ࢪوحـی از جنـس خـاڪ rest 𐙚

چشمات زیبا ترین سیاهی عمرم بود از رها کردن خودم در تاریکی هایش هراس نداشتم  با چشمات جنگیدم میدانستم این عشق درست نیست در این عشق فقط من بودمو من حق با تو بود ولی این مهرت از جونم نرفت بعد رفتنت جسم نیمه جونم تو دریا غرق شد زور منِ خسته به طوفان نرسید کاشکی آنقدر سفت بغلم میکردی که کسی نمی فهمید زخم روی تن من بود یا تو

چنان دَر قَلبِ مَن جا داده ای خود را کِه اِنگاری تو این جا خانِه ات بودِه است و مَن یِک دِل بَنا کَردَم