أشک خورشید

قلم و دفتری میخوام صحفه‌ای خالی از کلمات و سپردن دلم به دفتر رها کردن کلمات بنویس و بنویس هرانچه بر تو گذشت از لبخندت تا اشک‌هایت از بلند شدنت و زمین خوردنت از ترک شدنت تا ترک کردنت نوشتن همیشه چاره ساز بود در اینجا نبودی که ببینی در نبودن‌هایتان قلمی بر دستان گرفتم و نوشتم از تک تک روزهایم از تک تک ارزهایم از تک تک…! حال مینویسم چه بر من گذشت و میسپارمش به باد شاید قاصدکی بر جلوی پاهایت زمین آمد آن قاصدک رها شده حرفای دختری در دل گذشته است آرزویت را بگو به قاصدک و گرمای نفست را بهش بده و باز رهایش کن بگذار رقصان در دل باد شود بگذار آزادانه برود و دور شود از تمام غبار آلودگی‌ها شهر

دارم امانتی پیشت اونم چشامه.

برایت آرزو میکنم بعضی از صداها را هیچگاه نشنوی؛ بعضی از افکار را هیچگاه نفهمی؛ و بعضی از حالات را هیچگاه حس نکنی. آنچه حس میکنی، تنها عشق باشد و خوشبختی! آرزو میکنم چشمانت اگر تَر شد به شوق اجابت آرزویت باشد، نه تکرار غم دیروز.

ولی من دارم وابسته میشم به غروبای تهران.