روزگار سبز🍃

النافذةُ جُرحَ جِدارٍ. «پنجره زخمِ دیوار است.»

احساس می‌کردم وقتی یکی از پیام‌هایت به من می‌رسد، جهان آرام می‌شود، زمان زیادی گذشت وُ جهان در ویرانی عظیمی فرو رفته است. #دیا

بیا تا بِرکه‌های حقیرِ دغدغه را دریا کنیم ای دوست! چراکه هیچ دریایی، هرگز از هیچ توفانی نَهَراسیده است و هیچ توفانی، هرگز، دریایی را غرق نکرده‌است.

بیا تا بِرکه‌های حقیرِ دغدغه را دریا کنیم ای دوست! چرا که هیچ دریایی، هرگز از هیچ توفانی نَهَراسیده است و هیچ توفانی، هرگز دریایی را غرق نکرده‌ است. #دیا یکشنبه-۲۴-فروردین-۴٠۴

کاش میشد یه سند بزاریم فکرامون آزاد بشه!

زمانی که کنارت بودم رو خاطر بیار روزهایی که با هم می‌گذروندیم را به یاد بیار من هر کلمه‌ای که گفتی رو باور داشتم مثل یک کودک ، کنترل خودم رو از دست دادم برام مهم نبود که روز بود یا شب فقط می‌خواستم تو رو کنار خودم داشته باشم به یاد بیار که چطور شب رو گذرونیدم چطور همدیگر رو بوسیدیم و محکم در آغوش گرفتیم همه چیز مثل یک رویای زیبا بود...‌‌

"علف‌هاى نورَسته، به‌جا نمى‌آورند درختان كهن را..."

زنى را كه زودتر از خورشيد طلوع مى كند و با پرسه زدن در دنياى كتابها به وجد می‌آید را، به راحتى نمى توان شکست.

چیزی را می‌شناسی که فریبنده نباشد؟ اگر فریب نابود شود دیگر قادر به تماشا نیستی ... •کافکا

و در پایان آنچه که درباره‌ی خود می‌توانم بگویم این است: من شعری عاشقانه‌ام در جسمِ یک زن.

دوست داشم الان شخصیت آنه‌شرلی باشم در جزیره‌ی پرنس اِدوارد. پیراهن دامن‌دار و آن کلاه‌ِ عسلی رنگ شبیه او تنم باشد. دفتر شعرهایم زیر بغل بزنم و کران تا کران بدوم. این بهارِ زیبا را با صدای هَزاران و شکوفه‌های بهاری نفس بکشم و جامه‌ی سبز درختان را نظاره‌گر باشم. ماريلا اين موقع از روز جاى تازه دم ميكرد، كنارش كيک مى‌پخت، عطر كيكش كل فضاى گرين گيبلز را پر ميكرد. و من با عجله خودم را به ميز عصرانه می‌رساندم. #سهیلا_واله

شبانه در مجاورتِ درختان، نرم و آرام قدم می‌زدیم. گلبرگ‌های زردِ یواش، سراسر سنگ‌فرش‌ها را پوشانده بودند. دست در دست هم قدم‌زنان راه می‌رفتیم. بعد جایی را برای نشستن پیدا کردیم. روی سرمان درخت توت بزرگی سایبان بود. تاکید کرد که فقط روبروی من بنشین. با خود گفتم: فکرش را بکن زن! عشق همین جمله‌ی کوتاه و ساده‌ست. مبادا کم ببینی‌اش. بعد که هضمش کردم یک حالت نشئگی زیر پوستم نشست... با انگشتِ شصتش رگ‌های نئشه‌ شده‌ی دست چپم را نوازش کرد. چشم‌هایش انگار سیاره‌ای ناشناس از منظومه‌ی شمسی بود که ستارگان دنباله‌دار در گذرگاهش امتداد پیدا کرده بودند. نفس آرامی کشیدم و طبق معمول حواسم به سپردن تک‌تکِ جزییات در حافظه‌ی درازمدتم بود. به بالای سرم نگاه کردم باد خنکِ بهاری در زیرِ گوشِ برگهای جوان درخت توت می‌لولید. لبخند ما شروعی برای جفت‌گیری برگهای جوان شد. کمی بعد احساس کردم تمام آدمهای اطراف برای ما والس بهار می‌رقصند. هر چه بیشتر می‌گذشت چشم‌های او روشن‌تر میشد. ساکت و کم‌حرف عین آسمان! آن لحظه خواستم بگویم کاش چشمانت زیرنویس داشت. اما نگفتم توی دلم نگهش داشتم. دستانش را محکم گرفتم. چشمانم را بستم برای آنی! و مرور کردم «كسى خواهد آمد! لطيف و مهربان! كه در همه‌ى غرق شدن‌ها، كنارت مى‌ماند مانند شاخه‌ى درختى كه روى آب باعثِ نجات است...» همین که چشمم را باز کردم، حزن عجیبی توی دلم ته‌نشین شد. این‌بار از نشئگی خبری نبود. اندوهی، حظِ کوتاه مرا یه یغما برد. «زندگی همین است، به یک گل می‌ماند که شاد و خندان توی چمن شکفته می‌شود. یک بز سر می‌رسد و می‌بلعدش و همه‌چیز تمام می‌شود!» #تاسیان🪽 #سهیلا_واله

دلم گرفته بود. از عصر بهش گفتم: که خیلی دلم گرفته. او هم با دل مهربونش گفت: بگو کجا ببرمت. گفتم فقط بریم شبانه در مجاورتِ درختان، نرم و آرام قدم می‌زدیم. گلبرگ‌های زردِ یواش، سراسر سنگ‌فرش‌ها را پوشانده بود. دست در دست هم قدم‌زنان راه می‌رفتیم. بعد جایی را برای نشستن پیدا کردیم. روی سرمان درخت توت بزرگی سایبان بود. تاکید کرد که فقط روبروی من بنشین. با خود گفتم: فکرش را بکن زن! عشق همین جمله‌ی کوتاه و ساده‌ست. مبادا کم ببینی‌اش. بعد که هضمش کردم یک حالت نشئگی زیر پوستم نشست... با انگشتِ شصتش رگ‌های نشئه‌ شده‌ی دست چپم را نوازش کرد. چشم‌هایش انگار سیاره‌ای ناشناس از منظومه‌ی شمسی بود که ستارگان دنباله‌دار در گذرگاهش امتداد پیدا کرده بودند. نفس آرامی کشیدم و طبق معمول حواسم به تک‌تکِ جزییات برای فرستادن در حافظه‌ی درازمدتم بود. به بالای سرم نگاه کردم باد خنکِ بهاری در زیرِ گوشِ برگهای جوان درخت توت می‌لولید. برگ‌های جوان شروع به جفت سازی کردند. کمی بعد احساس کردم تمام آدمهای اطراف برای ما والس بهار می‌رقصند. هر چه بیشتر می‌گذشت چشم‌های او روشن‌تر میشد. ساکت و کم‌حرف عین آسمان! آن لحظه خواستم بگویم کاش چشمانت زیرنویس داشت. اما نگفتم توی دلم نگهش داشتم. دستانش را محکم گرفتم. چشمانم را بستم برای آنی! و مرور کردم «كسى خواهد آمد! لطيف و مهربان! كه در همه‌ى غرق شدن‌ها، كنارت مى‌ماند مانند شاخه‌ى درختى كه روى آب باعثِ نجات است...» چشمانم را باز کردم همین که چشمم را باز کردم، حزن عجیبی توی دلم ته‌نشین شد. این‌بار از نشئگی خبری نبود. اندوهی، حظِ کوتاه مرا یه یغما برد. «زندگی همین است، به یک گل می‌ماند که شاد و خندان توی چمن شکفته می‌شود. یک بز سر می‌رسد و می‌بلعدش و همه‌چیز تمام می‌شود!» #تاسیان🪽 #سهیلا_واله

آدمی که موقع پیاده‌روی‌ overthinking میکنه، حتی اگه کل شهرو هم راه بره خسته نمیشه.