ㅤ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌Æㅤ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

| منتظرِ دیداری دوباره بودم، منتظرِ دیدنِ چشم‌های کُشنده‌ی تو، منتظرِ استشمامِ دوباره‌ی بوی عشق در خانه‌ی کوچکی که تمامش رو برای تو ساخته بودم. چه تلخ است واژه‌ی "انتظار" عزیزکرده؛ چه تلخ است این انتظار های بی پایان، چه تلخ است وقتی که بر روی صندلی چوبی قدیمیِ موردعلاقه‌ات نشسته‌ام و چشمانم به دنبالِ دیدنِ اثری از توست. اثری از تویی که راهِ خانه‌ را از یاد برده‌ای. نمیدانم تا چه مدت در قلبم زنده‌ای، نمیدانم کِی از یادِ من خواهی رفت و نمیدانم آیا قرار است این اتفاق‌ها بیوفتد. آه چه خوش‌خیال بودم عزیز‌کرده‌ی قلبم. چه خوش‌خیال بودم زمانی که به تو نگاه میکردم و عشق را در دریایِ سیاه رنگِ چشمانت میدیدم؛ چه خوش‌خیال بودم زمانی که با بوسه‌های تو به اوج می‌رسیدم. از تو مینویسم، با اینکه میدانم هنگامی که این نامه به دست تو برسد، قرار نیست اشک‌هایت ورق را خیس کند یا شب‌هایت مانندِ من تاریک شود، از تو مینویسم با اینکه میدانم تو هرگز قرار نیست به کلماتِ غم‌آلودِ من نگاهی بیاندازی؛ با تمامِ وجودم مینویسم هرچند که میدانم تنها جمله‌ای که میخوانی، جمله‌ای آخرِ این نامه‌ی غمناک است. دلتنگِ توست؛ قلبم دلتنگِ توست. |

𝐝𝐨 𝐲𝐨𝐮 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐤 𝐢 𝐥𝐨𝐯𝐞 𝐲𝐨𝐮 ? 𝐇𝐚𝐡 𝐘𝐨𝐮 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐦𝐢𝐬𝐭𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐲𝐨𝐮𝐫𝐬𝐞𝐥𝐟 𝐟𝐨𝐫 𝐚 𝐫𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐭𝐫𝐚𝐜𝐤 !

_تهـیونــگ؟ _ جــانــم؟  _ اگــه یــه روز بـه هــم نـرســیم...چــی میـشـه؟ _ مــن مــثـل تــو نیـٍستــم... مــن پـایـــانــم هــر چـی کــه بــاشــه یــه طــوری اونــ‌و خــوب تـمــوم میـکــنــم. _ چطوری؟

_ اگــه آخــرش تــو مــال مــن نـبــاشـی اونـوقــت آرزو میـکنـــم تـو زنــدگـی بـعـدیــم یــه درخــت بــاشــم... _ چــرا؟

_ کــه شــایـد تــو پــرنــده بــاشــی...دوســـت داشــتــی پـــرواز کــــنـی نــه؟ اینــطـــوری بـعــضــی وقــتـا وقــتـی خـسـتــه ای مـیــای روی شــاخــه هـای مــن مــیـشـیـنـی، اونــوقــت دیـــگــه کــسـی نـیــســت کــه پــرات رو بـچــیــنـه...از روی شــاخــه هــای مــن مـیـــپــری...مــیـری تــوی آســمــون ایــن دفــعـه کــه پــریــدی مــیـدونــی کــه مـــن هـمــیشــه ســر جــام هــسـتــم، دیــگـه تــنــهــات نـمـیــذارم، بــا هــر کــی کــه بـــودی بـــرای پـــریــدن دوبـــاره ات بــه شــاخـــه هـــای مــن پــنــــاه مــیــاری.