بادِ بهاری.

باید بشود؛ مرا عَهدیست با خود.

برف است و سپیدیِ کفن‌گونهٔ دهر گویی که زمان مرده و پوشیده کفن

خاقانی شروانی

با پای شکسته‌ات راه برو و هیچ ردی از دستت، روی شانه‌ی کسی به جا نگذار.

داستایفسکی

زِ تمام بودنی ها، تو یکی از آن من باش که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد

مرا تو راحت جانی و من تورا نگران گناهِ کیست که من با تواَم… تو بادگران اگر بهشت بهایش تورا نداشتن است؛ جهنم است بهشتی که تو نیستی در آن

فاضل نظری

باید به دنبال شادی‌ها گشت، چرا که غم‌ها خودشان ما را پیدا می‌کنند..

مَیاز و مَناز و مَتاز و مَرنج چه تازی به کین و چه نازی به گنج

نهنگی دید مرگش را ولی دل را به دریا زد؛ من از پایان خود آگاهم اما دوستت دارم.

این قمار عاقبتش جان مرا می‌بازد.

وقتی برسی به تهِ گالریت، تازه میفهمی که چرا نباید از همه‌چیز عکس و فیلم بگیری.

رنج مارا که توان برد به یک گوشهٔ چشم شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

با مدعی مگوئید اسرار عشق و مستی تا بی‌خبر بمیرد در درد خود‌پرستی

تا به کِی باشی و من پی به حضورت نبرم؟ آرزوی منی ای‌کاش به گورت نبرم

دانی چرا دار مکافات شدیم؟ ناکرده گُنه، چنین مجازات شدیم؟ کشتیم خرد، دار زدیم دانش را در بند و اسیر صد خرافات شدیم!

دل شکستی و شبی یک نفر از جنسِ خودت، خنده‌ای تلخ به چشمانِ ‌ترَت خواهد کرد.

دل بی‌رحم در این دوره به کار آید و بس.

من ندانم ز نگاه تو چه خواندم اما؛ دانم این چشم همان قاتل دلخواه من است…