مسافرخانه رنج

دست نوشته‌ای از پاییز ۱۳۴۵ : دلیار جات خالی بود،هم قد و قواره‌ی یه چاه جات خالی بود و ما از بی حواسی پرت شدیم توی جای خالیت. پرت شدیم میون اون خاطره‌ای که موهای فرفری غزل سازت میون باد می‌رقصید و خنده‌هات تازه شکوفه داده بودن. پرت شدیم اونجایی که دستبندت رو بستی به شاخه‌ها که یاد ما و جنگل بمونه حضور پری‌گونت رو...

تو را گم کرده بودم، انگار که کسی نور را از خورشید بدزد.

امروز در یک صبح آفتابی زمستان، دیگر باورم شده بود که هیچ وقت به دستت نخواهم آورد.

آسمان من تو در تمام ادوار تاریخ حضور داری. تو میل تمام بشر به جنگی، تو دلیل کشتارهای دسته جمعی و تو عامل عاشق نشدن این نسلی. وگرنه آن همه بی‌رحمی درون چشمانت هنگام رفتن و آن زهر درون کلامت نباید دلیل دیگری داشته باشد.

فاصله‌ را دوست داشتی، من ماه شدم و تو خورشید.

برو ولی از یاد مبر که این لبخند هنگام خداحافظی ارثیه‌ی احساس من است.

اشکات رو قورت بده وقتی شونه‌ای نیست برای تکیه کردن‌.

و هر آغوش‌، تولد دوباره‌‌ی دوست داشتنت بود.

من با یک نگاه سرد یا یک مکث کوتاه میان حرف‌هایت راحت می‌ترسیدم. که مبادا چینی نازک دلت ترک بردارد و از میان شیارهایش عشق زمین بخورد. من حتی می‌ترسیدم یک روز صبح بدون صبح‌ بخیر تو از خواب بیدار شوم و نحسی تمام زندگی‌ام را بگیرد. من آدم ترسویی بودم و شاید خاصیت عشق همین بود که ترس‌هایت را زندگی کنی.