-سَمفــونـی‌مُـردِگـان
Open in Telegram
189
Subscribers
No data24 hours
-17 days
-12130 days
Posts Archive
Repost from ㅤㅤفرزندِماه
نامه‌ای‌برای‌تو.این نامه‌را برای تو می‌نویسم تا بدانی قبل‌از برای همیشه‌رفتنم هنوز امیدی‌در دل دارم که تو بیایی. هرچند می‌دانم برگشتنت خیالی‌بیش نیست اما باز هم قلم‌بر دست گرفتم. نمی‌دانم آن‌قدر ارزش‌دارم پس‌از مرگ به دیدنم بیایی یا خیر؟ اما می‌دانم رفته‌بودی، تو گذر کرده‌بودی، زمان گذر می‌کرده‌بود، روزها می‌گذشتند و لحظه‌ها هدر می‌رفتند. اما هیچ‌گاه قلب از خاطراتت‌گذر نکرد. حتی زمانی‌که قلب خودش‌را فراموش کرده بود، نتوانست تورا از یاد ببرد. تپش‌هایش به یاد نبود، اما تو سرازیر بودی. "بارِ سنگینی بر دوشِ قلبم شده‌بودی." نمی‌دانستم دردِ قلب‌را تحمل میکنم یا سنگین‌بودنِ یادِ تورا. نمی‌دانستم خودم‌رو از دره‌نجات دهم یا شنا کردن‌در اقیانوسِ خاطرات‌را یاد بگیرم. تنهای تنها مانده‌بودم این تنهایی از من یک‌سنگ ساخت. لبخند را فراموش کرده‌بودم، خندیدن‌را از یاد برده‌بودم. اما هنوز در ما بینِ قلب دلتنگی‌حس می‌شد. هنوز امیدِ برگشتنت ریشه‌داشت. اما دیگر نمی‌توانستم نفس‌کشیدن را هدر دادنِ وقت می‌دانستم. می‌دانم شاید شبی‌اگراین نامه‌را بخوانی نفهمی اما روزها بعد از تو برایم‌زهر شده‌بودند. می‌دانم نتوانستم نگهت دارم اما خوب می‌دانم بعد از رفتن در آغوشِ خاک هیچ‌گاه از دلتنگِ تو بودن دست نخواهم کشید. منتظر خواهم ماند تا با رز‌های آبی‌رنگ؛
قبرِ بی‌روحم‌را با آمدنت آبی‌کنی، آبیِ من.
یه وقتایی به خودم نگاه میکنم،میبینم شونه هام افتاده شده
چشمام مثل قبل نیستن، همه چیز رو خیلی زود فراموش میکنم.
با آدم ها حرف میزنم میخندم اما درونم یکی دنبال یه تیکه سنگه واسه تکیه دادن.
گاهی وقتا نگاه میکنم میبینم با اینکه آدم های زیادی هستن اما من همیشه تنهام .
مقصر آدم ها نیستن، من مقصرم که تونستم خوب بازیگری بشم تا هیچکس نفهمه پشت این لبخند چقدر اشک خوابیده که منتظره از‌هم جدا بشه و سرازیر بشه.
