بادِ بهاری.

خدایا مارو گرفتار بیمارستان، کارهای دولتی و آدمای حرومزاده نکن.

علف‌های نورسته، به جا نمی‌آورند درختان کهن را.

عباس کیارستمی

فارغ از هرآنچه که ناراحتم می‌کند؛ از بابت تو خوشحالم.

آلبرکامو

گل خشکیده‌ای لای کتاب، نه پژمرده است و نه فراموش شده؛ بلکه یادگاری است از فصلی که گذشت. نه رنگ دارد و نه طراوت، اما بوی خاطره می‌دهد. شاهد خاموش شدن لحظه‌ای است که زمان نتوانست آن را از میان ببرد. عطرش رفته اما حضورش هنوز حرف‌هایی برای گفتن دارد. مثل دلی که هنوز منتظر برگشتن یک نگاه است.

تو شبیهِ شبی هستی که ستمگران می‌میرند و انقلاب پیروز می‌شود.

دوباره روسری سرخ را به باد نده که گاوهای چراگاه دم کلفت‌ترند به مهربانی این شهر، اعتمادی نیست که حرف‌های صمیمانه، حرفِ مفت‌ترند!

می‌مانی بمان؛ می‌روی برو. که این‌بار من ماندن خودم را هم باور ندارم.

ماییم که اصل شادی و کان غمیم سرمایهٔ دادیم و نهاد ستمیم پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم آئینهٔ زنگ خورده و جام جمیم

چه بخوانی، چه برانی چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی نه من آنم که برنجم، نه تو آنی که برانی در اگر باز نگردد نروم باز به جایی پشت دیوار نشستم چو گدا بر سر راهی کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی، چه نخواهی باز کن در، که جز این خانه مرا نیست پناهی

تطاولی که تو کردی به دوستی با من من آن به دشمن خونخوار خویش نپسندم

سعدی

آدما ازش میترسن چون فکر می‌کنن مرگ یعنی نبودن؛ ولی من خیلی وقته هستم و هیچ‌وقت تاحالا انقد احساس نبودن نکردم.

گر زندگی این است که من میبینم عمری ابدی نصیب دشمن باشد

صائب

همه از من ایراد می‌گیرند چون جسارت دارم که به روش خودم زندگی کنم؛ آن هم جلوی چشم همگان و شاید با خراب‌کاری های بیش از دیگران، اما همچنین با شرافت و حقیقتی بیشتر.

تو بسیار دوری؛ و فکر نمی‌کنم لازم باشد چیز دیگری بنویسم.

گر لباس پاره میبینی بر تنم از فقر نیست؛ آستینم را بریدم بس که در خود مار داشت.