Romy Quint

Maar jij wel. Elke avond. Jij was er.” Ik begon te huilen. Daar. Voor al die kinderen. “Ik wist niet dat er echt iemand luisterde,” zei ik. “We luisteren altijd. Jij bent de enige volwassene die niet schreeuwt. Die geen pijn doet. Die gewoon… vriendelijk praat.” Later zei Patricia tegen me: “De meeste van deze kinderen hebben geen enkele positieve associatie met volwassenen. Hun ouders hebben hen mishandeld. In de steek gelaten. Gefaald. Maar uw stem? Die is veilig. Die is consistent. Die is vriendelijk.” “Ik lees gewoon boeken in een studio.” “U deed meer dan dat. U kwam opdagen. Elke avond. Voorspelbaar. Veilig. U werd de ouder die ze nooit hadden.” Twaalf jaar lang nam ik luisterboeken op, denkend dat ik gewoon mijn werk deed. Kinderboeken toegankelijk maken. Ouders helpen tijdens lange autoritten. Ik had geen idee dat ik kinderen aan het “opvoeden” was van wie de echte ouders hen kapot hadden gemaakt. Dat ik verhaaltjes voorlas aan kinderen die nooit verhaaltjes hadden gehad. Dat mijn stem de enige zachte volwassen stem was die sommige kinderen ooit hadden gehoord. Ik neem nog steeds op. Zelfde studio. Zelfde boeken. Maar nu neem ik anders op. Ik denk aan Marcus. Aan Lily. Aan Jasmine. Aan die twintig kinderen die mij “de verhalenman” noemden. Ik neem op alsof ik specifiek voor hen lees. Alsof ze bij me in de kamer zitten. Alsof ze moeten horen dat iemand om hen geeft. Want blijkbaar is dat zo. Blijkbaar luisteren ze. Dit heb ik geleerd: Je werk betekent meer dan je denkt. Datgene wat je routinematig, bijna mechanisch, voor geld doet — het kan iemands leven redden. Die e-mail die je stuurt. Dat telefoontje dat je pleegt. Die dienst die je levert. Iemands leven kan afhangen van de zorg die jij erin legt. Ik ben een stemacteur. Ik lees kinderboeken voor. Maar voor sommige kinderen ben ik de vader die ze nooit hebben gehad. En dat wist ik pas vorige week. Besteed aandacht aan je werk. Doe het met zorg. Je weet nooit wie er luistert.”

“Mijn naam is Dylan. Ik ben 36. Ik ben de stem van meer dan 200 kinderluisterboeken, en vorige week ontdekte ik dat ik voor sommige kinderen het dichtst bij een ouder kom dat ze ooit hebben gehad. Het is een prima baan. Ik neem luisterboeken op voor kinderen. Vooral prentenboeken. Goodnight Moon. The Very Hungry Caterpillar. Ook hoofdstukkenboeken voor oudere kinderen. Ik werk vanuit een thuisstudio. Neem 4 tot 6 boeken per week op. Verschillende stemmen voor verschillende personages. Dieren laat ik grappig klinken. Ik zorg dat kinderen geboeid blijven. Het betaalt de rekeningen. Niets glamoureus. De meeste mensen weten niet eens dat luisterboekvertellers bestaan. Ik doe dit al twaalf jaar. Ik heb alles opgenomen, van kartonboekjes tot jeugdboeken. Mijn stem is waarschijnlijk in duizenden huizen geweest. Miljoenen kinderen hebben me verhalen horen voorlezen. Maar ik ben anoniem. Geen auteursfoto’s. Geen boekentours. Alleen een stem. Vorige maand kreeg ik via mijn agent een e-mail. Van een maatschappelijk werker genaamd Patricia. “Dit is ongebruikelijk, maar ik werk met pleegkinderen. We gebruiken veel luisterboeken — veel van onze kinderen kunnen nog niet lezen, of lezen herinnert hen aan schooltrauma. Uw stem is specifiek… belangrijk geworden. Zou u bereid zijn om enkele van de kinderen te ontmoeten? Ze kennen uw naam niet, maar ze noemen u ‘de verhalenman.’” Ik wilde het bijna verwijderen. Ik doe geen publieke optredens. Ik ben een stem. Dat is alles. Maar iets liet me toch antwoorden. “Wat bedoelt u dat mijn stem belangrijk is?” Ze belde me en legde het uit. “We hebben 40 kinderen in onze opvang. Tussen de 3 en 16 jaar. De meesten komen uit situaties van ernstig misbruik of verwaarlozing. Velen zijn nooit voorgelezen door een ouder. Nooit een verhaaltje voor het slapengaan gehad. Nooit die routine van troost.” “Oké…” “We spelen elke avond luisterboeken af. Voor het slapengaan. Tijdens rustmomenten. Specifiek uw stem — ze vragen erom. We hebben kinderen die niet in slaap vallen zonder ‘de verhalenman.’ Kinderen die hebben leren lezen door mee te volgen met uw luisterboeken. Kinderen van wie de eerste positieve volwassen mannenstem die ze ooit hoorden, die van u was.” Mijn keel kneep dicht. “Eén van onze kinderen, Marcus, hij is 8. Hij kwam bij ons toen hij 5 was. Ernstige verwaarlozing. Hij sprak zes maanden lang niet. De eerste woorden die hij tegen ons zei waren: ‘meer verhalen,’ terwijl hij naar de luisterboekspeler wees. Dat was uw opname van Where the Wild Things Are.” Ze ging verder: “Een ander meisje, Lily, nu 6. Sinds haar derde bij ons. Ze noemt uw stem ‘de stem van mijn papa’, ook al heeft ze nooit een vaderfiguur gehad. Gewoon… die consistente mannenstem die haar elke avond voorleest.” “Ik weet niet wat ik moet zeggen.” “Wilt u langskomen? Gewoon één keer? Ze hoeven niet te weten dat u het bent. Maar… ik denk dat u moet zien wat uw werk betekent.” Vorige week bezocht ik de pleegopvang. Ik nam mijn opnameapparatuur mee. Ik vertelde Patricia dat ik iets speciaals voor hen zou opnemen. De kinderen hadden geen idee wie ik was. Gewoon een willekeurige man op bezoek. Patricia verzamelde hen voor “verhaaltijd.” Twintig kinderen. Tussen de 4 en 12 jaar. Zittend op een tapijt in de gemeenschappelijke ruimte. Ik begon The Giving Tree hardop voor te lezen. Met mijn normale vertelstem. Na drie zinnen sprong een jongetje — Marcus — overeind. “Dat is hem! Dat is de verhalenman!” De ruimte ontplofte. Kinderen die op me afstormden. Mijn arm aanraakten alsof ik beroemd was. Alsof ik iemand belangrijks was. “Ben je echt?” vroeg een meisje. “Ben je hier?” zei een ander. Een heel kleintje, misschien 4 jaar, sloeg zijn armpjes om mijn been en liet niet meer los. Ik las drie boeken voor. Live. Ze zaten ademloos te luisteren. Sommigen bewogen hun lippen mee — ze hadden de verhalen zo vaak gehoord dat ze ze uit hun hoofd kenden. Na afloop kwam een meisje, Jasmine, een jaar of 10, zachtjes naar me toe. “Dank je voor de verhalen.” “Graag gedaan.” “Mijn mama las me nooit voor. Niemand deed dat.

#astrology Today Andrew Mountbatten Windsor, formerly Prince Andrew, has been arrested for 'misconduct in public office'. He was born on February 19th (so today is his 66th birthday) 1960 at 15.30 London. His Sun is at 0°00 Pisces, so the Solar Eclipse at 28°50' Aquarius on the 17th was very tightly conjunct this, 'eclipsing' him at this stage. HIs Ascendant is at 11°30' Leo and so the Full Moon on February 1st was very tightly conjunct this at 13°04'. The astrology has been so clear on this; Uranus conjunct Algol, people in the public eye falling from prominence ('losing their heads') and the Saturn-Neptune conjunct exact tomorrow is about the dissolution of the old order and old traditional authority figures. I mentioned in the Full Moon in Leo video that royalty may be involved in any revelations coming to light now. King Charles was born on November 14th 1948 at 21.14 London, and currently transiting Pluto is opposing his Ascendant at 5° Leo, and square to his Nodal Axis (NN 5° Taurus). Pluto transits operate well if you have behaved altruistically, but reveals secrets if you have not operated with integrity. Leo is the sign linked to royalty of course. So we will see what unfolds, but King Charles may be feeling a lot of pressure right now. Please know this is just the beginning of the house of cards falling, stay calm and strong. Pam Gregory

Voor in de agenda ✨

2026 vraagt bezielde actie. Geen haast. Geen strijd. Maar beweging in waarheid. Misschien is dit het jaar waarin je niet langer wacht op een teken, maar zelf het teken wordt. ~ Met dank aan Janosh

Vandaag opent het Chinese Nieuwjaar met het element Vuur en het teken Paard. Paard is geen stil symbool. Paard is beweging. Levensenergie. Vrijheid die niet langer wacht op toestemming. Waar eerdere jaren ons uitnodigden om te voelen, te helen en los te laten, brengt het Vuur-Paard een andere frequentie: Doen wat je al lang wist. Niet langer twijfelen. Niet langer uitstellen maar kiezen en bewegen. Vuur versterkt de essentie van Paard. Het brengt moed, helderheid en richting. Dit is geen jaar om veilig langs de rand te blijven staan. Dit is een jaar om je zielspad niet alleen te voelen, maar te bewandelen. Vanuit sjamanistisch perspectief is Paard een drager van bewustzijn. Een kracht die ons verbindt met onze oerkracht, met dat deel in ons dat vrij is geboren en nooit werkelijk is vastgezet. Paard herinnert ons: vrijheid is geen omstandigheid. Het is een innerlijke staat. En wanneer je die staat belichaamt kan niets je tegenhouden om vooruit te gaan.