3MinEnglish
Open in Telegram
️ هر روز با ما چند دقیقه انگلیسی گوش بده! پادکستهای کوتاه، ساده و کاربردی برای تقویت زبانت در سطح متوسط و پیشرفته🎙️ 🚀
Show more📈 Analytical overview of Telegram channel 3MinEnglish
Channel 3MinEnglish (@e3podcast) in the Farsi language segment is an active participant. Currently, the community unites 11 732 subscribers, ranking 17 768 in the Education category and 27 774 in the Iran region.
📊 Audience metrics and dynamics
Since its creation on невідомо, the project has demonstrated rapid growth, gathering an audience of 11 732 subscribers.
According to the latest data from 09 September, 2025, the channel demonstrates stable activity. Although there has been a change in the number of participants by -128 over the last 30 days and by 0 over the last 24 hours, overall reach remains high.
- Verification status: Not verified
- Engagement rate (ER): The average audience engagement rate is 0%. Within the first 24 hours after publication, content typically collects N/A% reactions from the total number of subscribers.
- Post reach: On average, each post receives 0 views. Within the first day, a publication typically gains 0 views.
- Reactions and interaction: The audience actively supports content: the average number of reactions per post is 0.
📝 Description and content policy
The author describes the resource as a platform for expressing subjective opinions:
“️ هر روز با ما چند دقیقه انگلیسی گوش بده!
پادکستهای کوتاه، ساده و کاربردی برای تقویت زبانت در سطح متوسط و پیشرفته🎙️ 🚀”
Thanks to the high frequency of updates (latest data received on 10 September, 2025), the channel maintains relevance and a high level of publication reach. Analytics show that the audience actively interacts with content, making it an important point of influence in the Education category.
11 732
Subscribers
No data24 hours
No data7 days
-12830 days
Posts Archive
11 732
آقای جونز ماه گذشته از یک فروشگاه بزرگ چیزهایی خرید، و وقتی چند روز پیش صورتحساب را دریافت کرد، فکر کرد که اشتباهی در آن وجود دارد. بنابراین به فروشگاه تلفن کرد و خواست با بخش حسابداری صحبت کند.
اپراتور تلفن پرسید: «میخواهید با چه کسی در بخش حسابداری صحبت کنید؟»
آقای جونز جواب داد: «برای من فرقی نمیکند.» او نام هیچیک از افرادی که در آنجا کار میکردند را نمیدانست.
چند ثانیه چیزی نشنید و سپس اپراتور گفت: «الو، شما خواستید با کسی در بخش حسابداری صحبت کنید، نه؟»
آقای جونز گفت: «بله، درست است.»
اپراتور گفت: «مایلید با آقای هنکینسون صحبت کنید؟»
آقای جونز با صبر گفت: «بله، اشکالی ندارد. برایم فرقی نمیکند با چه کسی صحبت کنم.»
اپراتور پاسخ داد: «متأسفم، اما آقای هنکینسون امروز اینجا نیست.»
11 732
Mr Jones bought some things from a big shop last month, and when he got the bill a few days ago, he thought that there was a mistake in it, so he telephoned the shop and asked to speak to the Accounts Department. 'Who do you want to speak to in the Accounts Department?' the telephone operator asked.
'It doesn't matter to me,' Mr Jones answered. He did not know the names of any of the people who worked there. He heard nothing for a few seconds and then the operator said, 'Hullo, you wanted to speak to someone in the Accounts Department, didn't you?"
"Yes, that's right,' Mr Jones answered.
'Would you like to speak to Mr Hankinson?" the operator said.
'Yes, that'll be all right,' Mr Jones said patiently. 'It doesn't matter who I speak to.'
'I'm sorry,' the operator answered, 'but Mr Hankinson isn't in today.'
11 732
آقا و خانم دیویس چهار فرزند داشتند. یک روز شنبه، خانم دیویس به شوهرش گفت: «امروز بچهها درس ندارند و تو هم وقت آزادی داری. در پارک یک شهر بازی هست. بیا همگی برویم.»
شوهرش نسبت به این پیشنهاد تردید داشت. گفت: «میخواهم کمی کار تمام کنم.»
همسرش گفت: «اوه، کار را فراموش کن و بیا به شهربازی!»
بنابراین آقای و خانم دیویس همراه با بچهها به شهربازی رفتند. آقای دیویس ۴۵ ساله بود، اما از شهربازی بیشتر از بچهها لذت برد. او با عجله از یک وسیله به دیگری میرفت و مقدار زیادی شیرینی و آجیل میخورد.
یکی از بچهها به مادرش گفت: «مامان، بابا دقیقاً مثل یک بچه کوچک رفتار میکند، نه؟»
خانم دیویس که از دنبال کردن شوهرش خسته شده بود، جواب داد: «نه، مری، او بدتر از یک بچه کوچک است، چون پول خودش را دارد!»
11 732
Mr and Mrs Davis had four children. One Saturday Mrs Davis said to her husband, 'The children haven't got any lessons today, and you're free too. There's a fun-fair in the park. Let's all go.'
Her husband was doubtful about this. 'I want to finish some work,' he said.
"Oh, forget about it and come to the fair!' his wife said.
So Mr and Mrs Davis took the children to the fun-fair. Mr Davis was forty-five years old, but he enjoyed the fun-fair more than the children. He hurried from one thing to another, and ate lots of sweets and nuts.
One of the children said to her mother, 'Daddy's behaving just like a small child, isn't he, Mummy?"
Mrs Davis was quite tired of following her husband around by now, and she answered, 'He's worse than a small child, Mary, because he's got his own money!'
11 732
در انگلستان، هیچکس زیر ۱۸ سال اجازه ندارد در یک بار عمومی مشروب بنوشد.
آقای تامپسون اغلب به یک بار نزدیک خانهاش میرفت، اما هرگز پسرش، تام، را نمیبرد چون او خیلی کوچک بود. وقتی تام ۱۸ ساله شد، آقای تامپسون برای اولین بار او را به بار همیشگیاش برد.
آنها نیم ساعت نوشیدند و سپس آقای تامپسون به پسرش گفت: «حالا میخواهم یک درس مفید به تو بدهم. همیشه مراقب باش که زیاد ننوشی. چطور بفهمی که به اندازه کافی نوشیدهای؟ خب، به تو میگویم. آن دو چراغ را در انتهای بار میبینی؟ وقتی به نظر رسید که چهار چراغ شدهاند، به اندازه کافی نوشیدهای و باید به خانه بروی.»
تام گفت: «اما پدر، من فقط یک چراغ در انتهای بار میبینم.»
11 732
In England nobody under the age of eighteen is allowed to drink in a public bar.
Mr Thompson used to go to a bar near his house quite often, but he never took his son, Tom, because he was too young. Then when Tom had his eighteenth birthday, Mr Thompson took him to his usual bar for the first time. They drank for half an hour, and then Mr Thompson said to his son, 'Now, Tom, I want to teach you a useful lesson. You must always be careful not to drink too much. And how do you know when you've had enough? Well, I'll tell you. Do you see those two lights at the end of the bar? When they seem to have become four, you've had enough and should go home.'
'But, Dad,' said Tom, 'I can only see one light at the end of the bar.'
11 732
هلن با خواهرش مری زندگی میکرد. هر دوی آنها حدوداً هفتاد و پنج ساله بودند و هیچکدام هرگز ازدواج نکرده بودند.
آنها یک ماشین کوچک و قدیمی داشتند و وقتی میخواستند جایی بروند، که به ندرت اتفاق میافتاد، مری همیشه رانندگی میکرد چون چشمهایش بهتر بود.
یک آخر هفته آنها به یک شهر بزرگ رفتند تا چیزهایی را که در روزنامه دربارهشان خوانده بودند ببینند. هیچکدام از آنها قبلاً به آن شهر نرفته بودند.
آنها در ترافیک سنگین داشتن رانندگی میکردند که وارد خیابانی شدند که ورود ماشینها به آن ممنوع بود. یک پلیس آنجا بود و سوت زد، اما مری توقف نکرد. پلیس با موتورسیکلت آنها را دنبال کرد.
وقتی او آنها را متوقف کرد، گفت: «صدای سوت من را نشنیدید؟»
مری مودبانه جواب داد: «چرا شنیدیم، اما مامان به ما گفته بود هرگز وقتی مردها برایمان سوت میزنند توقف نکنیم!»
11 732
Helen lived with her sister Mary. Both of them were about seventy-five years old, and neither of them had ever married. They had a small, old car, and when they wanted to go somewhere, which they did very rarely, Mary always drove, because her eyes were better.
One weekend they drove to a large town to look at some things which they had read about in the newspaper. Neither of them had been to that town before.
They were driving along in a lot of traffic when they turned right into a street which cars were not allowed to go into. There was a policeman there, and he blew his whistle, but Mary did not stop, so he got on to his motor-cycle and followed them.
After he had ordered them to stop, he said, 'Didn't you hear me blow my whistle?’
‘Yes, we did,’ admitted Mary politely, 'but Mummy told us never to stop when men whistle at us.'
11 732
خانم اسکات سال گذشته خانه جدیدی خرید. دیوارهای اتاقها مدت کوتاهی پیش از آن رنگ شده بودند و خانم اسکات از رنگها خوشش آمد، اما کسی که خانه را به او فروخته بود، پردهها را با خود برده بود. بنابراین خانم اسکات مجبور شد پردههای جدیدی بخرد، و البته میخواست پردههایی بخرد که با رنگ دیوارها هماهنگ باشند.
او متوجه شد که شانهاش دقیقاً همان رنگ دیوارهاست، بنابراین هر وقت به دنبال پارچه برای پرده میگشت، شانهاش را همراه خود میبرد.
در یکی از فروشگاهها او شانه را به فروشنده نشان داد و نیم ساعت همراه او پارچههای مختلفی برای پرده را بررسی کرد تا اینکه فروشنده خسته شد و به او گفت: «خانم، آیا بهتر نیست یک پارچه که خوشتان میآید بخرید و بعد یک شانه جدید که با آن هماهنگ باشد پیدا کنید؟»
11 732
Mrs Scott bought a new house last year. The walls of the rooms had been painted a short time before, and Mrs Scott liked the colours, but the person who had sold her the house had taken the curtains with him, so Mrs Scott had to buy new ones, and of course she wanted to buy ones whose colours would go with the walls of her rooms. She discovered that her comb was exactly the same colour as these walls, so she always took it with her whenever she went to look for cloth for curtains.
In one shop she showed the shopkeeper the comb and then looked at various cloths for curtains for half an hour with him, until he got tired and said to her, ‘Madam, wouldn't it be easier just to buy some cloth you like, and then find a new comb to go with that?’
11 732
آقای ریچاردز در یک شهر ساحلی کوچک کار میکرد و او و همسرش خانه راحتی نزدیک دریا داشتند.
در زمستان آنها در آنجا خوشحال بودند، اما هر تابستان بسیاری از بستگانشان میخواستند نزد آنها بیایند، زیرا آنجا جای خوبی برای تعطیلات بود و ارزانتر از ماندن در هتل بود.
در نهایت، در یکی از ماههای ژوئن، آقای ریچاردز به یکی از دوستان باهوشش که در همان جا زندگی میکرد، شکایت کرد: «یکی از اقوام همسرم قصد دارد ماه آینده همراه با شوهر و بچههایش ده روز پیش ما بماند. چطور همه بستگانت را از آمدن به خانهات در تابستان بازمیداری؟»
دوستش پاسخ داد: «این کار سختی نیست. من از بستگان پولدارم پول قرض میگیرم و به بستگان فقیرم قرض میدهم. بعد از آن، هیچکدام دیگر نمیآیند!»
11 732
Mr Richards worked in a small seaside town, and he and his wife had a comfortable house near the sea. During the winter they were quite happy there, but every summer a lot of their relatives used to want to come and stay with them, because it was a nice place for a holiday, and it was much cheaper than staying in a hotel.
Finally one June Mr Richards complained to an intelligent friend of his who lived in the same place. 'One of my wife's cousins intends to bring her husband and children and spend ten days with us next month again. How do you prevent all your relatives coming to live with you in the summer?'
'Oh,’ the friend answered, 'that isn't difficult. I just borrow money from all the rich ones, and lend it to all the poor ones. After that, none of them come again.’
11 732
پیتر جاد در ۱۸ سالگی به ارتش پیوست و برای چند ماه آموزش دید که یک سرباز خوب باشد. او در همه چیز خوب عمل میکرد به جز تیراندازی.
یک روز او و دوستانش در حال تمرین تیراندازی بودند و همه آنها به خوبی عمل میکردند، به جز پیتر.
پس از اینکه پیتر نه بار به هدف شلیک کرد و حتی یک بار هم به آن اصابت نکرد، افسر آموزشدهنده گفت: «پیتر، تو کاملاً ناامیدکنندهای! حتی گلوله آخرت را هم هدر نده! برو پشت آن دیوار و خودت را با آن بزن!»
پیتر احساس شرمندگی کرد. او به پشت دیوار رفت و چند ثانیه بعد افسر و دیگر سربازان جوان صدای شلیک را شنیدند.
افسر با نگرانی گفت: «وای! آیا این مرد احمق واقعاً خودش را زده؟» او با اضطراب پشت دیوار رفت، اما پیتر سالم بود. پیتر گفت: «متأسفم، قربان، ولی باز هم به هدف نزدم!»
