آن

آسمون یه نقاشی سه‌بُعدی از ابرای پنبه‌ای شده؛ دلم می‌خواد دستم رو دراز کنم و ابری رو در آغوش بگیرم.

از فرطِ خستگی جسمی در‌حال بیهوش شدنم ولی نمی‌تونم بخوابم؛ آذر ماه امسال خیلی سرسخت و خسته‌کننده بود ولی با این حال، بارون‌های اخیر تمام بدخلقی‌های این ماه رو با خودش شست و برد. 💘

اگه رحم مادر رو کشتیِ امنِ در حال حرکت و طغیان در نظر بگیریم، تولد نوزاد سقوط از کشتی و غرق شدن توی اقیانوسه.

دانشگاه رو دوست ندارم ولی امروز هوا بوسیدنی بود دانشگاه هم خوشگل بود؛ خدایا، بارونِ بیشتر، بااااارونِ بیشترررررر. پ. ن: 🤏🏼 انقدرِ دیگه بمونم خوابگاه، دیوانه می‌شم💆🏽‍♀

خدای آسمون‌ها امروز خدایِ منه🌧

مثل اینکه مکانیزم دفاعی من در برابر مشکلات، خوابیدنه.

کاش می‌تونستم خطاب به تمام انسان‌های کره‌ی زمین بگم درسته آدم باید عزت نفس داشته باشه؛ خودش رو دوست داشته باشه، ولی خیلی مهمه به انتقادی که بقیه ازش می‌کنن هم فکر کنه و انقدر مقاومت تعصبانه نداشته باشه، بین عزت نفس و خودخواهی یه مرز باریکی وجود داره که خیلیا متوجه‌اش نیستن.

می‌گه خوشبحالت سرخوش و راحتی. واقعیت اینه که نه سرخوشم و نه راحت؛ اتفاقا خیلی غمگین و خیلی ناراحتم ولی واسه دوام اوردن تو این زندگی تنها کاری که می‌تونم انجام بدم چنگ زدن به جزئیات زندگی و تلاش کردن واسه خوشحال موندنه چون من به همین جزئیات ساده زنده‌ام، کلیات زندگی‌م ناراحت کنندست.

*-*

کاش بجز خونه و خوابگاه، مکان سومی هم واسه زندگی کردن داشتم.

I don't wanna be your friend, I wanna kiss your lips I wanna kiss you until I lose my breath

غمگین نیستم، عصبانی و دلخور هم نیستم. فقط یه حس سنگینی دارم انگار کشتی‌م توی گِل گیر کرده، نشستم لب ساحل و به دریای بی‌انتهایی نگاه می‌کنم که تمومی نداره.

کاش به بی‌تفاوتی و بی‌حسی عادت نمی‌کردم.

یه موقع‌هایی حالم از این کشور و اتفاقاتش به هم می‌خوره، جوری که دوست دارم شب بخوابم و صبح بیدار بشم و اصلن یادم نیاد ایران کجاست و چه شکلیه و ایرانی جماعت چه بدبختی‌هایی رو داره تحمل می‌کنه.

از اینجا رانده و از آن‌جا مانده.

تنها یک جا هست که از دست دنیا و نکبتش رها می‌شی؛ باشگاه.!

شرح حال