وادی‌ِفِراق

تُو با من، تُو در من، هَر لحظه شروع می‌شوی، نَه قبلِ من، نَه بعدِ من، تُو اکنونِ منی.

آمدمت که بنگرم، گریه نمی‌دهد امان...

آن‌قدر‌مرده‌ام که‌هیچ‌چیز‌مرگ‌مرا‌ثابت‌نمیکند

این‌حال‌را‌هم‌آخری‌باشد

تو همانی که به دیدار تو من بیمارم....

آیا وقت نیامد که این دل خفته شما بیدار گردد؟

چکه‌می‌کند‌از‌من‌هنوز‌حسرت‌تو!

تو‌گرگنا‌‌ه‌من‌شوی، توبه‌نمیکنم‌زتو...

جایش‌ خالی ماند و جای خالی اش از همه آن های که هستند زیباتر است

ترسید شیخ تا که ز شادی به صف شویم می را حرام کرد که از غم تلف شویم...

امان‌از‌دردی‌که‌صاحبش‌را‌لال‌می‌کند...

Everything is fine Even I am good I'm very good I'm better than ever...

واقعا الان نیاز دارم مثل قبل فکرم رو خالی کنم و درباره ی روزم با تو حرف بزنم ، اما این خوشیای ساده ی ما خیلی وقته تموم شده

به راه این امید پیچ در پیچ مرا لطف تو می باید، دگر هیچ..

می‌کِشد کار من از فکر تو آخر به جنون...

خورشید در نگاه تو تکرار میشود.

من یگانه دشمن خویشتنم.