لِـیّلیْٰ

این‌روزا هوا به قدری سرد شده، بغل جزء واجبات شمرده میشه.

«آن که آسان می‌سپارد جان به دیدارت منم» - فروغی بسطامی

همچون دالانی بلند تنها بودم. پرندگان از من رفته بودند. شب با هجوم بی مروتش سخت تسخیرم کرده بود. خواستم زنده بمانم و فکر کردن به تو، تنها سلاحم بود تنها کمانم تنها سنگم ... -پابلو نرودا

هیچ‌وقت نشد سریال شهرزاد رو کامل ببینم ولی هروقت دلم میگیره این قسمت از دیالوگش تو ذهنم پلی میشه که شهرزاد میگه: “فراموشی زمان می بره ، فقط فکر می کنم اگه من به هر دری زدم و اونی نشد که من می‌خواستم بشه ، لابد قسمت خرافه نیست، هست واقعا…”

چشمی که از تو پر شده، به هیچکس نگاه نمی‌کنه چه تو باشی چه نباشی.

متاسفانه💘

یه جوری این چند روز بارون اومد که کون ما سینگلا تا ته سوخت.

“نهنگی دید مرگش را، ولی دل را ساحل زد… من از پایان خود آگاهم اما دوستت دارم.”

یک عمر پریشانیِ دل بسته به مویی است  تنها سر مویی ز سر موی تو دورم.

رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن تَرکِ منِ خرابِ شب‌گردِ مبتلا کن ماییم و موجِ سودا، شب تا به روز تنها خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی بگزین رَهِ سلامت، تَرکِ رَهِ بلا کن خ ماییم و آبِ دیده، در کنجِ غم خزیده بر آبِ دیدهٔ ما، صد جای آسیا کن خیره‌کَشی‌ست ما را، دارد دلی چو خارا بُکْشد، کَسَش نگوید: «تدبیرِ خون‌بها کن» بر شاهِ خوب‌رویان، واجب وفا نباشد ای زردرویِ عاشق، تو صبر کن وفا کن دردی‌ست غیرِ مردن، آن را دوا نباشد پس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن؟ در خواب دوش پیری، در کویِ عشق دیدم با دست اشارتم کرد، که عَزم سویِ ما کن گر اژدهاست بر رَه، عشقی‌ست چون زمرّد از برقِ این زمرّد هین دفعِ اژدها کن بس کن که بی‌خودم من، ور تو هنرفزایی تاریخ بوعلی گو، تنبیهِ بوالعَلا کن -مولانا

دیر کردی نیمه عاشق‌ترم را باد برد…