The Lily Garden🪻

✒️ 🔲 برای دردهای یک ترانه، ترانه‌‌ای برای آزادی مصطفا آل‌احمد خانم‌ها و آقایان که با دهان‌های خندان روی فرش‌های سرخ قدم می‌زنید، خوشحالیم که امروز آزادتر به نظر می‌آیید. اما یادمان باشد این  اندک آزادی نتیجه‌ی مبارزه‌ی همکاران شماست، آنان که دیگر روی این فرش‌های سرخ راه نمی‌روند. این اندک آزادی، نتیجه‌ی خون‌های سرخی است که از زنان و مردان شجاع ریخته شد. امروز شما به جای روسری‌های اجباری، با گل‌ِسرهای اجباری روی صحنه می‌روید، اما به بهای دردهای ترانه‌هایی که آوازی خونبار سرودند. به قیمت رنج‌ زنانی که در خلوت خود سخت گریسته‌اند. هزینه‌‌ی این آزادی نسبی دردهاییست که ترانه را به نقش‌آفرین حقیقت تبدیل کرد. هزینه‌‌اش بیماری خودایمنی همکارانتان است. آیا می‌دانید "خودایمنی" چیست؟ یک بیماری ناشی از حمله‌ی بدن به خودش. آن گاه که سیستم دفاعی بدن به جای مقابله با ویروس‌ها به دیگر اندام‌ها یورش می‌برد. همان جا که مهرجویی آگاهانه گفت: "قاتل در میان ماست." قرار بود ما یک تن‌واره باشیم، اما برخی از ما با نقش‌های دروغ به بدن خودمان حمله کردند. بسیاری از ما که امروز به شکل عجیبی با خودایمنی دست به گریبانیم، تنها زمانی از این بیماری رها می‌شویم که این گلبول‌های سفید الکی خوش از حمله به بدن دست بردارند. اگرچه این درد با ترانه علی‌دوستی خواهد ماند، اما رنج نقش دروغ را بازی کردن درد بزرگ‌تری بود که او آن را نخواست. زیرا که شادی و افتخار واقعی از بازی در صحنه حقیقت خلق می‌شود و نه بازی روی پرده‌ی دروغ. بازیگران دروغ مانند دلقک‌های سیرک طرح لبخندی را بر لبانشان نقش زده‌اند، حال آن که "نقش‌آفرینان حقیقت" همچون ترانه‌ی ما خود ترانه‌‌ایست برای آزادی. #مصطفا_آل_احمد پنجم دی‌ماه ۱۴۰۴ #ترانه_علیدوستی #زن_زندگی_آزادی

آبان جایی که تولدی برای من شد.

رویای برفی(کانون پرورش فکری کودکان ) ما‌ و لیمو لیمو.

نشسته از چپ (ردیف اول): سیمین بهبهانی، مهدی اخوان ثالث، ابوالحسن نجفی، محمدعلی سپانلو و شهرزاد سپانلو؛ ایستاده: اسماعیل نوری‌علاء؛ نشسته از چپ (ردیف دوم): نعمت آزرم، حسن پستا، محمود مشرف آزاد تهرانی، ۱۳۵۹ توضیح: این عکس با هوش مصنوعی ارتقا یافته است. عاشق اخوانم در این تصویر، بی‌توجه به دوربین، بی‌اعتنا به شکار شدن، توجه را خط می‌زند. او غرق سیمین است. @andaromidvari