ ရှေကအရင်ထွက်သွားတဲ့ ဆရာမနောက်ကို စာအုပ်ထုပ်ကြီးဆွဲပြီး အပြေးလိုက်ရပါတယ်။ရှေ့နောက်၂ပေလောက်ပဲကွာပြီး လျှောက်နေတာမို့ ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်နေတဲ့ ဆရာမရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ စည်းချက်ညီညီ လိုက်ပြီးခါရမ်းနေတဲ့ တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးကို မစားရဝခမန်း ကြည့်နေရပါတယ်။ကျောင်းစိမ်းထမီအောက်က ကော့ပြန်တက်နေတဲ့ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးနိမ်းတုံမြင့်တုံ တုန်ခါနေတာကိုကြည့်ရင်း စိတ်ကူးနဲ့ အကိုင်ခံရတိုင်းသာ ပဲ့ပဲ့သွားမယ်ဆိုရင် အခုလောက်ဆို ဆရာမမှာ ထိုင်ဖို့တောင်တင်ပါးရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူးလို့ တွေးမိပါတယ်။

အသစ်တွေ ထပ်ဖတ်ချင်ရင် အသဲလေးတွေပေးကျ😍

စာဖတ်ရန် 👇👇👇 https://t.me/insetmomandson/18

ကျွန်တော်က ဒေါ်လေးမြတ် လက်မောင်းအိုးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ဆွဲလိုက်ရင်း၊ “လာပါကွာ မိန်းမ ရာ ယောက်ျား လီးကို အာငွေ့လေး ပေးပါအုံး” ဒေါ်လေးမြတ် က မျက်စောင်းလေး လှလှ တချက်ထိုးလိုက်သော်လည်း ဘေးဘီ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်းက သူမ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ကျွန်တော့် လီးကြီးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ………………. ဤသို့ဖြင့်၊ ဒေါ်လေးမြတ်မှာ သူ့ယောက်ျား ဦးလေးကျော် သင်္ဘောတက်နေသည့် အချိန်များတွင် ကျွန်တော့် မယား ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ဇော်မင်းအောင်လည်း ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ်မတက်ခင်ကာလ အတွင်း သူ ချောင်းချောင်း ကြည့်နေသော သူ့ဒေါ်လေးကို လိုးခွင့်ရသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို အတော် အားကျ နေရှာလေသည်။ ကျွန်တော် နှင့် ဒေါ်လေးမြတ်မှာ တကယ့်လင်မယားလို တအိမ်ထည်းနေ၊ တအိပ်ယာထည်း အိပ် နေကြပြီး ဒေါ်လေးမြတ် ကျောင်းအားသည့် ရက်တွေမှာ အိမ်ထဲ နေရာ အနှံ့ ပုံစံ မျိုးစုံ နှင့် လိုးနေကြသည်ကို သူသိနေသဖြင့် ဖြစ်လေသည်။ တခါတလေ ညဘက် ဝအောင် လိုးထားပြီးသော်လည်း ဒေါ်လေးမြတ် ကျောင်းသွားကာနီး အကျႌလက်ရှည်ရင်ဖုံး အကျပ် နှင့် ထမိန်အစိမ်း ဝတ်ထားပြီး တင်ကြီးက ကားစွင့်နေတာ မြင်ရလျှင် ကျွန်တော့် မှာမနေနိုင်၊ အိမ်တံခါးဝ နားတွင် နံရံကို လက်ထောက် စေပြီး အနောက်မှ ထမိန်လှန်ကာ အတွင်းခံကို ဒူးခေါင်းနား အထိ ဆွဲချပြီး အနောက်မှ မတ်တတ် လိုးပြစ်မိသည်။ လိုးပြီးတော့ လရည်တွေ ပန်းထုတ် ပြီးသွားသည့်အချိန် ကျောင်းချိန် မမှီ မှာ စိုးသဖြင့် ပင်တီကို သာ ပြန်ဆွဲတင်ဝတ်လိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်ထဲကျွန်တော့် လရည်အပြည့် နှင့် ကျောင်းသွားရရှာသည်။  တခါတလေ တော့ ဇော်မင်းအောင် နှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်ပေါင်း တူးအင်ဝမ်း ဖြင့် ဒေါ်လေးမြတ်ကို ပြုစု ကြလေသည်။ ဤတွင် ကျွန်တော်၏ ဒေါ်လေးမြတ် ဖာတ်လမ်း နိဂုံးသတ်ရပါတော့မည်။ စာဖတ်သူ အပေါင်း စိတ်သွားတိုင်းကိုယ်ပါ လိုရာ ဆန္ဒပြည့်ဝကြပါစေ။ အောကားအစုံ ကြည့်ရန် 👇👇👇👇 https://t.me/addlist/K0L8J8v_NdlmYzFl

လီးက လည်း တဖြည်းဖြည်း မာတောင်လာသဖြင့် ဒေါ်လေးမြတ်ဘက်လှည့်ကာ သူမ ဖင်လုံးကြီး နှစ်လုံးကြားမှာ လွှစောင်းတိုက်သလို အသာထိုးထည့်လိုက်သည်။ လက်တွေက သူမ ဂျိုင်းအောက်မှ လျိုကာ နို့ကြီး များကို အုပ်ကိုင် ဆုပ်နှယ်မိလေသည်။ ဒေါ်လေးမြတ်က၊ “ဟဲ့ အောင်စိုး ငါ နင့်အဒေါ်နော် ဟွန့် နင် တော်တော်နာဘူးထ နေတယ် ငါမပြောလိုက်ချင်ဘူး” ဒေါ်လေးမြတ်အသံ ကြားလိုက်သဖြင့် မျက်စေ့မှိတ်ကာ မှိန်းနေသော ဦးလေးကျော် နိုးလာပြီး ဟက်ကနဲ တချက်ရီလိုက်ကာ၊ “မိန်းမ ကလည်း ခုန က ဖင်ထောင်ပြီးတောင် လိုးပြီးသွားပြီ ပဲ ၊ လူငယ်ဆိုတော့ သွေးအားကောင်းနေတာဆိုတော့ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။ အောင်စိုး မင်းစိတ်ကြိုက်တာ ဆွဲကွာ ငါတော့ မရတော့ဘူး ဒီညအတွက်က ငါ့ကိုဒါ ပြီးပြီ အဟီးး” လို့ လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တင်းလာပြီ ဆိုတော့ သိပ်ဂရု မစိုက်တော့ပါဘူး ခါးပေါ်ရောက်နေတဲ့ ဒေါ်လေးမြတ် ဂါဝန်ကြီးကို ဂျိုင်းထိ မတင်ပြီးတော့ နို့ကြီးတွေကို ပေါ်တင်ကိုင် တော့တာပေါ့။ နောက် အားမရတော့ ဒေါ်လေးမြတ် ကိုယ်ကို ဆွဲပြီး ပက်လက်လှန် လိုက်တယ်။ တောင်ပူစာကြီးတွေလို နို့ကြီးတွေကို အားရပါးရ ကုံးစို့ ပေးလိုက်တော့ ဒေါ်လေးမြတ် ငြီးသံလေး ထွက်လာတယ်။ လူကိုလည်း ဒေါ်လေးမြတ် ကို တက်ခွပြီး သူမ ပေါင်လုံး ကြီး နှစ်လုံးကြားဝင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် လီးကြီးက မာတောင်နေပြီး ဒေါ်လေးမြတ် ပေါင်အတွင်းသားတွေ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတွေကို ဟိုပွတ်ဒီပွတ်ဖြစ်နေတာပေါ့။ ကျွန်တော် လက်နဲ့ ဆုပ်ပြီးတော့ စောက်ဖုတ်ဝကို တေ့ပေးလိုက်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလိုက်ပြီး ဆီးခုံချင်းကပ်သွားတော့ စောက်ဖုတ်နွေးနွေးကြီးထဲ ကျွန်တော့် လီးမာမာကြီးကို စိမ်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ဒေါ်လေး မြတ် ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး မျက်လုံး ခြင်းတည့်တည့် စိုက်ကြည့်မိတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံး ခြင်း တည့်တည့် ပြန်ကြည့်နေတယ်။ အရမ်းကို ဆက်ဆီ ဖြစ်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်လီးကြီးက စောက်ခေါင်းထဲ မှာ ခေါင်းတဆတ်ဆတ်နဲ့ ဖြစ်သွားရတယ်။ “ဒေါ်လေး ရယ် ဒေါ်လေးကို ခုလို လိုးချင်နေတာ အရမ်းကြာလှပါပြီ” ဒေါ်လေးမြတ် က မူတူတူ စူတူတူ နူတ်ခမ်းနဲ့၊ “အမလေး ငါ့မှာ မျက်စေ့မပါတာ ကျနေတာပဲ ငါမသိဘူးများ မှတ်လို့လား ဒါများ” “အဲ့ဒါများ ဒေါ်လေးရယ်” “ဘာလဲ အဲဒါများ ဆိုတာက ဘာသဘောလဲ” ကျွန်တော်ဖီးအရမ်းလာနေပြီမို့ စကား ဆက်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး ဖင်ကို ကြွပြီး တအားဆောင့်လိုး ပြစ်လိုက်မိတယ်။ “ဖွတ်..ဗျစ်..ဖွတ်” “အ….အီးးးး ကျွတ်စ်…ကျွတ်စ်..” အဲဒီည က ကျွန်တော် လိုးတာ လိုးတာ ဆိုတာ၊ ဦးလေးကျော် ဘေးမှာ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ ကျွန်တော်က မပြီးနိုင်ဘူး၊ တချီပြီးသွားလိုက်၊ လီးကို စောက်ဖုတ်ထဲက မထုတ်ပဲ စိမ်ထားရင်းက နှပ်နေတယ် နောက် ပြန်မာလာတော့ ပြန်လိုးတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ် ကလည်း ဘယ်လောက်ထန်သလဲ ဆို မငြီးမငြူပဲ အလိုးခံတယ်။ နောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်းသွားပြီး တယောက်ကို တယောက် ဖက်လို့ ဦးလေးကျော်ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့တယ်။ ………………. နောက်တော့ ဦးလေးကျော် မရှိလည်း ကျွန်တော်တို့ လိုးဖြစ်ကြတယ်။ ဦးလေးကျော်က သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက် ဖို့ ထွက်တော့ လေဆိပ်ကို လိုက်ပို့ကြတယ်။ ဦးလေးကျော်က ဒေါ်လေးမြတ်ကို ကစ်စ်ပေးရင်း နူတ်ဆက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို၊ “ဟေ့ အောင်စိုး ငါ့မိန်းမ ကို ငါမရှိတုန်း တိတ်ကဲလုပ် ဖို့ ငါ မင်းကို အပ်သွားတယ်နော်၊ ဟုတ်ပလား၊ ငါ့မိန်းမ ကို ဘာမှ အငတ်မထားနဲ့နော်၊ ဟုတ်ပလား၊ အိမ်မှာ ငါမရှိတဲ့ အချိန် ဆိုရင် ငါ့မိန်းမ က မင်းမိန်းမ ပဲ ဟုတ်ပလား၊ အိုကေ” “အာ ကို ကလည်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ တခါထည်း” “ဟင့်အင်း ကို အတည်ပြောတာ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး နော် မြတ်၊ အောင်စိုးကို လင်လို သဘောထား၊ သူပြောစကားကို နားထောင်၊ သူက မကျေနပ်လို့ ကို့ကို လှမ်းတိုင် ရင် မြတ် နဲ့ ကို တွေ့မယ် နားလည်လား” “ဟုတ်ပါပြီတော် တကတည်းမှ ပဲ” ……………….. ဦးလေးကျော် လေယဉ်ထွက်သွားတော့ အိမ်သို့ ကျွန်တော်က ကားမောင်း ပြန်လာတော့ ဒေါ်လေးမြတ်က ဘေးမှ ထိုင်လိုက်လာခဲ့သည်။ ဦးလေးကျော် ပြောစကားကို ပြန်စဉ်းစားရင် ပြုံးမိလိုက်သည်ကို ဒေါ်လေးမြတ်က မြင်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ၊ “ဘာပြုံးနေတာလဲ နာဘူး၊ တခါထည်း သူ့ဦးလေးပြောတာကို ပီတိဖြစ်နေတယ်” “မိန်းမ ကလည်း ကွာ ယောက်ျား လီးတောင်နေတာ တခုခု တော့ လုပ်ပေးပါအုံး” ဒေါ်လေးမြတ်က ကျွန်တော့် ပေါင်ခြံကို လှမ်းကြည့်တော့ ကျွန်တော်က စီယာတိုင်ကို လက်တဖက်ဖြင့်ထိန်းကိုင်ရင်းနောက်တဖက်က ပုဆိုး ခါးပုံစကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ လေဆိပ်မှာကတည်းက ထမိန်စကဒ် အကျပ် လေး ဝတ်ထားသဖြင့် ကားစွင့် တုံခါနေသော ဒေါ်လေးမြတ် ဖင်တုံ ကြီး ကို ကြည့်ပြီး မာနေသော လီးကြီးက အခုတော့ တောင်နေပြီ။ အတွင်းခံ မပါသဖြင့် လွတ်လွတ်လတ်လတ် တောင်ခြင်သလို တောင်နေပေသည်။ “အောင် မ လေး မိန်းမ တဲ့၊ ကိုယ့် တကယ့် ယောက်ျား တောင် လေယာဉ်ပေါ်မှာပဲ ရှိသေးတယ် သူက စပြီး အသားယူချင်နေပြီ”

အဲဒီ ပေါင်လုံးကြီးတွေ လောက်နဲ့တင် ကျွန်တော့်မှာ လီးကို လုံချည်ပေါ်က နေ ဆုပ်ထားရတယ် ပေါက်ကွဲ ထွက်တော့မလားပဲ။ နောက်တော့ ဦးလေးကျော် က ဒေါ်လေးမြတ် ဂါဝန်ကြီးကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲတင်လာတာ ခါးပေါ်အထိ ရောက်ရော၊ ဒေါ်လေးမြတ် ပေါင်လုံးကြီး နှစ်လုံး ကြားခွဆုံ က စောက်မွှေး မဲမဲ တွေနဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဦးလေးကျော်က လက်နဲ့ နိုက်ပြီး ပွတ်နေတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ် ကအဲဒီလက်ကောက်ဝတ်ကို သူမလက်နဲ့ ကိုင်ထားတယ်။ မျက်လုံးကတော့ တီဗီမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်တော့ ဦးလေးကျော် က ဒေါ်လေးမြတ် ကိုယ်လုံး ကို တပတ်လှည့်လို့ သူ့ကိုယ်ပေါ် မှောက်စေပြီး သူနဲ့ နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ဒေါ်လေးမြတ်ပုခုံးကို အသာတွန်းလို့ သူ့လီးကို စုပ်စေတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ် ခါးပေါ်ရောက် နေတဲ့ ဂါဝန်ကြီးကို ဆွဲမချ ပဲ ဦးလေးကျော် လီးကို ကုံးစုပ်နေတော့ အနောက်ကို ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ပေးသလို ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော့် မျက်စေ့တည့်တည့်မှာ စောက်ဖုတ်ကြီးက ပြူးနေတာပဲ။ ဒေါ်လေးမြတ် က ဦးလေးကျော်လီးကို ဖင်ထောင်ပြီး ကုံးစုပ်နေတာ ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို မမြင်နိုင်ဘူး ဆိုတာရယ်။ နည်းနည်းလည်းမူး သုတ်သွေးကလည်း ဦးနှောက်ထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က အားမရတော့ဘူး။ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အခန်းထဲ ခေါင်းဝင်လို့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို သေခြာကြည့်မိတယ်။ တံခါးပွင့်သွားပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းဝင်လာတာ တွေ့လို့ ဦးလေးကျော်က လက်နဲ့ လှမ်းခေါ်တယ် အနားလာဖို့၊ ဒေါ်လေးမြတ်ကတော့ မမြင်ဘူး ဦးလေးကျော်လီးကြီးကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ ကုံးစုပ်နေတာကိုး၊ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်သူတို့ အနားတိုးလာတော့ ဦးလေးကျော်က သူ့လက်ခလည်ကို ထောင်ပြပြီး ဒေါ်လေးမြတ် ဖင်ကြီးဖက်ကို ထိုးပြတယ်။ နောက်က တက်လိုး ဆိုတဲ့သဘော။ ကျွန်တော်က ပိုသေခြာအောင် လက်ညိုးတဖက်ကို အကွင်းလုပ်ပြီး နောက်လက်ညိုးတဖက် နဲ့ လိုးတဲ့ပုံ လုပ်ပြတော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချပြီး ဒေါ်လေးမြတ် ဖင်ကြီးနားကပ်လိုက်တယ်။ ပုဆိုးကွင်းလုံး ကျွတ်သွားတော့ ဖြောင်းကနဲ မာတောင်ပြီး ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် ဖြစ်နေတဲ့ လီးကြီးကို တွေ့တော့ ဦးလေးကျော်က လက်မ ထောင်ပြတယ်၊ ဂွတ်တယ်ပေါ့။ ကျွန်တော်ကုတင်နားရောက်တော့ ကုတင်ပေါ် ဖင်ဘူးတောင်းထောင်နေတဲ့ ဒေါ်လေးမြတ် ဖင်ဆုံကြီးက၊  ကြမ်းမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်နားလောက်ရောက်နေတယ်။ ပေါင်လုံးနှစ်လုံးကြားကနေ အနောက်ကို ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက အမွှေးနက်နက်ကောက်ကောက်တွေနဲ့ တွေ့နေရတယ်။ အမြဲသွားရည်ယိုနေရတဲ့ ဖင်ကြီး ဆိုတော့ မနေနိုင်တော့ပဲ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကို လက်ဖဝါးနဲ့ တဖက်တချက်ဆုပ်ကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကို လျှာနဲ့ ရှလွတ်ကနဲ ရက်ပြစ်လိုက်တယ်။ “အု.ဘု..အူး..” ဒေါ်လေးမြတ် က သူ့စောက်ဖုတ်ကို ရုတ်တရက် အနောက်က ရက်ခံလိုက်ရတော့ လန့်သွားတယ်ထင်တယ်။ ခေါင်းထောင်ထမလို့ လုပ်တော့ ဦးလေးကျော်က သူ့ဆံထုံးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ပေါင်ခြံမှာ ပြန်ဖိထားလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးမြတ်ပါးစပ်ပဲ ဦးလေးကျော်လီးကြိးက ဆို့ထားသလို မို့ ဒေါ်လေးမြတ်လည်း အသံတောင်မထွက်နိုင်ပါဘူး။ ဦးလေးကျော်က၊ “မိန်းမ ကလည်း အောင်စိုး ပါဟ၊ အသာ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ၊ သူက နင့်ကို လိုးချင်နေတာ ကြာလှပြီတဲ့ ခိခိ” ဒေါ်လေးမြတ်က ကျွန်တော်မှန်းသိသွားတော့ ပိုရုန်းကန်သလို လုပ်တယ်။ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျော်က ခေါင်းကို မလွတ်ပေးဘူး။ ဒေါ်လေးမြတ် စောက်ဖုတ်ပြီးက အရည်ပိုစီးကျလာသလိုပဲ။ကျွန်တော်လည်း ရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ ရက်ပြစ်လိုက်တယ်။ စောက်ဖုတ်တအုံလုံးရော ဖင်ပေါက်ရော။ အားရသွားတော့မှ ကုတင်ပေါ် တက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် တံတွေးတွေရော၊ သူ့စောက်ရည်တွေ ရော ရောထွေးပြီး စိုရွဲ နေတဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးအဝ ကို ကျွန်တော့်လီးဒစ်ဖူးကြီးတော့ပြီး အသာ ဖိသွင်းလိုက်တယ်။ အား အိနေတာပဲဗျာ။ ဇော်မင်းအောင် အမေ ကြီးသီ ထက်အများကြီးစေးကျပ်နေတာပဲ။ ကြီးသီက ခလေးမွေးဘူးပြီး ဒေါ်လေးမြတ်က ကလေး မရသေးပဲကိုး။ အာ့ကြောင့်နေမှာပေါ့လို့ တွေးမိတယ်။ ( တကယ်က ကလေးမွေးပြီးတိုင်းလည်း မချောင်ပါ။ ဘိုက်ခွဲမွေးသူများ၊ သို့မဟုတ် မွေးပြီး ဆရာဝန်လက်ရာကောင်းကောင်း နှင့် ပြန်ချူပ်ပေးထားခြင်းခံရသူများ မှာ ခလေး မမွေးဘူးသေးသူ နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပါသည်။ တခါတလေ ပိုတောင်ကျပ်ပါသေးသည်။ မှတ်ချက်) အနှစ်နှစ်အလလ သွားရည်ကျ ကာ လိုးချင်နေရသော စောက်ဖုတ်ကြီးမို့ လိုးကောင်းကောင်း နှင့် တအားဆောင့်ကာ လိုးမိလေရာ တဖုန်းဖုန်းဆောင့်ရင်း မကြာလိုက်ပဲ နှင့် လရည်များ တပြွတ်ပြွတ် ပန်းထွက်ကုန်ပါတော့သည်။ ဦးလေးကျော်လည်း တူအရင်းကသူ့အဒေါ်ကို ဖင်ထောင်လိုးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဖီးတက်ကာ ဒေါ်လေးမြတ်ပါးစပ်ထဲ လရည်များ ပန်ထည့်ကာ ပြီးသွားပါသည်။ ဒေါ်လေးမြတ် ကတော့ ကျွန်တော် နှင့် အတူတူ လို ပြီးသွားသည်ဟု နောက်တော့ ပြောပြပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ကုတင်ပေါ်မှာ ဘေးခြင်း ယှဉ်လျှက် လှဲလျှောင်းကာ နားနေကြပါသည်။ ဒေါ်လေးမြတ်က ရှက်၍လားမသိ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာခြင်း မဆိုင်သေးပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကျောပေးလျှက် ဦးလေးကျော်ကို ဖက်ကာ တစောင်းအိပ်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကားစွင့်တက်သွားသော သူမ ဖင်ကြီးကို ကြည့်လျှက် ကျွန်တော်မှာ ဖီးပြန်တက်လာပါသည်။

“ဟေ့ရောင် အောင်စိုး ရေသွားချိုးကွာ လန်းသွားအောင်၊ ငါတို့ ညနေတော့ မြန်မာဘီယာလေး နဲ့ ပဲ ပြန်ဖြေရအောင် မနက်က များသွားကြတာ ဟားဟား” “ကို နော် ခလေး ကို သွာဖျက် ဆီးနေတယ်” ဒေါ်လေးမြတ်က ဦးလေးကျော်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ဦးလေးကျော်က ဒေါ်လေးမြတ် မမြင်အောင် ကျွန်တော့်ကို မျက်စေ့တဖက်မှိတ်ပြ ပြီး ဒေါ်လေးမြတ် ဆီ မေးငေါ့ပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ့လီးက တင်း ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်ဖေး ကမန်းကတန်း ထွက်လာခဲ့လိုက်ပြီး ရေအေးအေး နဲ့ တဗွမ်းဗွမ်းလောင်းချိုး ပြစ်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ရေမိုးချိုးပြီးတော့ အဝတ်အစား လဲပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းမှာဦးလေး ကျော်နဲ့ အတူထိုင်ပြီး ညနေစာ ကို တခါတည်း ဘီယာသောက်ပြီး စားကြတော့တယ်။ အစားက သိပ်လည်း မစားချင်ပါဘူး၊ ဟို တို့ ဒီတို့ ဘီယာပဲ ချဖြစ်တာ များတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ်လည်း ဦးလေးကျော် ဘေးနားထိုင်ပြီး ဘီယာသောက်တယ်၊ တီဗီလည်း ဖွင့်ထား တော့ ကြည့်လိုက် စကားပြောလိုက် သောက်လိုက် နဲ့ အရှိန်ပြန်ရလာကြတယ်။ ဦးလေးကျော်က ဒေါ်လေးမြတ်ကို ခါးကို ဖက်ထားရာက ဂျိုင်းအောက်က နေ နို့ကြီးတွေကို ညှစ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က မသိချင်ယောင်ဆောင် ရင်း တီဗီဘက်ငေးနေလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးမြတ် ကသူ့လက်တွေကို ဆွဲချနေတာတွေ့တယ်။ နောက်တော့ ဦးလေးကျော်က ၊ “ဟေ့ အောင်စိုး ငါတို့ အခန်းထဲ သွားတော့မယ်ကွာ မင်း ဆက်သောက်နေလိုက် ပြီးရင် ဒီတိုင်းထာလိုက် မနက်ကျမှ သိမ်းမယ်” “အဲလိုပက်လက်ကြီးမထားခဲ့နဲ့လေ နောက်ဖေးက အုပ်ဆောင်းယူပြီး အုပ်ထားခဲ့ ဟုတ်လား” ဒေါ်လေးမြတ်ကလည်း မှာတယ်။သူတို့ နှစ်ယောက်ထွက်သွားတော့ ဦးလေးကျော်က ဒေါ်လေးမြတ်မမြင်အောင် လက်ထောင်ပြပြီး အချက်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တော့ ရင်တွေ ခုံနေပြီ။ လက်တွေမှာ ချွေးစေး တောင် ပြန်နေရတယ်။ နောက်တော့ တီဗီကို အသံနည်းနည်းတိုးပြီး ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဘီယာ နောက်တလုံးဖေါက်သောက်လို့ လုပ်ပြီးမှ မထူးပါဘူးကွာ ဆိုပြီး ဘလက်လေဘယ် ပုလင်းကို ဆွဲ လက်တလုံးလောက် ဖန်ခွက်ထဲ လောင်းထည့်ပြီး နိ မော့ပြစ်လိုက် တယ်။အားဖွီး လည်ချောင်းရော ရင်ရော ပူဆင်းသွာတာပဲ။ ခနလောက်နေပြီးတော့မနေနိုင်တော့ဘူး၊ ဦးလေးကျော် ပြောထားတာက သူ ဒေါ်လေးမြတ်ကို ခေါ်သွားပြီး အိပ်ခန်းထဲက တီဗီမှာ မနက်က ကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေတဲ့ အောကားကို ပြန်ဖွင့်ပြပြီး ဒေါ်လေးမြတ်ကို နူးမယ်။ ကျွန်တော်က လာပြီးချောင်းနေရမယ်။ အရှိန်တက်လာလို့ အခြေအနေကောင်းရင် သူအချက်ပြ တာကို ကြည့်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့ရမယ်တဲ့။ အဲတော့ လီးကလည်း တအားတောင်နေပြီ ဆိုတော့ ချောင်းတာပဲ စောစောသွားချောင်းလဲ ဘာဖြစ်လဲ ဆိုပြီး ခြေဖွနင်းလို့ ဒေါ်လေးမြတ်တို့ အခန်းနား ကပ်လာလိုက်တယ်။ ဦးလေးကျော်  တမင်ဟထားခဲ့တဲ့တံခါးက လက်တဝါးစာလောက် ပွင့်နေတယ်။ သူတို့ အခန်းဝနားက စင်္ကြန်လမ်းကလေးက မီးပိတ်ထားလိုက်တော့ တံခါးဝနားက မှောင်ရိပ်ကျနေတယ်။ အိပ်ခန်းထဲ မှာက မီးလင်းနေတာမို့ အပြင်ကို လှမ်းမမြင်နိုင်ဘူး၊ ဒေါ်လေးမြတ်တို့ အခန်းဝ ဟထားတဲ့ တံခါးကြားက ချောင်းလိုက်တော့ မစောဘူးဗျ၊ သူတို့ က အရှိန်တောင် ရနေကြပြီ။ သူတို့ အခန်းထဲက တီဗီလေး မှာ ခွေထိုးထည့်ထားပြီး မနက်က ကားကို ကြည့်နေကြတယ်။ အသံက တိုးတိုးလေး ဖွင့်ထားတယ်။ အိပ်ယာပေါ်က နေကြည့်နေကြတာ၊ ဦးလေးကျော်က ကုတင်ခေါင်းရင်းကို ကျောမှီထိုင်ရင်း ဒေါ်လေးမြတ်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ကျောမှီလို့ တီဗီကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေကြတယ်။ ဦးလေးကျော်က စွတ်ကျယ်နဲ့ ပုဆိုးနဲ့ ဒေါ်လေးမြတ်က ပုခုံးကနေ ခြေသလုံးရောက်တဲ့ ဂါဝန်အရှည်ကြီးဝတ်ထားတယ်။ အောက်မှာတော့ ဘရာပါပုံ မရဘူး၊ ဒေါ်လေးမြတ်ကို ဦးလေးကျော်က နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားရင်းက ဒေါ်လေး မြတ်ရဲ့ နီု့ကြီးတွေကို အကျႌပေါ်က နေ ဆုပ်ကိုင်နှယ်နေတယ်။ နို့သီးခေါင်းနေရာကို လည်း လက်ထိပ်နဲ့ တချက်တချက်ကုတ်ဆွဲသေးတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ် ရဲ့ နို့သီးခေါင်းကြီးတွေက ဂါဝန်အသား ပါးပါးအောက်က နေထောင်ထ နေတာ မြင်နေရတယ်။ ဒေါ်လေး မြတ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လည်း ရမက်ခိုးဝေ နေသလိုပဲ၊ သူ့နို့ကြီးတွေကို နှယ်နေတဲ့ ဦးလေးကျော် လက်တွေကို သူ့လက်တွေနဲ့ ဆုပ်ကိုုင်ထားရင်း က တီဗီကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော့် မျက်စေ့ကို ဆွဲဆောင်နေတာကတော့ ဒေါ်လေးမြတ်ရဲ့ ပေါင်လုံး ကြီးတွေပဲ။ ဒေါ်လေးမြတ်က ဂါဝန်အသားပွပွကို ဝတ်ထားပေမဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဦးလေးကျော် ရင်ခွင်ထဲ မှီရင်း ကြည့်နေ၊ ဦးလေးကျော်ကလည်း သူ့နို့ကြီးတွေကို အကျႌအပေါ်က ဆုပ်ကိုင်နှယ်လိုက် သူ့ဘိုက်သားလေး တွေကို ပွတ်လိုက်လုပ်နေတော့ ဂါဝန်အနားစတွေက ပေါင်လည်၊ပေါင်ရင်းလောက် ရောက်နေတော့ ညိုဝင်းနေတဲ့ ပေါင်လုံးတုတ်တုတ် ကြီးတွေနဲ့ ခြေသလုံးသားတွေက ကုတင်ခြေရင်းဘက်အခန်းဝ ကနေ ကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော့် အဖို့တော့ ကုံးကိုက်ခြင်စရာ တလုံးတခဲ ကြီးပေါ့။ ပုဆိုးအောက်က လီးကိုတောင် လက်နဲ့ ဆုပ်ပြီး တချက်နှစ်ချက်လောက် ဆောင့်လိုက်မိတယ်။ တခါနှစ်ခါ လောက် သူဒူးထောင်ပေါင်ကားလုပ်လိုက်ချိန် ဟသွားတဲ့ ဂါဝန် အောက်စက စောက်ဖုတ်ကြီးများ မြင်ရမလားလို့ ရင်ခုံခုံ နဲ့ ကြည့်ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရိပ်ကျနေလို့ မမြင်ရဘူး။

တခါတလေကျရင်လည်း အိမ်မှာ ပဲ ထိုင် ဘီယာသောက်ကြရင်း နဲ့ အောကား တွေ ထိုင်ကြည့်ကြတယ်။ ဦးလေးကျော်မိုးက ဟတ်ဒရိုက် နဲ့ ကို အပြည့်သယ်လာတာ နည်းတဲ့ကားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီ မှာ တာဘူး စီးရီးတွေကို တဆက်ထည်း ပြန်ကြည့်ရတဲ့ အပြင် နောက် ကျွန်တော် မကြည့်ဖူးတဲ့ ကားတွေပါ ပါသေးတယ်။ အဲဒီမှာ ကားတကားက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ လား ဦးလေးကျော်မိုး တမင်ပြတာလားမသိဘူး၊ ကောင်လေး တယောက်က သူ့အဒေါ်လင်မယား လိုးတာကို ချောင်းကြည့်ရင်း နဲ့ သူ့အဒေါ်အပေါ်မှာ ဖီးတက်လာ၊ ဦးလေးက လည်း ကပ်ကိုး အခံနဲ့ ဆိုတော့ နောက်ဆုံး ဦးလေး ရှေ့မှာ အဒေါ်ကို လုပ်ဖြစ်သွားတဲ့ကား။ ကျွန်တော့်မှာ ကြည့်ရင်း လီးက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ တောင်။ ဦးလေး ကျော်မိုးကို လည်း အားနာ ပြီး မျက်နှာပူနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ဘီယာ နဲ့ ဘလက်လေဘယ်ရောမွှေထားလို့ အရှိန်က ရနေတော့ တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး ကျော်မိုး မေးလိုက်တဲ့ စကားက အမူး တွေ အကုန်ပြေသွားတယ်။ “အောင်စိုး ဘယ်လိုလဲကွ မင်းရုပ်ရှင်ထဲက လို မဖြစ်ချင်ဘူးလား” “ဟာဦးလေးကျော် ကလည်း နောက်နေပြန်ပါပြီ မလုပ်ပါနဲ့” “ဘာနောက်ရမှာလဲ ကွ ငါတို့ လုပ်ရင် မင်းလာလာချောင်းနေတာ ငါတွေ့နေတာပဲ၊ ဟားဟား ရှက်မနေပါနဲ့ ငါ တမင်တံခါးဟ ပေးထားတာ မင်းချောင်းလို့ ရအောင်” “အာ ဒေါ်လေး မြတ်သိရင် ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချမှာဗျ။ အဖေတို့လည်း သတ်လိမ့်မယ်” “အံမယ် ဒါ ငါ့အိမ်ပါကွ မင်းကို သူနှင်ချလို့ ရမလား” “အဒေါ်အရင်းကြီး ငရဲကြီးမှာပေါ့ဗျာ ဦးလေးကျော်က လည်း မနောက်ပါနဲ့” “ဟေ့ကောင် ငါမနောက်ဘူးကွ၊ ဘာမှ ငရဲမကြီးဘူး၊ မင်းကလည်း အဒေါ်နဲ့ တူနဲ့ ပေါ်တင်ယူထားသူတွေ တောင် ဒုနဲ့ဒေး၊ မင်းက ယူရမှာလဲ မဟုတ်ဘူး” “အာ မဟုတ်ပါနဲ့ဗျာ ဦးလေးကျော်ကလည်း” “ဟေ့ကောင် မင်း အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ မင်းလာလာချောင်းနေတာ မင်းလုပ်ချင်လို့ ဆိုတာ ငါသိတာပေါ့၊ ငါစိတ်မဆိုးဘူးဟေ့ရောင်၊ ဒီမှာငါပြောမယ်” ကျွန်တော်လည်း ဦးလေးကျော်မိုး မူးလို့ ပြောနေတာလား တကယ်ပြောနေတာလား ကျွန်တော့်ကို ဆေးထိုးနေတာလား မသိမသာ အကဲခပ်ရင်း ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ “ငါ ဒီကားကို မင်းအဒေါ်ကို ပြပြီးပြီ။ ငါနဲ့  အတူတူ ကြည့်ရင်းတောင် အဲဒီကောင်လေးက အောင်စိုး နဲ့တူတယ်လို့ ပြောတာ ငါ့ကို လာပဲ ဆွဲဆိပ်တယ်။ သူ့စောက်ဖုတ်စမ်းလိုက်တော့ အရည်တွေက ရွဲနေပြီ။သူလည်း ဖီးလာပုံပဲ” ဦးလေးကျော်မိုးပြောတာ နားထောင်ပြီး ကျွန်တော်လည်း လီးမတရားတောင်နေပြီ၊ မူးနေသလို ဘာလိုလို နဲ့ အရက်ခွက်ဆွဲပြီး ဘလက်ကို လက်နှစ်လုံးလောက်ထည့်ရေနည်းနည်းထည့်ပြီး မော့ချလိုက်တယ်။ “သူက လည်း သူ အလိုးခံနေရတုန်း ချောင်းရင် ဖီးလာတာကွ၊ ငါ့မိန်းမ အကြောင်းငါသိတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ငါတူးအင်ဝမ်း သရီးဆမ်းတွေ ပြရင်လည်း ဖီးလာတယ်၊ သူ့မှာလည်း ဖန်တက်စီရှိပုံရတယ်။ ငါလည်း ငါ့မိန်းမ ကို သူများ လိုးတာ ကြည့်ချင်တယ်။ တစိမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး လူရင်းထဲက အဲတော့ မင်းက အကောင်းဆုံး အဖြေပဲကွ။ ဘယ်လိုလဲ၊ လုပ်မယ်မလား” “ဦးလေးကျော်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်စမ်းနေတာလား၊ နာဘူးလို့ ထင်ချင်ထင်တော့ဗျာ ဦးလေးကျော် ကျွန်တော့်ကို ထိုးချင်ထိုး အိမ်ပေါ်က နှင်ချရင်နှင်ချလိုက်တော့ ဦးလေးကျော်မိန်းမ ကျွန်တော့် ဒေါ်လေးမြတ်ကို ကျွန်တော် လိုးချင်နေတာ ကြာပြီဗျာကဲ” ကျွန်တော်လည်း မူးသလို ဘာလိုလို နဲ့ ရမ်းပလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ခုံနေတယ်။ တော်ကြာ ဦးလေးကျော်က ထပြီး ခွေးမသား ငါက မင်းစိတ်ထဲ ဘယ်လိုနေမလဲ စမ်းကြည့်တာ သားရည်ပေါ်အိပ်သားရည်နားစား ခွေးမသား ခု ငါ့အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွား၊ အဲလိုတွေများ လာမလားလို့ နားစွင့်နေတာ၊ မလာဘူးဗျ။ သူ့မျက်နှာက တကယ့်ကို ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်သွားတယ်။ “ကြိုက်သွားပြီကွာ အောင်စိုး၊ ဒီည တော့ မင်းအဒေါ်ကို မင်းလိုးရပြီလို့ စိတ်ထဲသာ ဒုံးဒုံးချ ထားလိုက်တော့” အဲလို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် စကားတွေ ပွင့်လင်းသွားကြတော့ ဦးလေးကျော် က လည်း ကျွန်တော့်ကို သူ့မိန်းမရဲ့ တူအရင်း ဆိုတာ မေ့သွားသလား မသိဘူး သူ့မိန်းမ အကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကို ပြောပါတော့တယ်။ သူ့မိန်းမ ဘယ်လောက်ထန်တဲ့ အကြောင်း၊ သူသင်္ဘောပေါ်တက်သွား တဲ့ အချိန် သူ့မိန်းမ ဘာမှ မလုပ်ပဲ နေမယ်ဆိုတာ ကို မယုံတဲ့ အကြောင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ ပြစ်သွားနိုင်မှာ မဟုတ် ကြောင်း၊ ဒီပြင်ဘယ်ဘဲ တွေနဲ့ ရှုတ်တာတွေ့မိလဲ ဟု လည်းမေးပါတယ်။ ဒါကတော့ ကျွန်တော်ဘယ်လို မှ ဖြေလို့ မဖြစ်နိုင်ပါ၊ ကိုယ့်အဒေါ် အပုတ်တော့ကိုယ်မချနိုင်ပါ၊ အဟီးးး။ နောက်တော့ သောက်တာ လွန်သွားပြီး ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ပါ။ ဒေါ်လေးမြတ် ကျောင်းက ပြန်လာလို့ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ရှေ့ခန်း ကြမ်းပေါ်က နိုးပြီး ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်သွားအိပ်ခိုင်းမှ နိုးလာပါတယ်။ ဦးလေးကျော်မိုးလည်း ကျွန်တော့်လို ပါပဲ တရေးနိုးပြီး သူတို့ အခန်းထဲ သူဝင်အိပ်နေလိုက်ပါတယ်။ နောက်တခါ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ ဒေါ်လေးမြတ်လာနိုးတော့မှ နိုးလာပါတယ်။ သူက ညစာစားဖို့ ရေမိုးချိုးဖို့ ပြောပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်ရေချိုးဖို့ အောက်ဆင်းလာတော့ ရေမိုးချိုးပြီးပုံရတဲ့ ဦးလေးကျော် က ပြုံးဖြီးဖြီး နဲ့၊

ကျွန်တော့် ခေါင်းကို ဆွဲပြီး သူ့နို့တွေနဲ့ ကပ်ထားလို့ ပါးစပ်က လည်း နို့တွေကို စို့ပေးလိုက်တယ်။ အချက်သုံးလေးဆယ်လောက် ဆောင့်ပြီးတော့ လရေတွေ ကြီးသီ စောက်ဖုတ်ထဲ ပန်းထွက်ပြီး ပြီးသွားတော့တယ်။ ကျွန်တော့်လီးကြီးကို ကြီးသီ စောက်ဖုတ်ထဲ အဆုံးထည့် စိမ်ထားရင်း ငြိမ်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဆံပင်တွေလက်နဲ့ ထိုးဖွ ပွတ်သတ်ရင်း ကြီးသီက၊ “ကဲကောင်လေး မောသွားရင် ဝက်သားနဲ့ ထမင်းစား လိုက်ရအောင် ခနနားပြီရင် ဟုတ်လား” “အင်း ဟုတ်ကြီးသီ..ကြီးသီရော ကောင်းလားဟင်” ‘အို ဘာတွေ ရှောက်မေးနေတာလဲ၊ မသိဘူး ခိခိ” …………… ခနနေတော့ ကျွန်တော်တို့ ထကြပြီး ကျွန်တော်လည်း ရေတွေ ဘာတွေ ချိုး၊ ကြီးသီချက်ထားတဲ့ ဝက်သားဟင်းနဲ့ နှစ်ယောက်သား မြိန်မြိန်စားလိုက်ကြပါတယ်။ ပြီးတော့ သိတဲ့ အတိုင်းပေါ့။ ကြီးသီ ကို နောက်ထပ် နှစ်ချီလိုးပြီးမှ ကြီးသီ အိမ်က ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲ နည်းနည်းတော့ ပြောရအုံးမယ် ကြီးသီက ကိုယ့်ကို လီးစုပ်ပေးထားတာ ဆိုတော့ အားနာ ပါးနာနဲ့ စောက်ဖုတ်ပြန်ရက်ပေးခဲ့ပါတယ်။ တခါမှ မရက်ဘူးတော့ နည်းနည်းအနံ့ကို အသက်အောင့်ပြီး တွေ့သမျှ ၊လျှာမှီသမျှနေရာတွေကို ရက် စာအုပ်ထဲ ဖတ်ဖူးသလို အစေ့ရှိမယ်ထင်တဲ့နေရာကို လျှာနဲ့ထိုးပေါ့။ သူတော့ လူးကော့နေတော့ ကောင်းမယ် ထင်တာပါပဲ။ နောက်မှ ဘာဂျာကို အသေအခြာကျင့်ရအုံးမယ်လို့တော့ စိတ်ထဲ တေးထားလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြီးသီကို လေးဘက်ထောက်ခိုင်းပြီး တော့ ဒေါ့ကီပေါ့။ နောက်တချီက တော့ တပေါင်ကျော်ပေါ့။ ဆက်ခ် တောင်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးကို တနေ့ထဲ လေးချီဆွဲ၊ ကိုယ့်ကိုလည်း ပုလွေမှုတ်ပေးတာ ခံခဲ့ရလို့ မိန်းမတွေကို ကိုယ် အပေါ်ယံက နေ ထင်ခဲ့တဲ့ အထင်အမြင်တွေကို ပြန်သုံးသပ်ရတော့မယ်လို့လဲ စိတ်ထဲ ကောက်ချက်ချမိပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျောင်းတွေ လည်းဖွင့်လို့ ဒေါ်လေးမြတ်တို့ ကျောင်းပြန်တက်နေကြပြီ၊ ကျွန်တော်တို့က သာ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ စောင့်ရင်း အားလပ်နေကြတာ။ ဒေါ်လေးမြတ် ကျောင်းထွက်သွားတာ အနောက်ဖက်ကနေ ထမိန်အစိမ်း နဲ့ အိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး လီးတောင်လာတာနဲ့ ဒေါ်လေးမြတ်အခန်းထဲကို ဝင် သူဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်ဟောင်းခြင်းထဲက ပင်တီတွေရှာ အနံ့လေးရှုပြီး ဂွင်းထု နဲ့ အခု နေ့တဒူဝ အလုပ်လို ဖြစ်နေပြီး တနေ့တနေ့ ကျွန်တော်လည်း ဒေါ်လေးမြတ်ကို လိုးချင်တဲ့ စိတ်ပဲ ထနေတော့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး ဇော်မင်းအောင်ကို ဖွင့်ပြောမိတော့တယ်။ ဇော်မင်းအောင်က၊ ” လခွီး မင်းက အိုက်တင်ခံနေတာကိုးကွ၊ ငါတောင် ငါ့ဒေါ်လေးကို လိုးချင်တယ် ဆိုတာ မင်းကို ဖွင့်ပြောသေးတာပဲဟာ။ နေအုံး ကွ ငါဘယ်လိုကြံရင်ကောင်းမလဲ စဉ်းစားကြည့်မယ်” “အင်း” “ဟေ့ကောင် ဒီလိုလုပ် မင်း ညဘက် အိပ်ဆေးတိုက်ပြီး တော့ သူအိပ်ပျော်နေတုန်း တက်လိုးပါလားကွ” “ဟာ ငါက အဲလို မလုပ်ချင်ပါဘူးကွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြီး နှစ်ဦးသဘောတူ ဇိမ်လေးနဲ့ လိုးချင်တာ” “ခွေးမသား အရေးထဲ လာပြီး ဖီးလုပ်နေသေးတယ်” “အေးပါကွာ ငါကလည်းပြောပြတာပါ” “ဟေ့ကောင် ငါအကြံရပြီ၊ ငါတခါ ဆရာမကို ပြောဖူးတယ် တူဘိုင်ဝမ်းဆွဲဖို့ သူက နည်းနည်းတော့ အင်နေတယ် ဒါပေမဲ့ လုပ်ကြည့်ချင်နေပုံပဲ၊ မင်း ဒေါ်လေးက တော်တော်ထန်တယ်ကွ မင်းသိလား” “အင်း သိတာပေါ့ကွာ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်ပေးပြီး ငါတယောက်ထဲ မရလို့ ငါလည်းဒေါကန်နေတာ” “အဲဒါ ငါက ပြောလိုက်မယ်ကွာ ငါ့သူငယ်ချင်းကလည်း ရှက်တတ်တယ် ဆရာမလည်း လုံခြုံရေးစိတ်ချရအောင် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းရော ဆရာမ ကိုရော မျက်လုံးတွေ ပိတ်စစည်းထားမယ်လို့၊ ကျွန်တော်တယောက်ထဲ မျက်လုံးဖွင့်ထားပြီး လုပ်ကြမယ်လို့” “ဟုတ်ပြီ ငါက အဲဒီနေရာကို ဝင်ပေါ့၊ ဒါနဲ့ ငါက အဲလိုပဲ မသိသလို လုပ်ရမှာလား” “ဟာ မင်းကလည်း တချီလောက်လိုးပြီးတော့မှ အမှတ်တမဲ့လိုနဲ့ သူ့မျက်လုံးရော မင်းမျက်လုံးရော ဖုံးထားတာတွေ ဖယ်လိုက်ရင် ကိစ္စပြတ်ပြီပေါ့ သူဘာပြောနိုင်မလဲ” “မဆိုးဘူး ကွဟကောင်ရ ငါလီးတောင်တောင်လာပြီ အဟီး” ဇော်မင်းအောင် အကြံ ကို တွေးတွေး ပြီး ဂွင်းထုထု ပြစ်နေရာက ကံဆိုး တော့ ဒေါ်လေး မြတ်ယောကျာ်း သဘောင်္ကနေ ခန ပြန်လာတာနဲ့ ကြုံသွားရော၊ လှုပ်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့။ ဦးလေးကျော်မိုး ကလည်း သူ့မိန်းမ ကို ခွဲနေရတာ ကြာလို့ လားမသိဘူး လိုးသလား မမေးနဲ့၊ တခါတလေ ဒေါ်လေးမြတ် ကျောင်းတောင် ပျက်ရတဲ့ နေ့တွေ ရှိတယ်။ ဒေါ်လေးမြတ်ကျောင်းသွားတဲ့ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ ဦးလေးကျော်မိုး က အားနေတဲ့ ကျွန်တော့် ကို ခေါ်ပြီး ရန်ကုန်မှာ သူငတ်နေတဲ့ ဟာတွေ လျှောက်လုပ်တယ်။ ရေလည်း လျှံတာမို့ မာဆတ် တွေသွား ဘီယာဆိုင်သောက် လုပ်ပြီး တခါ ကေတီဗီဝင်လိုက်တာမို့ မိုးချူပ်သွားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဒေါ်လေးက မကြည်ဘူး ပွစေ့စေ့ လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခါတလေ မှ လာတဲ့ ယောက်ျား မို့ သိပ်မမူ နိုင်ပါဘူး ၊ ခနနေတော့ တဖတ်ဖတ် နဲ့ လိုးသံထွက်လာတာပါပဲ။ ဦးလေးကျော်မိုးက မူးပဲ နေလို့လား ( အစက ထင်ခဲ့တာပေါ့) တံခါးတောင် သေခြာ မပိတ်ပဲ ဒေါ်လေးမြတ်ကို လိုးနေတာ ဆိုတော့ ကျွန်တော့်အတွက်က ပွဲတော်ကြီးပေါ့။ ပုံစံ မျိုးစုံကို ဆော်တာ၊ အောကား လိုက်ဖ် ကြည့်နေရသလိုပေါ့။

ကျွန်တော့် ပုဆိုးကိုလည်း ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ မပါပေမဲ့ ကြီးသီ မှာတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ရှိနေတာမို့ ခါးသားရေမျှော့ကြိုးကနေဆွဲချပြီး ချွတ်လိုက်ရပါတယ်။ အမွေးမဲမဲ ထူထူ အုပ်အုပ်ကြီး အလည်မှာ အရည်ရွမ်းလဲ့နေတဲ့ နှတ်ခမ်းသား ညိုညို အတွင်းသား နီရဲရဲ နဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ကြီးသီကို ကုတင်စောင်းမှာ ဖင်လေး တစောင်းထိုင်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော် ပေါင်နှစ်လုံးကြားဝင်ရပ်ရင်း မာတောင်နေတဲ့ လီးကြီးကို အဖုတ်ဝတေ့လိုက်ပါတယ်။ ကြီးသီက ဒီအရွယ်ရောက်နေတာတောင် ရှက်သလိုလိုနဲ့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပြီး ကျွန်တော့ လည်ဂုတ်ကို သူ့လက်တွေနဲ့ တွဲခိုလာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒူးကို အသာကွေးပြီး ဖင်ကော့ညှောင့်လိုက်တော့ လီးက စောက်ဖုတ်ထဲကို အသာလေး ဝင်သွားပါတယ်။ အရမ်းအကျပ်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ချောင်လဂေါင်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်လို လူပျို ပေါက်အနေနဲ့က တော့ လိုးလို့ အရမ်းကောင်းနေပါတယ် အဲလို ကုတင်စောင်တင်ထားတဲ့ ပုံနဲ့ပဲ မော်တော်ဆပ် မတ်တတ်ဆော်နေတာ၊ ကြီးသီက တော့ တအင်းအင်းပေါ့။နောက်တော့ ကျွန်တော်လည်း အားမရတာနဲ့ ကြီးသီကို ကုတင်ပေါ် လက်လက်လှန်ခန်းလိုက်ပြီး သူ့ခြေသလုံးနှစ်ဖက် ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ကြွတက်လာတက် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကုတင်စောင်းက ပဲ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အားရ ပါးရကို ဆောင့်ပြစ်လိုက်တယ်။ ကြီးသီက တော့ တအစ်အစ် ပေါ့။ ကျွန်တော့ လရေတွေ ကြီးသီ စောက်ဖုတ်ထဲ ပန်းထွက်ပြီး တချီပြီးသွားတော့ ကျွန်တော်တောင် တော်တော်လေး မောသွားတယ်။ ကြီးသီပေါ်ကို မှောက်ရက်လေး နားရင်း သူ့နို့ကြီးတွေကို စို့နေလိုက်တယ်။ ကြီးသီလည်းခနလေးနားရင်းက ကမန်းကတန်း ကျွန်တော့်ကို တွန်းလွှတ်ရင်း၊ “ဟဲ့ဟဲ့ ငါ့ဟင်းအိုး” ဆိုပြီး နောက်ဖေးကို ပြေးပါတော့တယ်။ ပြေးရင်းနဲ့ ကြမ်းပေါ်မှာ ကွင်းလုံးကျနေတဲ့ ထမိန်ကို ကောက်ယူ ရင်လျှားသွားသေးတယ်ဗျ။ အဟီး၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့ လင်မယားအိပ်ယာပေါ်တက်ပြီး ခနမှိန်းနေလိုက်တော့တယ်။ …………………… ခနမှိန်းနေလိုက်ပြီးတော့ ဇော်မင်းအောင် နဲ့ ဒေါ်လေး တို့ လိုးနေကြမှာပဲ လို့ တွေးရင်းက လီးက ပြန်မာလာတယ်။ ကျွန်တော်က ခုထို ကိုယ်တုံးလုံးပဲ ဆိုတော့ လီးကြီးကို လက်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်ပေးနေတုံး ဒေါ်သီတာအောင် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတယ်။ “ဟဲတော့ နင့်ဟာက ချက်ချင်းပဲလား၊ ခိခိ” “ဟုတ်တယ် ကြီးသီ ကျွန်တော်တော့ မဝသေးဘူး ” ဒေါ်သီတာအောင်က ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ရင်း ခနနေအုံး ဆိုပြီး အပြင်ပြန်ထွက်သွားတယ်။ ခနနေတော့ သဘက်အစိုလေးတခု ပါတယ်တယ်။ ကျွန်တော့် ခါးနားကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လီးကို သဘက်ရေစိုလေးနဲ့ သုတ်သင် သန့်ရှင်း ရေးလုပ်ပေးနေပါတယ်။ ကျွန်တော်က တော့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း အမေက ထမိန်ရင်လျှားနဲ့ ကျွန်တော့်လီးကြီးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေတာကို ကြည့်ရင်း လီးက ပိုမာလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါ်သီတာအောင်ကို လီးစုပ်ပေးဖို့ ပြောရင် ရနိုင်မလားလို့ စဉ်းစားနေမိပါတယ်။ ပါးစပ်ကတော့ ပြောလို့ မထွက်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် အရင်က ထင်ထားတာက ကြီးသီ လို အမျိုးသမီးမျိုးက ဆက်ခ် တောင် လုပ်တော့မယ်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားမိတာကိုး။ လီးစုပ် စောက်ဖုတ်ရက် တာတို့ ကြတော့ လုံးဝကို မထင်ထားတာ။ ဟောဗျာ အခု ကျွန်တော့်လီးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီးတော့ လက်ကလေးနဲ့ ခပ်ဖွဖွ ထုပေးရင်း့က သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သူ့ပါးစပ်လေးနဲ့ ငုံလိုက်တော့ ကျွန်တော် ကြက်သည်းတဖြန်းဖြန်းတောင်ထသွားတယ်။ “အား ကြီးသီရယ် ကောင်းလိုက်တာ နွေးအိ နေတာပဲ ကောင်းကောင်းလေး စုပ်ပေးစမ်းပါ” ကြီးသီက ကျွန်တော့် ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်းက ငုံ့ပြီး လီးကို စုပ်ပေးနေရင်း ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းတချက်ထိုးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ပျော်လွန်းလို့ ပေါ့ဗျာ။ ဒါဆိုရင် ဖင်လည်း လိုးလို့ ရနိုင်တယ်လို့ တွက်ထားလိုက်တယ်။ မထင်တဲ့ ဟာတွေ ဖြစ်နေပြီ ဆိုတော့ ကိုယ်စိတ်ကူးယဉ်တာတွေကိုလည်း အကုန် လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ စိတ်ထဲ ကူးနေမိပြီလေ။ ကျွန်တော့်လီးကြီးက ပိုမာတင်းလာသလိုပဲ။ ကြီးသီက သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ အရင်းကို ကိုင်ပြီး ဒစ်ဖျားလေးနားမျာ နူတ်ခမ်းကို စေ့လို့ ခေါင်းကို အနှိမ့်အမြင့် လုပ်ပေးနေတယ်။ တချက်တချက်လည်း စုပ်လိုက်လို့ ကျွန်တော့်ဆီးလမ်းကြောင်းထဲ စစ်ကနဲ စစ်ကနဲတောင် ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ်။ အရမ်းကို ကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော့် လီးက ယားပြီးတော့ကို သုတ်လွှတ်ချင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြီးသီ ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားရင် စောက်ဖုတ်ကို နောက်တခါ မလုပ်ရမှာစိုးလို့ ကြီးသီဂျိုင်းနှစ်ဖက်က နေမပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ ကြီးသီရဲ့ နူတ်ခမ်းအစုံကိုလည်း အငမ်းမရနမ်းစုပ်လိုက်မိတယ်။ ဖရိုဖရဲနဲ့ ပြေလျှော့နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ကြီးသီရဲ့ ထမိန်ကိုလည်း ခြေမနဲ့ ညှပ်ကန်ချွတ်လိုက်မိတယ်။ နောက်တော့ ကြီးသီကို အိပ်ယာပေါ်မှာ ပက်လက်ဖြစ်အောင် လှမ့်ချလိုက်ပြီး အပေါ်က တက်ခွလိုက်တယ်။ ကြီးသီက ဒူးထောင်ပေါင်ကားပေးလိုက်တဲ့ အလယ်မှာ ဝင်ပြီး လီးကို ကြီးသီ စောက်ဖုတ်ဝမှာ တေ့လိုက်တယ်။ လျှေကြီးထိုးပဲ ကောင်းကောင်း ဆောင့်လိုးနေမိတယ်။ ကျွန်တော့် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်က ကြီးသီဖင်ကြီးတွေကို တဖက်တချက်စီ မပင့်ပြီး ဆွဲဆွဲ ဆောင့်လိုးပြစ်လိုက်တယ်။ ကြီးသီက သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့

“အေး ငါ ဆယ်နာရီ မထိုးခင် ကပ်ထွက်သွားမယ်၊ မင်းက နေ့လည်စာ အိမ်ပြန်မစားတော့ဘူးလား” “ဟာ ငါ က ဆရာမဆီမှာ စားမှာပေါ့ကွ၊ ဆရာမကိုလည်းစား၊ ဆရာမ ရဲ့ နေ့လည်စာကိုလည်း စားမှာပေါ့ ဟဲဟဲ မင်းမှ မရှိတာ မင်းအစားပေါ့” “အေး လေ ဒါဆိုလဲ ပြီးတာပဲ” လို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ သဘောနဲ့ ပြောလိုက်ပါသည်။ ဆယ်နာရီ မထိုးခင်ပဲ ရေမိုးချိုးပြီး ဒေါ်လေးကို၊ “ဒေါ်လေး ကျွန်တော် အပြင်မှာ တခြားသူငယ်ချင်းတွေ နဲ့ ချိန်းထားလို့ သွားလိုက်အုံးမယ်၊ ဇော်မင်းအောင် လည်း မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို လာမေးချင်မေးနေအုံးမယ် တကယ်လို့ လာမေးရင် ကျွန်တော် ညနေမှ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ပြောပေးပါနော်” ဒေါ်လေးမြတ် မျက်နှာ က လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ “အေးအေး ငါပြောလိုက်မယ်၊ သွားသွား” ကျွန်တော်လည်း ရပ်ကွက် ထိပ်က ဈေးဘက် ခနလျှောက်သွား အချိန်ဖြုံး လိုက်ပြီး ဆယ်နာရီ ကျော်တော့မှ ဇော်မင်းအောင်တို့ လမ်းဘက်ပြန်သွားပြီး အိမ်ရှိတဲ့ အထပ် ကို လှေခါးက တက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက် ပါတယ်။ တံခါးလာဖွင့်ပေးတဲ့ ဇော်မင်းအောင်ရဲ့ အမေ ဒေါ်သီတာအောင်က ကျွန်တော့်ကို တွေ့လိုက်တော့ မျက်နာလေး တချက် နီသလို ဖြစ်သွားပြီး၊ “ဟော မောင်အောင်စိုး ပါလား သားတောင် ခုနလေးတင်က မှ ထွက်သွားတယ်ကွယ့်” ကျွန်တော်က ခပ်တည်တည်နဲ့ အခန်းထဲ အရင်ဝင်လိုက်ပါတယ်၊ “ဟုတ်ကဲ့ ကြီးသီ ကျွန်တော်သိတယ်၊ မနက်က သူနဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင် ထိုင်ပြီး ပြီ သူဒီနေ့ဘယ်သွားပြီး ဘာလုပ်မယ် ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ ကြီးသီ ခရီး သွားတာ ပျော်စရာကောင်းလား” “အင်း ကောင်းပါတယ်၊ ခနလေး သား ကြီးကြီး နောက်ဖေးမှာ ဟင်းအိုးတန်းလန်းမို့” ဆိုပြီး မီးဖိုဘက်ကို ကမန်းကတန်းထွက်သွားတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ရှေ့ တံခါးမ ကြီးကို ဂလန့် ချပြီး နောက်ဖေး မီးဖိုဘက်ကို လိုက်ခာခဲ့ပါတယ်။ မီးဖိုထဲမှာ ဒေါ်သီတာအောင် က တည်ထားတဲ့ ဟင်းအိုးကို တချက်နှစ်ချက်မွှေပြီး တော့ ရေနည်းနည်းလောင်းထည့်လိုက်ပါတယ်။ “မွှေးနေတာပဲ ကြီးသီ ဘာဟင်းချက်တာလဲ” “ဝက်သားနဲ့ မြစ်ချဉ်လေ၊ ဇော်မင်းအောင် ပြန်လာရင် သူနဲ့ တခါထဲ စားသွားပါလား၊ အခု ရေများများထည့်ပြီး မီးမြှင်းမြှင်းလေး နဲ့ ထားထားလိုက်မယ် အဲဒါဆိုရင် စားမဲ့ အချိန်ကောင်းကောင်း နူးနေလောက်ပြီ” “ဟုတ်ကဲ့ ကြီးသီ ကျွန်တော်ပဲ ကြီးသီ နဲ့ စားရမယ်ထင်တယ်၊ ဇော်မင်းအောင်က နေ့လည်စာ ပြန်စားမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့” “ဟုတ်လား ဒီကောင်လေး ကြီးကြီး ကိုတော့ ဘာမှ မပြောသွားဘူး ကြည့် ဒီမှာတော့ ချက်လိုက်ရတာ” ပြောပြောဆိုဆို နဲ့ ဒေါ်သီတာအောင် ရပ်နေတဲ့ ပန်းကန်ဆေး ဘေစင်နားသွားပြီူး အနောက်မှာ ကပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။ ခုနက ကထဲက မီးဖိုထဲ ကို သုတ်သုတ် လှမ်းထွက်သွားတဲ့ ဒေါ်သီတာအောင့် ဖင်လုံးကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး ဟိုခြံထဲမှာ ဒေါ့ကီ ဆွဲခဲ့တာကို ပြန်သတိရမိ၊ တာနဲ့ လီးက လည်း ပုဆိုးအောက်မှာ မာနေတာ မဟုတ်လား၊ ခုတော့ အဲဒီ ဖင်ကြီး နှစ်လုံးကြားထဲ လီးကြီးကို သွားထောက်လိုက်ပြီး ဒေါ်သီတာအောင့် ပုခုံးလေးကို လည်း ဖက်လိုက်ပါတယ်။ “အင်း ဒီကောင် ဘယ်သွားပြီး ဘာလုပ်နေမယ် ဆိုတာက အစ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော် ကြီးသီးကို လွမ်းနေတာ ကြာပြီ” “အို အောင်စိုး မဟုတ်တာကွယ်၊ ဟိုတခါက မဖြစ်သင့် ပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတာ၊ ကြီးကြီးတို့ နောက်တခါ ထပ်မမှားသင့်တော့ဘူးလေ” ဒါပေမဲ့ ကြီးသီရဲ့ အသံလေးက ပျော့နေတယ်၊ ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲက လည်း အတင်းရုန်းထွက် သွားဖို့ မကြိုးစားဖူး ဆိုတော့ ကျွန်တော့် လက်တွေက ဒေါ်သီတာအောင် ရဲ့ နို့ကြီးတွေကို သူဝတ်ထားတဲ့ အကျႌပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင် ဆုပ်နှယ်နေပြီလေ၊ ကျွန်တော့် အတွေးထဲမှာတော့ ဇော်မင်းအောင် ဒေါ်လေးကို လိုးနေပြီ ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ကို တွေးမိနေတော့ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒေါ်သီတာအောင့်လက်ကို ဆွဲပြီး သူတို့ လင်မယား အိပ်တဲ့ အိပ်ခန်းထဲ ဆွဲခေါ်လာခဲ့မိတော့တယ်။ “ဟဲ့ကောင်လေး ဘယ်က ဘယ်လို ဖြစ်ရတာတုံး အိမ်ရှေ့တံခါးသွားပိတ်လိုက်အုံး” “ကျွန်တော်တခါထဲ ပိတ်ခဲ့တယ် ကြီးသီ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့” “ငလည်လေး နင် ဒီအကြံနဲ့လာတာပေါ့လေ၊ ငါကြောက်လိုက်တာ လူတွေ သိကုန်ရင် ကိုယ်ကျိုးတော့ နဲတော့မှာပဲကွယ်” “ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး ကြီးသီ ကလည်း” ကျွန်တော်က ပါးစပ်ကပြောနေပေမဲ့ လက်က မနားနေပါဘူး ကြီးသီ ရဲ့ အိမ်နေရင်းဝတ်ထားတဲ့ ရင်ဖုံးအကျႌကို ကြယ်သီးတွေ ချွန်ပြစ်ပြီး ဘရာဇီယာဂျိတ်ကို ပါ ဖြုတ်ပြစ်လိုက်ပါတယ်။ နောက်တော့ တုံခါရမ်းပြီးပေါ်လာတဲ့ ကြီးသီ ရဲ့ နို့ကြီးတွေကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ ကုံးစို့ ပါတော့တယ်။ကြီးသီ နို့ကြီးတွေက အလုံးကြီးကြီး ဘူးသီးတခြမ်းဖြတ် ထားသလို ရှည်ရှည် နဲ့ အောက်ကို နည်းနည်းလေးတော့ တွဲကျနေပါတယ်။ အရမ်းကြီး ရုပ်ဆိုးလောက်အောင်မဟုတ်ပါဘူး။ နို့သီးခေါင်း ညိုညို ကြီးတွေက တော့ လက်မလောက်ကို တုတ်ပါတယ်။ကျွန်တော့် လက်တဖက်က အားရပါးရနှယ်ရင်း ပါးစပ်က လည်း အားရပါးရ စုပ် တော့ ကြီးသီ တယောက် မျက်လုံးလေး မှေးစင်းလို့ တအင်းအင်း နဲ့ ငြီးငြူရင်း ကျွန်တော့်ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ထိုးဖွရင်း ဖက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဲလို နို့စို့နေရင်းက သူတို့ လင်မယားအိပ်တဲ့ ကုတင်ကြီးနားကို တွန်းသွားလိုက်ပါတယ်၊ ကုတင်နား ရောက်တော့မှ သူ့ထမိန်ကို လည်းဖြေချ