شنیدن از خود

آیینه شعر و آواز : محمود همایون زاده موسیقی : مسعود زارع فر آوا : آرزو ضیایی ویولن : علی جعفری پویان - امین عطایی ویولن آلتو : سهراب برهمندی ویولنسل : کریم قربانی گیتار : فیروز ویسانلو گیتار باس : بابک ریاحی پور صدابرداری و میکس : امید نیک بین استودیو شهر صدای پارسیان

یک جزیرهٔ سبز هست اندر جهان اندرو گاویست تنها خوش‌دهان جمله صحرا را چرد او تا به شب تا شود زفت و عظیم و مُنتَجَب شب ز اندیشه که «فردا چه خورم؟» گردد او چون تار مو لاغر ز غم چون برآید صبح گردد سبز دشت تا میان رُسته قَصیلِ سبز و کشت اندر افتد گاو با جوع البقَر تا به شب آن را چرد او سر به سر باز زفت و فربه و لَمتُر شود آن تنش از پیه و قوّت پُر شود باز شب اندر تب افتد از فَزَع تا شود لاغر ز خوف منتَجَع که چه خواهم خورد فردا وقت خوَر سالها اینست کار آن بقر هیچ نندیشد که چندین سال من می‌خورم زین سبزه‌زار و زین چمن هیچ روزی کم نیامد روزیَم چیست این ترس و غم و دلسوزیَم؟ باز چون شب می‌شود آن گاو زفت می‌شود لاغر که «آوه رزق رفت!» نفس آن گاوست و آن دشت این جهان کاو همی لاغر شود از خوف نان که چه خواهم خورد مستقبل عجب لوت فردا از کجا سازم طلب سالها خوردی و کم نامد ز خوَر ترک مستقبل کن و ماضی نگر لوت و پوت خورده را هم یاد آر منگر اندر غابر و کم باش زار  

جنید را پرسیدند "انس" چیست؟ گفت: انس آن است که اگر همه چیزهایی که زیر این گنبد نیلگون میزیند، بمیرند، احساس تنهایی نکنی.