Lyra

در خیالم هزار بار او را بوسیده ام و تو مرا به‌خاطر نخواهی آورد.

مَرو که با تو هرچه هست می‌رود.

همین تو را بس که من دیگر تو را آنطور که می‌دیدم نمی‌بینم...

تو موسیقی بر خورد باران بر تنِ پنجره‌ای...

بارون می‌باره و دوباره یادم میاره که، اگه بودی چطوری می‌شد!؟

ستاره برای فرد دیگری می‌درخشید اما این من بودم که بهش خیره میشد.

بوی بارون و خاک بارون خورده حالمو واقعا خوب میکنه:)

دووم که میارم، ولی همه چی دووم آوردن نیست.

پازل هزار تیکه دیدی؟ من آدم هزار تیکه‌ام، جدا شدم از هم یجوری بهم ریختم که دیگه نمیشه چیدتم. خودم دیگه خودمو نمی‌شناسم، انقدری گم کردم خودمو که هیچوقت پیدا نمیشم.

آدمیزاد، طومارِ طولانی انتظار است...

از رنجی خسته‌ام که از آنِ من نیست!

زندگی نیست که، زندان مکافات است این!

این یکنواختی بی‌انتها داره دیوونه‌م میکنه.

چه حیف که تو را در هیچ روز برفی‌ای نبوسیدم.

یعنی این همه راه رفتیم که غریبه شی دوباره؟

در این مدت، زندگی به گونه‌ای سپری شده است که می‌توانم سال ها بدون آنکه هیچ اتفاقِ غم انگیز رخ بدهد، غمگین بمانم.

خستگی عجیبی تک تک سلول‌هامو فرا گرفته.

اول آرزوها میمیرند، بعد انسان ها...

می‌گفت آدما گاهی تو دریا غرق میشن و میمیرن. گاهی هم تو چشم کسی که دوستش دارند.

تو برام خورشید بودی تو این دنیای سرد... گونه های خیس منو دستای تو پاک میکرد:))