وادی‌ِفِراق

تا تو در ذهن منی، جایی برای درس نیست کمتر اینجا سر بزن این ترم مشروطم نکن

دلم فریاد میخواهد ولی در انزوای خویش چه بی آزار با دیوار نجوا میكنم هر شب

وشبی هست ک نباشد پس از آن فردایی...

رنگ‌نگاهم‌رفت...

آشکارا نهان کنم تا چند ؟ دوست می‌دارمت به بانگ بلند

دل من بسته به احوال دلت بود، نمیدانستی آمدم عشق بسازم، که تو دل دل کردی

من‌تورا به‌جان‌می‌خوانمت به‌دل‌می‌نشانمت به‌عشق‌میدانمت به‌غزل‌می‌سرایمت به‌ماه‌می‌پندارمت به‌مهر‌می‌جویمت آری،من‌تورا‌دوست‌دارم‌با‌تمام‌نابلدی‌هایم...

00:00🌓

زخم‌ها‌خوب‌میشوند؛ اما‌این‌خوب‌شدن‌،‌بامثل‌روزاول‌شدن،‌بسیار تفاوت‌دارد...

اما‌من‌چیزی‌نمی‌گویم گوشه‌ای‌مینشینم‌در‌لاک‌خودن

دلِ تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست امان ای سنگدل از درد و اندوه فراوانت

نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد ما همانیم، اگر یار همان است که بود

تا‌جنون‌فاصله‌ای‌نیست‌از‌اینجا‌که‌منم...

نه تو می‌مانی، نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت غصه هم خواهد رفت آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

دیدنت باعث دلتنگی من خواهد شد بعد هر آمدنت رفتن اگر هست،نیا!

پریشان‌خاطریم‌اما‌توان‌ایستادن‌هست....