.

بررسی کمپر از نظر روانشناسی یونگ (مفهوم سایه) "سایه" (Shadow) چه نقشی توی شخصیت ادموند کمپر داره؟ سایه در تعریف یونگ سایه بخش تاریک، سرکوب‌شده و ناخودآگاه شخصیت انسانه. چیزایی مثل خشم، میل جنسی منحرف، حسادت، ضعف‌ها یا حتی استعدادهایی که پذیرفته نشدن که میرن به بخش سایه. اگر کسی نتونه با سایه‌اش آگاهانه روبه‌رو بشه، سایه راه خودش رو پیدا می‌کنه و به صورت تخریب‌گر بیرون میاد. سایه‌ی کمپر چیه ؟ کمپر از کودکی با احساس بی‌ارزشی و تحقیر مادر ، بزرگ شد. مادرش زن بود، پس بخش بزرگی از سایه‌ی او با زن‌ستیزی گره خورد. میل جنسی و نیاز به محبت هم توسط مادر سرکوب شد، این نیازها رفتن تو سایه و در ناخودآگاه به شکل خشونت جنسی بروز پیدا کردن. وقتی قربانی‌هاش رو می‌کشت و با اجساد رابطه برقرار می‌کرد (نکروفیلیا)، درواقع سایه‌ی سرکوب‌شده‌اش رو بیرون می‌ریخت (چون مادرش بهش می گفت توسط هیچ زنی پذیرفته نمیشی ،کمپر با کشتن زنها و رابطه باهاشون به نوعی یک پذیرش به قیدو شرط رو از زنها می گرفت) جمله ی توی پرانتز رو بیشتر باز میکنم: مادر مدام به کمپر می‌گفت: «هیچ زنی تو رو نمی‌پذیره.» این پیام مثل طلسم روانی شد. برای کمپر: «پذیرفته نمی‌شم ، پس من بی‌ارزشم.» واکنش ناخودآگاه کمپر وقتی نمی‌تونست به شکل سالم پذیرش و عشق بگیره ، ناخودآگاهش راه بیمارگونه‌ای پیدا کرد. با کشتن زن‌ها، عملاً زن رو از قدرت انتخاب و قضاوت خالی می‌کرد(چیزی که در مادرش اذیتش میکرد رو از قربانی هاش می گرفت، تا بتونه بُعد دیگه ایی از مادرشو ببینه) وقتی جسد بی‌جان در اختیارش بود، دیگه هیچ رد یا قضاوتی وجود نداشت. پذیرش بی‌قید و شرط در حالت عادی: زن می‌تونه رد کنه ، یعنی همان «نپذیرفته شدن». در حالت مرگ و جسد: زن هیچ مقاومتی نداره ،یعنی «پذیرفته شدن مطلق». کمپر از طریق قتل + رابطه با جسد، نوعی توهمِ پذیرش بی‌قید و شرط می‌ساخت. این رفتار نشونه‌ی تسلط کامل سایه بود. سایه‌ی کمپر پر از خشم و میل سرکوب‌شده بود. وقتی بیرون زد، به شکل ترکیبی از خشونت + رابطه جنسی ظاهر شد. یعنی هم انتقام از مادر (زن‌ها رو بی‌قدرت کردن)، هم جستجوی عشق مادرانه (آغوشی که رد نمی‌کنه، چون جسده). @seventh_plan

ادموند امیل کمپر (Edmund Emil Kemper) که بهش لقب The Co-Ed Killer یا "قاتل دانشجوها" رو دادن. خلاصه‌ی زندگی‌نامه ادموند کمپر تولد: ۱۸ دسامبر ۱۹۴۸، در کالیفرنیا (شهر بوربانک). از همون بچگی نشونه‌های اختلالات رفتاری داشت. مادرش (کلارل کمپر) باهاش بدرفتاری شدید می‌کرد؛ تحقیرش می‌کرد، توی زیرزمین مجبورش می‌کرد تنها بخوابه چون می‌ترسید به خواهرش آسیب بزنه. رابطه‌اش با مادر پر از تنفر و عقده بود؛ بعدها هم خودش گفت که تمام خشونتش ریشه در نفرت از مادرش داشته. اولین سوالی که درباره ی ادموند مطرح میشه اینه که "ادموند یک شخصیت سایکوپاتیک داشت و این شخصیت باعث شده بود که مادرش باهاش بد برخورد کنه ، یا در نتیجه رفتار بد مادرش به یک شخصیت سایکوپاتیک تبدیل شده بود؟" این نقطه، یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات درباره‌ی کمپر و به طور کلی درباره‌ی قاتل‌های زنجیره‌ایه دو نگاه اصلی وجود داره: اول نگاه ژنتیک / زیست‌شناختی بعضی روان‌پزشک‌ها می‌گن کمپر از همون بچگی نشونه‌های سایکوپاتی داشت: هوش بالا + بی‌رحمی به حیوانات + خیال‌پردازی‌های خشن. یعنی مادرش هم اگر باهاش خوب رفتار می‌کرد، احتمالاً باز هم در نهایت تمایلات روانی و خشونت‌آمیزش بروز می‌کرد. شواهدی مثل قتل پدربزرگ و مادربزرگ در ۱۵ سالگی، نشون میده که "مشکل درون خودش" هم وجود داشته. که البته تا ۱۵ سالگی هم رفتار مادر و خانواده میتونه بسیار موثر باشه دوم نگاه محیط / تربیتی مخالف‌ها میگن که رابطه‌ی مادر و فرزند در اینجا خیلی کلیدیه. مادرش به شدت تحقیرش می‌کرد: بهش می‌گفت هیچ زنی تو رو نمی‌خواد. شب‌ها مجبورش می‌کرد تنها توی زیرزمین بخوابه. مدام بهش می‌گفت مثل پدرت یا مردای مزخرفی. این رفتارها باعث شد که کمپر هم عقده‌ی عمیق نسبت به مادرش پیدا کنه، هم نسبت به زن‌ها نگاه پر از خشونت و تحقیر شکل بگیره. جالبه که قربانی‌هاش تقریباً همه زن بودن (دانشجوها) یعنی "انتقام از مادر" رو در قالب حمله به زن‌ها اجرا می‌کرد. اما .... به احتمال زیاد ترکیب این دو عامل بوده: کمپر از پایه، زمینه‌ی سایکوپاتی و خشونت درونی داشته (ژنتیک + اختلال شخصیتی). ولی اگر مادرش اینقدر تحقیرش نمی‌کرد و رابطه‌شون اینقدر بیمارگونه نبود، ممکن بود خشونتش تا این حد بروز نکنه. حتی خودش بعد از دستگیری گفت: "اگر مادرم نبود، شاید هیچ‌وقت به اینجا نمی‌رسیدم." اولین قتل‌ها (۱۳ سالگی): حیوان‌آزاری می‌کرد. در ۱۵ سالگی پدربزرگ و مادربزرگ خودش رو کشت (۱۹۶۴). بعد دستگیر شد و به بیمارستان روانی فرستاده شد. روان‌پزشکان تشخیص دادن "هوش بسیار بالا" داره (IQ حدود ۱۴۵) اما در عین حال سایکوپات خطرناک محسوب میشه. آزادی و شروع قتل‌های سریالی: در ۲۱ سالگی آزاد شد (۱۹۶۹) و برگشت پیش مادرش. بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳، هشت زن (اغلب دانشجو و راننده‌های جوانی که سوار ماشینش می‌کرد) رو به قتل رسوند. بعد از قتل، بعضی از اجساد رو قطعه‌قطعه یا باهاشون رفتارهای پسامرگ (Necrophilia) انجام می‌داد. قتل مادر و اعتراف: در نهایت مادرش و یکی از دوست‌های نزدیکش رو هم کشت (۱۹۷۳). بعد از اون خودش به پلیس زنگ زد و اعتراف کرد. محاکمه و زندان: در دادگاه سال ۱۹۷۳ به چندین بار حبس ابد محکوم شد. الان هم زنده‌ست و در زندان کالیفرنیا دوران محکومیتش رو می‌گذرونه. @seventh_plan

بین این مجرما میخوام داستان ادموند کمپر رو واستون بگم ، یه تحلیل روانشناسی هم برم

مجرمان و بازیگرانی که نقششون رو ایفا کردن @seventh_plan

یه جایی خوندم ، چشم ها دریچه ایی هستند رو به قلب ... چقدر شاعرانه این عضو بدن توصیف شده ، اما واقعیت اینه که چشم ها صرفا چشم هستند، تازه سیستم دفاعیشون با سیستم دفاعی کل بدن فرق میکنه، به عبارتی ، سیستم دفاعی چشم ها کاری میکنه که مغز نتونه متوجه حضور چشم بشه اگه نه بهش حمله میکنه و کلا نابودشون میکنه و کور میشیم ، خنده داره دریچه رو به قلبمون پلمپ میشه 🥲 کار هنر همینه ، زیبا کردن چیزهای عادی ، برای تحمل ساده تر زندگی ... عکس: چشم خودم @seventh_plan

قبل از آسیب زدن به دیگران ، یک انسان آسیب دیده رو بغل کنید ، می بینید چقدر زود اشکش جاری میشه ، عبور غم از لابه لای گوشت و استخوونش ر‌و حس می کنید ، لرزش های به اختیار بدنشو می‌بینید و آهی که هر بار دردی رو بالا میاره که تمومی نداره ... باورتون میشه از حرف زدن خسته شدم ، این دنیا همیشه همینقدر زشت بوده و هیچوقتم درست نمیشه

یه نقل قول از یونگ میگم ، البته به زبان خودم و بعد ارتباطش با کاراکترها در داستان ها رو شرح میدم .... یونگ میگه : انسان ها به اندازه ی خوبی که درشون میبینی ، یک سایه دارن که می‌تونه بسیار شرور و آسیب زننده باشه ، این مطلب رو ما در داستان ها و فیلم ها به وضوح می‌بینیم. شکل اول این سایه ، پروتاگونیست و آنتاگونیست هستن ، یعنی قهرمان و ضد قهرمان ، ضدقهرمان در واقع همون سایه ی قهرمان هست که به عنوان یک شخصیت مقابلش ظاهر شده و قهرمان وظیفه داره به اون غلبه کنه ، ضد قهرمان همون بُعد دیگه ایی قهرمان هست ، که قهرمان با پیروزی علیه اون به تمامیت میرسه ، شکل بعدی سایه ، همون کاراکترهای بسیار خوبی هستند که به دلیلی، تبدیل به یکی از بدترین و شرورترین کاراکترها میشن ، که در اینجا هم سایه کاراکتر بالا میاد و به همون بزرگیه بُعد خوب کاراکتر هست ... در ادامه این توضیح ، نباید فکر کنیم انسانهایی که بسیار خوب هستند ، قدرت تبدیل شدن به انسان بد رو ندارن ، و بر اساس این طرز فکر ، این توهم ایجاد بشه که همیشه میشه به افراد خوب آسیب زد و در مقابل پاسخی دریافت نکرد ، مثال این حرف رو ما در زندگی روزمره بسیار دیدیم که شخصی که بسیار انسان خوبی بود ناگهان کاری میکنه که همه انگشت به دهن می مونن و باورشون نمیشه این شخص تونسته این حد از شرارت رو از خودش بروز بده ... در واقعیت انسانهایی که همیشه سعی کردن برای خودشون چهارچوب بذارن و به اصطلاح خوب باشن ، می تونن بسیار ترسناک هم باشن . @seventh_plan

ذهنتو با چیزی که میخوای مشغول کن ، اگر نه اون تورو با چیزی که نمیخوای مشغول می‌کنه... @seventh_plan

جغد شدیم رفت پی کارش بخاطر سریال دیدن ...

🍁🍁🍁 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

اگه انیمه های میازاکی رو دیده باشید، همیشه دنیایی میسازه که بنظر من آرزو داشته خودش توش باشه ، دنیایی که آدماش صادقن، فداکاری یاد میگیرن ، تغییر مثبت میکنن ، بار سنگین زندگی رو تقسیم میکنن ، اما اگر مصاحبه هاشو نگاه کرده باشید، دیدگاهش به زندگی خیلی دارک و انگار از بشریت نا امید شده ... چون عمیقا تلخی زندگی رو درک کرده و معکوسش رو در انیمه هاش تخیل کرده... و واقعا دنیا همینقدر بی درو پیکره ، برای زندگی کردن نباید مستقیم توی چشماش نگاه کنی ، باید چیزی باشه که غلظت این تاریکی رو کمی کمتر کنه . @seventh_plan

یه نکته درباره ی فیلم The Usual Suspects بگم ، این فیلم جز اولین فیلمهایی بود که به مخاطب خیانت میشد ، چون اون چیزی که دوربین داره نشون میده برای مخاطب حقیقته و وقتی قراره بازیی این وسط وجود داشته باشه ، باید قبلش به مخاطب گفته بشه ، اما این فیلم اینکارو نکرد و مخاطب همون حسی رو تجربه کرد که شخصیت مقابل کاراکتر اصلی حس کرد، خیلی دقیق اشاره نمیکنم و اسم نمیارم چون نمیخوام فیلم برای اونایی که ندیدنش اسپویل بشه ، اما اصولا این کار درست نیست ، اما در این فیلم بقدری ضد ساختار بودن ظریف اجرا شد که مخاطب از اینکه بهش خیانت شده لذت برد . @seventh_plan

این صحنه برای فیلمبازا مثل یه بار ورود به بهشته ... کیا این فیلمو دیدن؟ @seventh_plan

برای رفتارِ آدما کوپن بذاریم ، چون همون جوری که داریم توی بخشیدنِ بدی ها بذل و بخشش می کنیم ، این پیامو هم می رسونیم که من برای مجازات کردن زیادی ضعیفم ... @seventh_plan

یونگ همیشه از انرژی زیادی که در سایه ی روان وجود داره حرف میزنه ... به زبون ساده تر ، معادل این جمله ، حالتیه که وقتی عصبانی هستید زورتون چند برابر میشه ، اینجاش دیگه به خودتون ربط داره که مشتو کجا بکوبید ... @seventh_plan

عکس سیاه و سفید چرا اینقدر قشنگه ؟؟؟؟ وقتی رنگ از عکس گرفته میشه ، بخش زیادی از زیبایی از دست می‌ره ، زیبایی که تمرکز رو به جای حس عکس به سمت رنگو لعابش می کشوند، با گرفتن رنگ از عکس و تبدیل شدنش به طیفی از سیاه تا سفید ، عمق واقعی سایه ها نمایان میشن ، حالا ما بهتر میدونیم روی چی فوکوس کنیم ، و نکته آخر عکس سیاه و سفید بنظر اصیلتره چرا که تعلقش رو از دست داده و در بکرترین حالت ممکنه .... @seventh_plan

Adolescence (mini series) سریال نوجوانی رو‌ قبلا معرفی کردم ،  Owen Cooper در نقش جیمی میلر به قدری بازی خوبی ارائه داد ، اونم در یک سریال که به شکل سکانس پلان(long take ) فیلمبرداری شده که من با تمام وجودم لذت بردم ، اپیزود دو این سریال که بخش اعظمش مربوط به صحبت روانشناس با جیمی هست رو بیشتر از ۳ بار نگاه کردم، چون نمیدونستم به دیالوگ ها توجه کنم یا به بازی فوق‌العاده اوون کوپر ، از اون سریالی بود که منو به وجد آورد ... میمیک صورتش رو دقت کنید ، وقتی سرش رو بالا میاره ، چطور از یک بچه بیگناه و معصوم ، چهره اش به یک انسان بزرگسال که میدونه داره چیکار میکنه تبدیل میشه . لینک معرفی سریال @seventh_plan

بعضیا تو زندگی آدم مثل سایه ان ، تا بهت بفهمونن ، چیزی که انتظار داری بهت بدن رو قبلا تو وجود خودت داشتی ... @seventh_plan

جیسون موموا دست از این نگاه های دلبرانه اش بر نمی داره 😆 به زودی این سریالو معرفی میکنم