.در وطن خویش غریب.

دیدی؟ سراغ تو هم آمد فردا هم‌ می‌رود سراغ بقیه و در نهایت همه در یک چیز مشترک شکست خواهیم خورد.

میخوام برم کتاب بخرم. یه کتاب لاغر که خودمو ‌مجبور کنم به خوندنش تا از این رکود دربیام.

خوابت را دیدم شبیه خودت بودی همان خود قدیمی ات که هنوز بلد نشده بود دل آزردن را خندیدی شبیه همان خنده های قدیمی ات که چشمهات را پر از ستاره می‌کرد راه میرفتیم پاییز را زیر پاهایمان له میکردیم و حرف میزدیم فهمیدم که خوابها، زندگی های گمشده اند. فهمیدم که این قسمت گمشده از تو را دیگر توی خواب هم نمیخواهم.

احساس تلخ بودن دارم و اکثر آشناها رو جز چند نفر از اینجا حذف کردم. از اون شبهاییه که قلبم خیلی داره آزارم میده.

دلم آهنگ جدید میخواد. از اونا که ترند نمیشن و آدمای کمی هستن که بهشون گوش میدن. از اونا که وایب سانتی مانتال ندارن و ادایی نیستن و فقط برای این خونده شدن که به لحظه هات یه ریتم ملایم‌ بدن.

امروز دلم‌ میخواست تو حیاط خونه ی غزل باشم.

شب خسته شد از بیداری ما.

و پاییز بی مهر شد. _بیست و نهم ماه هفتم.

تو هم عاشق بلال تنوری شدی بچه، مجبورم میکنی یکی شو کامل بخورم برخلاف گذشته👼🏻🔆

این روز ها که ترس نبودن در سرم پررنگ تر شده، دارم برای همه مینویسم. مثلا برای مامان نوشته ام که دخترک‌ را چطور بزرگ کند و تصمیم هایم برای تربیت ش را توضیح داده ام. سعی کردم‌ تکلیف همه چیز را با جزئیات مشخص کنم که در نبودن احتمالی ام زحمتی به دوش کسی نیفتد. نوشته ام که کتابهایم را بسپارند به چه کسی و حتی نوشته ام هرچه از هری پاتر و دنیای جادو گوشه ی خانه گذاشته ام به دست چه کسی برسد. نوشته ها که تمام شدند فهمیدم چقدر حرف داشته ام برای گفتن و چقدر جزئیات مهمی توی مغزم تلنبار شده اند. برای علی نوشته ام که فرایند اموزش زبان انگلیسی به دخترک را چطور و با کمک چه کسی شروع کند و حتی آدرس صفحه های مربوطه در اینستاگرام را هم برایش لیست کرده ام. نوشتم و فهمیدم در این نه ماه به نه سال آینده هم فکر کرده ام . آدمها اسمش را گذاشته اند وصیت اما من با عنوان ناگفته ها از این نوشته ها یاد میکنم. در پایان ناگفته ها چیز هایی درباره ی تو نوشته ام. آدرس و‌شماره تلفنت را هم ذکر کرده ام که بدانند آن‌‌ جعبه ی مخمل سرخ را باید به کدام سوی از ایران پست کنند. من در این سالها مراقب خاطره هامان بوده ام و در نبودن احتمالی من، سرنوشت آن خاطره ها را می‌سپارم به تو. برای عکس ها ، نامه ها و جزئیات کوچکی که نگه داشته ام، کسی جز خودت نمیتواند تصمیمی بگیرد. هنوز نه اما شاید در روز های بعد چند خطی هم برای تو بنویسم که همراه آن جعبه به دستت برسد و بخوانی. میدانم همه این ها احتمالات است اما این روز ها بیش اندیشی ام به اوج خود رسیده و بیشتر از همه چیز به نبودن فکر میکنم. ممکن است بعد ها به این فکر بخندم اما درحال حاضر افسار افکارم دست خودم نیست. بهرحال آدمیزاد همیشه در مرز باریکی میان ادامه داشتن یا پایان گرفتن قدم برمیدارد. کسی نمیداند قدم آخر کجاست .

https://t.me/HarfinoBot?start=62daffeee057dd8 سلام

ببینیم دخترک حاضره بیاد بیرون یا نه:؛)

روز. با انبوهی از وسیله، خانه را ترک کردیم که دفعه بعد با تو به خانه برگردیم کوچک خفته در گوشه ی دل👼🏻 _ سنجد، عرفان، احسان، علی ،من و ایران

شب لیلی✨ همه توان و انرژی مو جمع کردم که بتونم حداقل یه ساعت اونجا باشم و خوشحالی لیلی عزیزم و ببینم:)

دیشب را مردم و زنده شدم. حالا از مرگ و ترس برمیگردم.

من‌ جدی دلم واسه چای خوردن تو دفتر دبیرا تنگ شده پسر😭.

من همون لحظه ای که مجتبی شکوری هم از چشمم افتاد فهمیدم این دنیا، دنیای ثبات و اعتبار نیست.

از تو نه، اما از خودم که آنقدر تو را دوست داشت دلگیرم.

و بشنویم از پادکستر کار درست و کار بلد… درکست خفن✨