ravelith تکست

صدای خنده‌هایش همچون بوی قهوه در فضا می‌پیچید، قلبم را تسخیر میکرد، آرامشی به وجودم اضافه میکرد و با نگاه‌ش، روح‌م را جست‌وجو میکرد. در هیاهو و میانِ مردم تنها چیزی که متوجه‌ش بودم، دستان‌ش بود، موهایم را نوازش میکرد. آغوشش بود که معتادش شده بودم، و لبخندش بود که خاکِ سرد را زنده میکرد. رهگذر‌ها بودند که تنه می‌زدند و رد می‌شدند. هرکسی، بدون توجه به دیگری راه‌ش را ادامه میداد. برخورد ها فاصله انداختند. بین سرمای من و گرمای او. به دنبال‌ش میگشتم. تنها، گیرافتاده در طوفانِ افکارم و سردیِ باغچه. انگشتانم سردتر از همیشه و تارتارِ موی‌م سرگردان به دنبال نوازشِ او.

بعضی وقتا که دلیل مرگ و زندگیم باهم برابری میکنن... اگر مرگ رو انتخاب کنم خودخواه میشم و اگر زندگی رو انتخاب کنم هم زندگی درکار نیست پس تو به من بگو چیکار کنم؟