أشک خورشید

میانِ روزنامه‌های پوسیده‌ی پُرغبار، در خاطراتِ خویش.

باز ماندگان

‏تاریک‌ترین لحظه شب، درست یک لحظه قبل از سپیده دم است.

او ماه بود؛ گاهی کامل و پر نور، گاهی زخمی و رنگ پریده. اما این چیزی از ماه بودنش کم نمی‌کرد، ماه برای آسمان، همیشه ماه است.

عزیزهایمان برای همیشه رفتند زیر خروارها خاک، و حالا همه‌چیز برای همیشه غمگین و دردآور خواهد ماند.