The Psyche Lab

رفتی، مثل باد گذشتی، بی‌آنکه پشت سرت را نگاه کنی. گمان بردی که نبودنت زخمی خواهد بود که همیشه تازه می‌ماند، اما نه... دیگر مهم نیستی. دیگر آن زخم، درد ندارد. هر شب، در میان نورهای رنگی، با چهره‌هایی که هیچ‌کدام نامی در قلبت ندارند، می‌خندی. اما می‌دانم، ته آن نگاه، چیزی شکسته است. تو می‌خواهی به دنیا ثابت کنی که خوشحالی، که آزاد شده‌ای، که دیگر مهم نیستم. اما در حقیقت، فقط در حال فرار از خودت هستی. کسانی که امشب دورت هستند، روزی خواهند رفت. می‌بینی؟ تنهایی دارد از راه می‌رسد، آرام و بی‌صدا. درست همان لحظه که گمان می‌کنی در اوج قدرتی، حقیقت مثل سایه‌ای پشت سرت می‌ایستد و آرام در گوشت زمزمه می‌کند: اونا دورت نمی‌مونن... روزی که برگردی، روزی که اعتراف کنی این راه، راهی نبود که باید می‌رفتی، روزی که بگویی دلت هنوز جایی در گذشته جا مانده... دیگر دیر است. من دیگر آن آدم سابق نیستم. دلم از تمام آن زخم‌ها سیر شده، روحم از تمام آن خاطرات آزاد. کارما، حالا دارد جوابت را می‌دهد... #نانا #تکست

دشتی پر از گل صدایی از نوای تو نوایی که آرامش را برقرار می‌کند دستانی که نسیم بهاری را لمس کرده و مرا به آرامی نوازش می‌کند بوسه هایی زیبا همانند پروانه ای روی گونه هایم می‌نشیند و صبحگاه را دلنشین می‌کند عطر تو عطر گلی بهاری است که مرا شکوفا می‌کند. آری تو بهار منی و مرا مهمان آشیانه‌ی خودت میکنی و لحظاتی که با تو سپری می‌شود فراموش نشدنی و وصف نشدنی‌ست ! #ینا #تکست

در دل شب‌های بی‌انتها، گام‌هایم مرا به پرتگاه غم کشاندند. هر قدم که برداشتم، خاطرات گذشته همچون موجی سهمگین مرا در خود فرو بردند. من، غریقی بی‌نجات، میان امواج تلخ یادها دست و پا می‌زنم، بی‌آنکه ساحلی برای آرام گرفتن بیابم. بالم شکسته، پرواز را از یاد برده‌ام، و دستانم دیگر توان چنگ زدن به نور را ندارند. بی‌خواب و آشفته، طوفانی در جانم می‌خروشد، بی‌آنکه امیدی برای آرام شدن داشته باشد. شاید این باد سرد، آتش درونم را خاموش کند… یا شاید مرا با خود ببرد، آن‌گونه که دیگر هیچ اثری از من باقی نماند. #نانا #تکست