Darsi Ummat

Ассаламу Алайкум дустони азиз, бо сабаби баъзе ҳодисаҳои техники мо маҷбур шудем ки саҳифат телеграми «Дарст Уммат»-ро аз нав кушоем, моро гум накунед. https://t.me/darsiummatt ⬆️ марҳамад кунед.

Ассаламу Алайкум дустони азиз, бо сабаби баъзе ҳодисаҳои техники мо маҷбур шудем ки саҳифат телеграми «Дарст Уммат»-ро аз нав кушоем, моро гум накунед. https://t.me/darsiummatt ⬆️ марҳамад кунед.

Ассаламу Алайкум дустони азиз, бо сабаби баъзе ҳодисаҳои техники мо маҷбур шудем ки саҳифат телеграми «Дарст Уммат»-ро аз нав кушоем, моро гум накунед. https://t.me/darsiummatt ⬆️ марҳамад кунед.

• Иди Қурбон муборак, дустон. (бо ин видео наздикони худро табрик кунед).

• То нафъҳоеро, ки аз они онҳост, бубинанд ва номи Аллоҳро дар рӯзҳое муъайян ба ҳангоми забҳи чорпоёне, ки Аллоҳ ризқи онҳо сохта, ёд кунанд. Пас аз онҳо бихӯреду бенавоёнӣ фақирро низ таъом диҳед (Сураи Ҳаҷ - Ояти 28) Шутурони қурбониро барои шумо аз шиорҳои Аллод қарор додем. Шуморо дар он хайрест. Ва ҳамчунон ки бар пой истодаанд, номи Аллоҳро бар онҳо бихонед ва чун паҳлӯяшон бар замин расид, аз онҳо бихӯред ва фақиронро қонеъу гадоёнро таъом диҳед. Инҳоро барои шумо ром кардем. Бошад, ки шукргузорӣ кунед! (Сураи Ҳаҷ - Ояти 36)

• Агар хоҳем, ки ҳам сухани хуб ва ҳам рафтори некро дар як ҷо ҷамъ кунем, ин ҳадиси шариф беҳтарин роҳнамост: «Дар биҳишт утоқҳое ҳаст, ки беруни онҳо аз дарун ва даруни онҳо аз берун дида мешавад (чунон шаффофу зебоянд).» Саҳобагон пурсиданд: «Эй Расули Аллоҳ, инҳо барои кӣ ҳастанд?» Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Барои касе, ки сухани ширин (хуб) бигӯяд, таом диҳад (саховатманд бошад) ва шабҳо, вақте мардум дар хобанд, намоз бихонад.» (Сунани Тирмизӣ) Ин ҳадисҳо нишон медиҳанд, ки дини ислом танҳо аз ибодатҳои зоҳирӣ иборат нест, балки асли он муомилаи хуб, забони ширин ва рафтори намунавӣ бо тамоми мардум аст.

Ва аз ҳар қасамхӯри пасткор пайравӣ макун, ки айбҷӯясту барои суханчинӣ қадам мезанад. Сураи Қалам, ояти 10-11

• Сураи Бақара, ояти 156 омадааст: «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» «Дар ҳақиқат, мо аз они Аллоҳем ва ба сӯйи Ӯ бозмегардем!» — Сураи Кавсар, ояти 2 «فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ» «Пас, барои Парвардигорат намоз бихон ва қурбонӣ кун!» — Сураи Анъом, ояти 162 «قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» «Бигӯ: «Дар ҳақиқат, намози ман ва ибодати ман ва зиндагии ман ва марги ман барои Аллоҳ — Парвардигори ҷаҳониён аст!»⁩⁩

• Дарси муҳими ин ҳадис чист? 1) Умед ба раҳмати Худо: Гуноҳи инсон ҳар қадар бузург (ҳатто куштани 100 нафар) бошад ҳам, раҳмат ва мағфирати Аллоҳ аз он бузургтар аст. Инсон набояд ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед шавад. 2) Фарқи олим ва обид (ҷоҳил): Роҳиб аз рӯи ҷаҳл ва беилмӣ фатво дод ва худашро ба ҳалокат бурд. Олим бошад, бо илми худ ҳам он мардро наҷот дод ва ҳам ба ҷомеа фоида овард. 3) Иваз кардани муҳит (ҳамнишинон): Барои касе, ки мехоҳад тавба кунад ва ҳаёташро дигар кунад, муҳим аст, ки аз дӯстони бад ва ҷои гуноҳ дур шуда, бо одамони солеҳ ҳамнишин шавад.

Дӯсти солеҳ мисли сармояест, ки фоидааш дар лаҳзаҳои душвортарини қиёмат маълум мешавад. Алӣ (радияллоҳу анҳу) мефармоянд: «Кӯшиш кунед, ки дӯстони солеҳ зиёд пайдо кунед, зеро онҳо дар дунё ёвар ва дар охират шафоатгар ҳастанд».

• Тафсири мухтасари ин оятҳо: «Фавайлу-лил-мусаллин» (Пас, вой бар намозгузороне...) Калимаи “вайл” дар забони арабӣ ба маънои ҳалокат, азоби сахт ва ё водие дар ҷаҳаннам аст. Ин оят ба таври тааҷҷубовар хитобро мустақим ба “намозгузорон” равона мекунад. Ин нишон медиҳад, ки танҳо зоҳиран адо кардани намоз кофӣ нест. «Аллазина ҳум ан солатиҳим соҳун» (...ки онҳо аз намозашон ғофиланд). Дар ин ҷо Худованд сифати он намозгузоронеро, ки шоистаи “вайл” (азоб) ҳастанд, баён мекунад. Маънои “соҳун” (ғофилон) чанд ҷанба дорад: — Таъхир дар намоз: Касоне, ки намозро дар вақташ намехонанд ва бесабаб онро ба таъхир мегузоранд, то вақташ бигзарад. — Бепарвоӣ ба рукнҳо: Касоне, ки намозро бо шитоб ва бидуни риояи дурусти рукнҳо (рукуъ, суҷуд ва қироат) адо мекунанд. — Адами ҳузури қалб: Касоне, ки дар намоз танҳо ҷисмашон ҳузур дорад, аммо фикрашон ба дунёву корҳои дигар банд аст ва намедонанд чӣ мегӯянд.

• Дар дини мубини Ислом шукргузорӣ яке аз сифатҳои беҳтарини инсон ва боиси зиёд шудани неъматҳо дониста мешавад. Дар мавриди зане, ки нисбати неъматҳои Аллоҳ, ки тавассути шавҳараш ба ӯ мерасад, носипосӣ (ношукрӣ) мекунад, дар сарчашмаҳои исломӣ чанд нуктаи муҳим зикр шудааст: — Оқибати ношукрӣ дар аҳодис Паёмбари акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳадиси саҳеҳ огоҳӣ додаанд, ки ношукрӣ нисбат ба шавҳар яке аз сабабҳои дур шудан аз раҳмати илоҳӣ мебошад. — Инкори неъмат: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд, ки бароям дӯзах нишон дода шуд ва аксари аҳли онро занон ташкил медоданд. Саҳобагон пурсиданд: «Оё ба хотири куфрашон ба Аллоҳ?». Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «На, балки ба хотири ношукрӣ нисбат ба шавҳар ва некиҳои ӯ». — Ҳатто агар мард тамоми умр ба зан некӣ кунад ва зан як камбудии кӯчаке бинад, мегӯяд: «Ман аз ту ҳеҷ гоҳ некӣ надидаам». Ин навъи рафтор дар Ислом «куфрони неъмат» номида мешавад.

Сураи «Фотиҳа»-ро уламои ислом «Уммул-Китоб» (Модари Китоб) меноманд, зеро он тамоми маъноҳои Қуръонро дар худ ҷамъ кардааст. Ояти «Танҳо Туро ибодат мекунем ва танҳо аз Ту ёри металабем» меҳвари тамоми Қуръон ҳисобида мешавад. • Шарҳи уламо: Ибодат бояд бо ихлос бошад (танҳо барои Аллоҳ) ва талаби ёри ҳам бояд танҳо аз Ӯ сурат гирад. Ин оят инсонро аз ширк ва худписандӣ дур мекунад.