تداعی آزاد؛

بنظرم عشق رو باید خودخواسته دوای هر دردی کنیم:)

ولی من به این فکر میکنم که خاک تو سر آدما که تو زیباترین هارمونی طبیعی، گند میزنن با زیرو رو کشیدن

وصالِ دو تنِ زنده واقعا شاهکار طبیعته.

یه کسایی تو روزای سخت زندگیم دست منو گرفتن که من هرگز و تا ابدیت یادم نمیره وجودشون. یادم نمیره وجودتون:)

افتاب منو میکشه بارون بهم جون میده

خیلی درد.

غم سنگینه میاد میشینه چایی میخوره باهات حرف میزنه باهات بهت گوش میده میمونه وفاداره صبوره! میمونه.

غم خیلی مهربون تر از اضطرابه:)

نمیدونم چطور بگم که لوث نباشه. Pms یه احساسی رو درونت زنده میکنه که نمیدونی چرا؟ چطور؟ کی؟ چجوری؟ واسه چی داری حسش میکنی

:)))))))

این ادم مجبوره مقصرت کنه. مجبوره تورو شماتت کنه و خودشو قربانی نگه داره چون بدون تمرین نمیشه یهو با خودِ واقعیِ اسیب دیدت مواجه شی! وحشتش خود مرگه! روان ادما بعد سالها تراپی یه درصد یه درصد ظرفیت مواجهه پیدا میکنه:) برا همین درمان برای یه ادم زخم خورده ، از نون و اب و غذا و هوا واجب تره! کل زندگی تحت شعاعِ روانیِ که تحمل نداره و برای بقا مجبوره زخم رو بر دیگری فرافکنی کنه.

هیچی بدتر از ادمی نیست که مدام اسیب میزنه و برای توجیه خودش، مجبوره تورو مقصرِ رفتار وحشتناکش بدونه!

من باب روابط انسانی.

:)🪽

بی انصافیه ناخن گربه‌‌ت رو بگیری بندازی لای گربه های وحشی.

ازم بپرس چی درباره ادما قلبمو میشکونه تا ابد بهت میگم بی انصافی.

نمیدونی لول اپ چه لذتی داره وگرنه تو نقطه‌ی تخمیِ امنت فریز نمیشدی.