Vallé

گفتم که بوی زلفت ، گمراه عالمم کرد

گفتا اگر براید

گفتم که ماه من شو

:)

منم از نوازششون

ضحی هیچوقت از پیچش تاک ها خسته نمیشم

که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد

انگور ها ، شراب ها ، شیراز ها

گمشده ام ، گمشده ام میان ابر ها و مه معلقم

آه این سخت سیاه آنچنان نزدیک است که چو بر میکشم از سینه نفس نفسم را برمیگرداند ره چنان بسته که پرواز نگه در همین یک قدمی می‌ماند کورسویی ز چراغی رنجور قصه‌پرداز شب ظلمانی‌ست نفسم می‌گیرد که هوا هم اینجا زندانی‌ست هر چه با من اینجاست رنگ رخ باخته است آفتابی هرگز گوشه چشمی هم بر فراموشی این دخمه نینداخته است. اندر این گوشه خاموش فراموش شده کز دم سردش هر شمعی خاموش شده باد رنگینی در خاطرمن گریه می‌انگیزد ارغوانم آن‌جاست ارغوانم تنهاست ارغوانم دارد می‌گرید… چون دل من که چنین خون آلود هر دم از دیده فرو می‌ریزد

بسوختیم ، آخ بسوختیم

آنچه میبینم دیوار است

از بهاران خبرم نیست

من در این گوشه که از دنیا بیرون است آفتابی به سرم نیست

پن در این گوشه

طوفانی است

آفتابی است هوا ؟ یا گرفته است هنوز؟

-

و من