یادداشت‌های موزماهی

عکس یادگاری افتخارآفرینان میهن. مرسی که هستین بچه‌ها. بدرخشین برامون.

آره، دو بار.

فریب‌خوردگان ظریف و بدیم‌بره‌ها، ۱۰ سال پیش:

‏آرزو و رویا مال بچه پولدارهاست. مسیر زندگی ماها رو ضرورت ها معین میکنن *Ashkan*

وقتی داری سعی میکنی به یه نوجون هیفده هیجده ساله چیزی رو بفهمونی، میفهمی پدر و مادرت چه زجری کشیدن از دستت! »یک عدد سرخوش«

فرض کنید حضرات استعمارگر در اتاق‌فکرهای لندن و واشنگتن و تل‌آویو، بعداز دهه‌ها ناکامی، به این نتیجه برسند که کلید فتح ایران در «تغییر زبان» خفته است. پروژه‌ای چندمیلیارد دلاری تعریف می‌کنند تا زبان انگلیسی بشود زبان رسمی و زیست ایرانی. ماشین رسانه‌ای غرب‌گرایان هندل می‌خورد. اول از همه، سلبریتی‌های سفارت‌رو و شهرت‌‌فروش‌های دوزاری سینما و تلویزیون خودمان را می‌فرستند روی فرش‌قرمز. سلبریتی ما اولش با خجالت فقط کمی از زبان انگلیسی‌اش را می‌ندازد بیرون؛ در حد یک “Wow” و "Oh my God" سوسولی. اما جایزه‌ها که برسند و تشویق‌ها که بالا بگیرد، یقه را کامل باز می‌کند و کلاً می‌شود سخنگوی کاخ سفید. کار به جایی می‌رسد که در جشنوارۀ فجر خودمان هم برای تشکر از سیمرغ‌گرفتنشان، با لهجۀ غلیظ تگزاسی نطق می‌کنند. کف خیابان چه می‌شود؟ یک‌مشت نوجوان مسخ‌شده با نتفلیکس می‌ریزند بیرون که: «آقا این حق مسلّم ماست که انگلیسی حرف بزنیم. مگه ما چی‌مون از هندی‌ها کمتره؟ ایرانی‌های گدا، نیتیوشدن حق ما!» این‌جا آنِ سواره‌نظام همیشگی است؛ آخوندهای صورتی لایک‌جمع‌کن و انگل‌های جامعه‌شناس آکادمی‌زی: «دوران گشت زبان سر آمده. باید پلورالیسم زبانی و سبک‌زندگی آنگلوساکسونی جوانان را به رسمیت بشناسیم. چرا این‌قدر روی زبان فارسی تعصب فاشیستی دارید؟» کار می‌کشد به شورش «زنان انگلیش لاورز». برادران فکر می‌کنند که با شل‌کردن، قضیه روال خواهد شد؛ اما زهی خیال باطل! کم‌کم در «آذر» هم آدم‌هایی را می‌بینی که حنجره پاره می‌کنند تا با لهجۀ لیورپولی از بقال سر کوچه ماست بخرند. در گرماگرم این خیمه‌شب‌بازی فرهنگی، همان کشورهای غربی به ایران حملۀ نظامی کنند. فکر می‌کنید در روزهای اول، کی بند پوتین محکم می‌کند و به خط مقدم و خیابان می‌آید؟ همان سلبریتی‌های دوزبانه؟ نوجوانان به‌رسمیت‌نشناخته‌شده؟ آخوندک‌های صورتی؟ خیر! همان پابرهنه‌ها، همان‌هایی که هیچ‌وقت به «ماشاءالله» نگفتن «بنازم» و به جای «سلام» نگفتن «درود» و دشمن بلغورکردن به انگلیسی بودند. آن‌ها می‌دانند که «جمهوری اسلامی ایران» بدون زبان فارسی، بدون معماری ایرانی، بدون حجاب اسلامی و بدون مسلمان انقلابی یک ایالت بی‌نام‌ونشان ذیل نقشۀ یونایتد استیتز آف آمه‌ریکا ست. اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود. بعد از مدتی که خطر سقوط پایتخت ظاهری -برلین کجاست؟- محو شد، سروکلۀ همان انگلیسی‌زبان‌های وطنی هم پیدا می‌شود. آمده‌اند اما اصرار دارند چریک‌های سکولار هالیوودی باشند در سنگر خودی؛ با تی‌شرت کاپیتان آمریکا، شلوار زاپ‌دار و زبان انگلیسی: «Death to USA». خون آن ایران‌‌اسلامی‌دوست واقعی و «دلواپس» به جوش می‌آید. یقۀ طرف را می‌گیرد که: «داداش، فازت چیه؟ تو که زبونت، لباست، سبک‌زندگی و جهان‌بینیت کپی‌پیست همون خلبان آمریکاییه؛ داری با کی می‌جنگی؟ تو رو که خیلی وقت پیش، قبل از اولین بمبارون، توی کافه فتح کردن.» اما؛ قرارگاه‌های فرهنگی همیشه‌درصحنۀ شبه‌بوژوازی و بولتن‌نویسان آنکادر به کار می‌افتند: «واویلا! تندروها! افراطی‌های دافع! چه کار به زبان و لباسشان دارید؟ چرا دوقطبی‌سازی می‌کنید؟ شما ضدوفاق هستید. چرا در این شرایط حساس کنونی وحدت را به هم می‌زنید؟» غافل از این‌که با تغییر سینما، محتوای فیلم عوض نمی‌شود. سلام به... .

نوکر اجنبی خیال می‌کنه اگه هالووین گرفت، رفت لندن و انگلیسی حرف زد، توی لیکرز توپ زد یا حتی مثل استفن سگ درگاه ارباب سفید بود، می‌تونه بوی تعفنش رو پنهان کنه. خونه‌ت رو عوض نکن، توی گلدونت ... .

آقا، دیگه مطمئنم یه چیزی توی آب می‌ریزن.

«دیانت تو ما را به تورم ۹۰ درصد، فقر ۶۰ درصد و فساد اقتصادی گسترده رسانده» 😂😂😂😂

درنهایت، مرگ بر آمریکا.

حسن‌آقا حقش بود بیاد فینال، نه تو.

ژاپنی بدموقع رو فهمیدی؟

آق‌دایی :))

رضی الله عنه ته اسم عمر و ابوبکر و عثمانت ترک نمی‌شد.

الان باید به معاویه می‌گفتی خال المؤمنین.

شاه بزرگ بقا و قدرت شیعه رو برپا نمی‌کرد، فرصت به قبر و قیامت ما می‌رسید؟

شیطان رو نابود کن، به هر روش ممکن.

ما بقا و قدرت، نسل‌های بعد قبر و قیامت.

خدابیامرزه آقاسلحشور رو.

به‌به! شبکهٔ قم یوسف پیامبر گذاشته.