دُژَم

به رفتن عادت کن تموم میشه همه بودنا

سر اینکه ازت خسته نشدم ی جماعتو خسته کردم از خودم.

آخرِ دِیِ برسم طهران میباره از آسمون چشام برف.

ی زَخم الان یادگاری از تو دارم.

ی زَخم الان یادگاری از تو دارم.

آرامش میخوام از خُدا.

دوتا چشام واست کلی حرف داره.

شدم غرق تو، روو عرشه کشتی پنج صبح.

من نعش خود بر شانه کشیدم و گریه کردم.

ریسک نکرد، به دست نیاورد.

زندگی رنج مدام است آدمی سرسخت باش.

می‌دانم، می‌دانم که دیگر هرگز به چیزی یا کسی برخورد نخواهم کرد که احساس تندی را در من به وجود آورد! می‌دانی، شروع به دوست داشتن کسی کردن، اقدام مهمی است باید نیرو، کنجکاوی و کوری داشت...! حتی لحظه‌ای هست در آغاز، که باید از پرتگاهی پایین پرید؛ پرتگاهی که اگر کسی به آن فکر کند، این کار را نخواهد کرد! می‌دانم می‌دانم که من دیگر هیچ‌وقت نخواهم پرید.

من گفتم عیبی نداره، اما تا دلت بخواد عیب داشت.

او قبر مرا میکَند و من نگران زخمی شدن انگشت هایش بودم.

کاش دوباره بشینه روبه روم.

هیچ کانسیلری نمیتونه خستگی منو بپوشونه.

حق با داریوشه جز گریه نمیشه کاری کرد.