រាត្រី រន្ធត់
Open in Telegram
3 018
Subscribers
No data24 hours
+217 days
+7830 days
Posts Archive
3 018
ដំបូងឡើយ អ្វីៗហាក់ដូចជាដំណើរការធម្មតា។ ខ្ញុំបានបង់ការប្រាក់ទៀងទាត់រយៈពេលពីរខែ។ ប៉ុន្តែនៅខែទីបី ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ចម្លែក។ រាល់យប់ ខ្ញុំឮសំឡេងជើងដើរនៅក្នុងផ្ទះ ទោះបីជាខ្ញុំរស់នៅម្នាក់ឯងក៏ដោយ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំឃើញស្រមោលខ្មៅៗផ្លាស់ទីនៅជុំវិញផ្ទះ។ អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ខ្ញុំមើលឃើញជឿនឈរនៅមុខផ្ទះខ្ញុំរាល់យប់ ទោះបីជាគាត់រស់នៅឆ្ងាយពីផ្ទះខ្ញុំក៏ដោយ។
នៅថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានសួរអ្នកជិតខាងអំពីជឿន។ ពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា ជឿនបានស្លាប់តាំងពីដប់ឆ្នាំមុនមកម្លេះ ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ពេលនោះ ខ្ញុំដឹងភ្លាមថា ខ្លួនបានធ្វើកំហុសដដែលម្តងទៀត - ការខ្ចីលុយពីខ្មោច។ ប៉ុន្តែលើកនេះ ខ្មោចនេះកាចសាហាវជាងសុខាឆ្ងាយណាស់។
យប់នោះ ពេលខ្ញុំកំពុងងូតទឹក ស្រាប់តែទឹកក្នុងធុងក្លាយជាពណ៌ក្រហមស្អិតដូចឈាម។ ពេលខ្ញុំរត់ចេញពីបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំឃើញជឿនឈរនៅមុខទ្វារ។ រាងកាយរបស់គាត់បែកជាបំណែកតូចៗ ហើយឈាមហូរពេញខ្លួន។ គាត់និយាយថា "ឯងគិតថាអាចបោកប្រាស់ខ្មោចម្តងទៀតមែនទេ?"។ បន្ទាប់មក គាត់ចាប់ផ្តើមវារខ្ញុំ ទាញសក់ខ្ញុំ និងច្របាច់ករបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដួលសន្លប់ទៅដោយការឈឺចាប់។
ពេលខ្ញុំភ្ញាក់ឡើង ខ្ញុំឃើញខ្លួនឯងដេកនៅលើគ្រែពេទ្យ។ គ្រូពេទ្យប្រាប់ថា អ្នកជិតខាងឮសម្លេងស្រែករបស់ខ្ញុំ ហើយរកឃើញខ្ញុំសន្លប់នៅក្នុងបន្ទប់ទឹក។ នៅលើករបស់ខ្ញុំមានស្នាមក្រចកច្បាស់ៗ ហើយសក់របស់ខ្ញុំត្រូវបានទាញរហូតដល់របូត។
ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានសន្យាជាមួយខ្លួនឯងថា នឹងមិនខ្ចីលុយពីនរណាម្តងទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា រាល់យប់ ខ្ញុំនៅតែឃើញស្រមោលរបស់សុខា និងជឿន ឈរសម្លឹងមើលខ្ញុំតាមបង្អួច។ ពួកគេមិនបានធ្វើអ្វីខ្ញុំទេ តែវត្តមានរបស់ពួកគេធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្មោចទាំងពីរកំពុងតាមដានខ្ញុំ រង់ចាំពេលដែលខ្ញុំធ្វើកំហុសម្តងទៀត។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំឮសំឡេងសើចរបស់ពួកគេនៅពេលអធ្រាត្រ ដូចជាកំពុងចំអកឡកឡឺយដាក់ខ្ញុំ។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំរស់នៅដោយភាពភ័យខ្លាច។ ខ្ញុំមិនហ៊ានចេញពីផ្ទះពេលយប់ មិនហ៊ានបើកភ្លើងទេ ហើយក៏មិនហ៊ានមើលកញ្ចក់ដែរ ព្រោះខ្លាចឃើញមុខរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំដឹងថា ទង្វើអាក្រក់របស់ខ្ញុំ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាទាសករនៃការភ័យខ្លាចជារៀងរហូត។ មិនថាខ្ញុំរត់ទៅណា ឬព្យាយាមលាក់ខ្លួននៅកន្លែងណាទે ខ្មោចទាំងពីរនឹងនៅតែតាមខ្ញុំជានិច្ច រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំស្លាប់។ នេះជាការសងសឹកដ៏យូរអង្វែងរបស់ពួកគេ ចំពោះការក្បត់និងការបោកប្រាស់របស់ខ្ញុំ។
ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានដឹងថា គ្មានអ្វីអាក្រក់ជាងការជំពាក់បំណុលខ្មោចនោះទេ។ ព្រោះពួកគេមិនត្រឹមតែទារបំណុលប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេនឹងយកព្រលឹងរបស់យើងធ្វើជាការប្រាក់ទៀតផង។ រាល់យប់ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចអង្វរសុំការអត់ឱនទោសពីពួកគេ តែខ្មោចទាំងពីរហាក់ដូចជារីករាយនឹងការធ្វើទារុណកម្មខ្ញុំ។ ជីវិតរបស់ខ្ញុំបានក្លាយទៅជាព្រលឹងដែលជាប់ជំពាក់នឹងខ្មោចទាំងពីរជារៀងរហូត។
ចប់
3 018
រឿង ជំពាក់លុយខ្មោច
ខ្ញុំឈ្មោះសុខុមាលា ជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលមានជីវភាពមធ្យម ហើយរស់នៅម្នាក់ឯងក្នុងផ្ទះតូចមួយនៅជាយក្រុងភ្នំពេញ ដោយប្រកបមុខរបរលក់គ្រឿងសម្អាងតាមហាងតូចមួយនៅផ្សារថ្មី។ កាលពីមួយឆ្នាំមុន ដោយសារតែជំនួញខាតបង់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តទៅខ្ចីលុយពីមិត្តភក្តិម្នាក់ឈ្មោះសុខា ដែលជាអ្នកមានគ្រួសារធូរធារ។ សុខាជាមនុស្សស្រីចិត្តល្អ ដែលតែងតែជួយគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយខ្ញុំ ហើយនាងក៏យល់ព្រមឲ្យខ្ញុំខ្ចីប្រាក់ចំនួនបីរយដុល្លារ ដោយឲ្យខ្ញុំបង់រំលស់ម្តងៗចំនួនម្ភៃដុល្លាររាល់ខែ។
ដំបូងឡើយ ខ្ញុំបានខិតខំរកលុយសងនាងទៀងទាត់តាមការសន្យា ដោយបង់បានមួយខែពេញលេញ។ តែនៅពេលដល់ខែទីពីរ ស្រាប់តែខ្ញុំទទួលដំណឹងថា សុខាកំពុងឈឺធ្ងន់ដោយសារជំងឺមហារីកឈាម ហើយត្រូវសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ។ ដោយឃើញថាជាឱកាសល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តឈប់សងលុយនាងតទៅទៀត ដោយគិតថានាងប្រហែលជាមិនអាចជាសះស្បើយវិញទេ។ ពេលនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍រីករាយនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន ព្រោះគិតថាអាចសន្សំលុយទុកប្រើប្រាស់សម្រាប់ខ្លួនឯងជំនួសវិញ។
ប៉ុន្មានសប្តាហ៍ក្រោយមក ខ្ញុំបានឮដំណឹងថាសុខាបានទទួលមរណភាពហើយ ហើយគ្រួសាររបស់នាងកំពុងរៀបចំពិធីបុណ្យសពនៅផ្ទះរបស់នាង។ ដោយចង់បង្ហាញខ្លួនជាមិត្តភក្តិល្អ ខ្ញុំបានទៅចូលរួមពិធីបុណ្យសពរបស់នាង ហើយធ្វើពុតជាយំសោកពីការបាត់បង់មិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធ។ នៅពេលឃើញសាកសពរបស់នាងដាក់នៅក្នុងទូរសព ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះដឹងថាគ្មាននរណាដឹងអំពីបំណុលដែលខ្ញុំជំពាក់នាងឡើយ។
ប៉ុន្តែ ប្រាំពីរថ្ងៃក្រោយពីពិធីបុណ្យសព នៅពេលយប់ស្ងាត់ជ្រងំមួយ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងដេកលក់ស្រួលនៅលើគ្រែ ស្រាប់តែមានសំលេងខ្សឹបខ្សៀវគួរឱ្យព្រឺព្រួចបន្លឺឡើងនៅក្បែរត្រចៀករបស់ខ្ញុំ។ សំលេងនោះដូចជាសំលេងរបស់សុខា ហើយកំពុងនិយាយថា "សុខុមាលា...សងលុយអញមក..."។ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងដោយភ័យញ័រ តែមើលជុំវិញខ្លួនមិនឃើញមានអ្វីចម្លែកឡើយ។ ខ្ញុំព្យាយាមធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ ដោយគិតថាប្រហែលជាខ្លួនឯងយល់សប្តិអាក្រក់តែប៉ុណ្ណោះ។
យប់បន្ទាប់ ខណៈខ្ញុំកំពុងអង្គុយមើលទូរទស្សន៍នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ស្រាប់តែអំពូលភ្លើងចាប់ផ្តើមភ្លិបភ្លែតៗ ហើយទូរទស្សន៍ក៏រលត់ទៅដោយឯកឯង។ ភ្លាមនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយត្រជាក់ស្រឺតកំពុងរំកិលខ្លួនពីក្រោយខ្នង។ ពេលខ្ញុំងាកក្រោយទៅមើល ខ្ញុំឃើញរូបរាងស្រីម្នាក់ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌សទាំងស្រុង មានសក់វែងរហាមរហាយ កំពុងឈរសម្លឹងមកខ្ញុំដោយភ្នែកក្រហមឆ្អិនដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ ខ្ញុំស្គាល់មុខនោះច្បាស់ណាស់ - គឺជាសុខា។
មុខរបស់នាងស្លេកស្លាំងដូចក្រដាស ហើយមានឈាមកំពុងហូរចេញពីមាត់។ នាងលើកដៃស្គមកំព្រិចឆ្ពោះមករកខ្ញុំ ហើយស្រែកថា "ឯងគិតថាអញស្លាប់ហើយឯងអាចគេចពីបំណុលបានមែនទេ?" សំលេងរបស់នាងគ្រលួចគ្រលាក់ដូចសំលេងសត្វចម្លែក។ ខ្ញុំព្យាយាមរត់គេច ប៉ុន្តែជើងរបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាជាប់នឹងឥដ្ឋ មិនអាចរំកិលបាន។
ខ្មោចរបស់សុខាបានផ្លាស់ទីមករកខ្ញុំដោយមិនប៉ះដល់ដី ដៃរបស់នាងចាប់ផ្តើមលូនចូលមកក្នុងដងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាមាននរណាម្នាក់កំពុងច្របាច់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ។ នាងខ្សឹបដាក់ត្រចៀកខ្ញុំថា "បើឯងមិនព្រមសងលុយអញទេ អញនឹងយកជីវិតឯងជំនួស..."។ បន្ទាប់មក នាងក៏បាត់ខ្លួនទៅវិញ ទុកឱ្យខ្ញុំដួលស្តូកស្តឹងនៅលើឥដ្ឋ ដោយញ័រខ្លួនប្រកាច់។
ចាប់តាំងពីយប់នោះមក ខ្មោចរបស់សុខាបានមករំខានខ្ញុំរាល់យប់។ ពេលខ្លះនាងបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងកញ្ចក់ ពេលខ្លះនាងបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងសុបិន្តអាក្រក់របស់ខ្ញុំ។ រាល់ពេលដែលនាងមក នាងតែងតែធ្វើទារុណកម្មខ្ញុំដោយវិធីផ្សេងៗ។ ពេលខ្លះនាងច្របាច់កខ្ញុំ ពេលខ្លះនាងទាញសក់ខ្ញុំ ឬក៏ច្រានខ្ញុំធ្លាក់ពីលើជណ្តើរ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដេកមិនលក់ ហូបមិនបានចុក ហើយភ័យខ្លាចរហូតដល់ស្គមក្រិន។
នៅថ្ងៃមួយ ក្រោយពីរងទារុណកម្មអស់រយៈពេលជាងមួយខែ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅរកគ្រូខ្មែរម្នាក់ដែលគេថាពូកែខាងបណ្តេញខ្មោច។ គ្រូនោះបានប្រាប់ខ្ញុំថា មានតែវិធីមួយគត់ដើម្បីឱ្យខ្មោចសុខាលែងមករំខានខ្ញុំ គឺត្រូវសងបំណុលឱ្យនាង។ គ្រូបានណែនាំឱ្យខ្ញុំទិញក្រដាសប្រាក់សម្រាប់ដុតសែនខ្មោច ស្មើនឹងចំនួនទឹកប្រាក់ដែលនៅជំពាក់ ហើយយកទៅដុតនៅផ្នូររបស់នាង។
ព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំបានទិញក្រដាសប្រាក់សែនមួយបាច់ធំ ព្រមទាំងទិញផ្កា ធូប ទៀន និងម្ហូបអាហារសម្រាប់ដាក់សែន។ ខ្ញុំបានទៅផ្នូររបស់សុខានៅពេលថ្ងៃត្រង់ ហើយដុតក្រដាសប្រាក់សែនទាំងអស់ ព្រមទាំងអង្វរសុំទោសចំពោះអំពើអាក្រក់របស់ខ្ញុំ។ យប់នោះ ខ្ញុំឃើញសុខាម្តងទៀតនៅក្នុងសុបិន្ត។ លើកនេះ មុខរបស់នាងមិនគួរឱ្យខ្លាចដូចមុនទេ។ នាងញញឹមហើយនិយាយថា "អរគុណដែលសងលុយឱ្យខ្ញុំ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំនឹងលែងមករំខានឯងទៀតហើយ។"
ប៉ុន្តែរាត្រីនោះ មិនមែនជាចុងបញ្ចប់នៃរឿងរ៉ាវគួរឱ្យរន្ធត់ទាំងស្រុងនោះទេ។ បីខែក្រោយមក ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងជួបការលំបាកផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុម្តងទៀត ខ្ញុំបានជួបស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះជឿន។ គាត់បានស្នើឱ្យខ្ចីប្រាក់ខ្ញុំដោយអត្រាការប្រាក់ទាប ហើយខ្ញុំក៏យល់ព្រមខ្ចីប្រាក់ពីគាត់ចំនួនប្រាំរយដុល្លារ។
