أشک خورشید

میرسد روزی که بی هم میشویم یک به یک از جمع هم کم می شویم میرسد روزی که ما در خاطرات موجب خندیدن و غم می شویم گاه گاهی یاد ما کن ای رفیق میرسد روزی که بی هم میشویم

تنهاییم را حس می‌کنم با درونی پر از احساس های متفاوت حال که اینجام برایم مشخص شد که هیچگاه نبودید آن رفیق من آن من بودم که همیشه بودم در کنار شما مقدم است که بگویم در خلوت تنهایی خودم آنگاه که غروب بود مرور کردم خاطرهایی همچون قندی که من تجربه کردم با تو یا آن قند بود اما حال که نیستید رخنه کرده در وجودم و دچار درد لاعلاج شده ام حال،آسوده خاطری؟

نخ کش شد هر آنچه در خیالم بافتم…

آن ترک پری ‌چهره که دوش از بر ما رفت آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

اولین نخ سیگار… همیشه قرار بوده آخرین هم باشد، برای همه‌ی آن‌هایی که سال‌هاست نخ به نخ دود می‌کنند از همان نخِ اول! مثل من که از همان حادثه‌ی اولین نگاه… هر شب دوست داشتنت را تمام می‌کنم در خودم، ولی هر روز صبح با طلوعِ خورشید آغاز می‌شوی!