MindofMine

‌ پسره برگشته بم میگه تو نچرال نیستی چون میکاپ میکنی همین ی رژ خط چشمم همون حکم‌ عملو‌ داره و هیچ پسری دختر نچرال دوس نداره نچرال ینی پوست سفید موهای طلایی چشمای آبی 🙄

بیاین حرف بزنیم. https://t.me/SendHarfBot?start=Ahoo

انسان متمدن کسیه که توی تنهایی احساس تنهایی نکنه. تو باید برای خودت یه دنیای درونی و تکیه‌گاه‌های ثابت روحی و فکری داشته باشی؛ یعنی در عین حال که بین مردم زندگی می‌کنی، خودت رو کاملاً از اونا بی‌نیاز بدونی. مردم چیزی بهت نمیدن که خودت از بدست آوردنش عاجز باشی. از مردم فقط رنج و ناراحتی و سر و صدای بیخود نصیب آدم میشه.

بله میگذره و میره، اما روح و ذوقت کشته میشه.

تهران داره بارون میاد یا من توهم زدم!؟

‏صحبت‌کردن و دلجویی‌های بالغانه در روابط، خیلی کمک‌کننده و مشکل‌گشا هستن، جدی بگیریدشون.

‏صحبت‌کردن و دلجویی‌های بالغانه در روابط، خیلی کمک‌کننده و مشکل‌گشا هستن، جدی بگیریدشون.

به‌نظرم حذف آدمای قدرنشناس از حذف قند هم بهتره؛ امتحان کنید.

ولی در اکثر مواقع بالا رفتن سن هیچ تاثیری در سطح شعور نداره؛ نهایتاً یک بیشعورِ پیر میشی که فکر میکنی بقیه هر چیزی که میگی رو باید بخاطر سنت قبول کنن و احترام بذارن.

دلیل خیلی از رنجش‌های ما اینه که به اندازهٔ شخصیت خودمون کسی رو تحویل می‌گیریم؛ نه به اندازهٔ ظرفیت اون شخص. خیلی از آدما وقتی بهشون احترام می‌ذاری به جای اینکه فکر کنن تو خوبی، فکر می‌کنن خودشون تافتهٔ جدا بافته‌ان!

یکی برای آسمون پرامپت بارون رو‌ بفرسته.

نسل جدیدی که میان دانشگاه اصلاً آداب معاشرت بلد نیستن؛ لحن حرف زدنشون هم یه جوریه که آدم حس میکنه توی یه قهوه‌خونه نشسته، نه محیط آکادمیک. هیچ چارچوبی توی کلامشون نیست؛ نه احترام میدونن چیه، نه اینکه کِی باید چه حرفی رو زد. کاش یه ذره یاد میگرفتن چجوری و کجا دارن حرف میزنن.

میدونید چرا خيليا توى گرما هم نمیتونن بدون پتو بخوابن؟ اين فقط يه عادت نيست؛ اسمش خود-آرام سازىِ بدنيه. بدن به دنبال دما و گرما نيست، بلكه به دنبال نوعى احاطه شدنه. براى خيلى‌ها، پتو فقط وسيلهٔ خواب نيست، يه راه براى مقابله با استرسه. به همين دليل وسط تابستون هم زير پتو میخوابن و گاهى قسمتی از بدنشون رو بيرون میذارن تا خنک بشن، ولى بقیهٔ بدنشون رو زير چيزى نگه میدارن كه حس امنيت ايجاد كنه. بالش رو به سمت خنک میچرخونن و دست‌هاشون رو مثل زره زير اون جمع میکنن تا بدون اينكه از كسی چيزى بخوان، احساس در آغوش گرفته شدن رو بازسازى كنن.

دیروز روز جهانی دختر بچه بود، یعنی دختران زیر ۱۸ سال، هدف از این روز افزایش آگاهی نسبت به جایگاه و حقوق دختر بچه‌ها در جوامع هست و تنها کاری که بنظرم جایز بود در این روز انجام بشه صحبت از دخترانی که از حق تحصیل محروم شدن، در سن کم کودک همسر و مادر شدن، مورد خشونت خانگی قرار گرفتن، و... و تشویق دخترا به شجاعت، تلاش و... بود، ولی چیزی که من دیدم صرفا تبریک‌های بی‌مورد و گل و شیرینی و عروسک با چاشنی خوشمزه بازیای امیرحسین قیاسی بود.

همهٔ این سال‌ها، تنها به خاطر عقاید و تصمیم‌های چند نفر، زندگی میلیون‌ها نفر مثل ما زیر و رو شد. گاهی حس میکنم جوانی‌ام را دزدیدن؛ آینده‌ای که میتونست روشن باشه در تاریکیِ سیاست‌ها گم شد.

نشست روبه‌روم، یه دستش رو‌ گذاشت روی شونم و گفت:«میدونی، تنها کوچه‌ای که بن‌بست نداره کوچهٔ خداست؛ تو برو در خونهٔ خدا رو بزن اگه گفت درو‌ باز نمیکنما، گردن من.»

بچه‌ها، اگه کانال دارید (حتی ده ممبر) یادتون باشه همین ده نفر می‌تونن ازتون تاثیر بگیرن. هر چیزی که می‌ذارید، مستقیم می‌شینه تو ذهن و دل آدمایی که می‌بیننش. خواهش می‌کنم محتوای غیراخلاقی، منفی یا چیزایی که مردم رو از زندگی دلسرد می‌کنه منتشر نکنید. دنیا خودش به اندازه کافی سختی داره، ما دیگه نمک رو زخمش نپاشیم... یادتون باشه حتی اگه یه ذره انرژی منفی هم وارد زندگی یکی بشه و روی افکارش اثر بذاره، درواقع ما مسئولشیم💔

- چی شد که به سمت کتاب رفتی؟ + چیزی که نشد، فقط از همون بچگی کتاب‌ رو دوستِ قابل اعتماد و مفیدتری از آدم‌ها می‌دونستم.

- چی شد که به سمت کتاب رفتی؟ + چیزی که نشد، فقط از همون بچگی کتاب‌ رو دوستِ قابل اعتماد و مفیدتری از آدم‌ها می‌دونستم.