“𝑫𝒂𝒎𝒏”

شبا بیدارمو این فکرا نمیزارن ، ببره خوابم هنوز تو فکر ایرانم..

پاک کن از چهره اشکت را،تو در من زنده ای من در تو..ما هرگز نمیمیریم. منو تو با هزاران دیگر این راه را ادامه میدهیم،اذان ماست پیروزی..!

امروز هجدهم بهمن است؛ یک ماه پیش امروز، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند،برای آخرین بار زیستند،برای آخرین بار به خیابان رفتند و برای همیشه جاودانه شدند؛و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

دیگر فایده ندارد جایی برای جبران نمانده. وقتی جوانی پرکشید وقتی مادری روی مزار فرزندش کل کشید وقتی پدری نام فرزندش را میان پیکرهای بی جان فریاد زد وقتی همه وحشت زده خوابیدند وقتی آینده ای گره خورد به بوی خون دیگر فایده ندارد؛ تسلیت چیزی نیست که بشود گفت،دیگر هیچ چیز فرقی نمیکند. شهر پر شد از مردگانی که هنوز زنده هستیم دیگر هیچ چیز مثل قبل نمیشود.

با غم انهایی که برای ما جان دادند،چه باید کرد..؟

🤎

موفقیت‌هایی که نصیب افراد صبور می‌شود همان‌هایی هستند که توسط افراد عجول رها شده‌اند.