روزگار سبز🍃

امروز تمام شبکه‌های اجتماعی توی دلم دوربین کار گذاشتن و متناسب با حالِ دلم موزیک و کلیپ و عکس میارن جلو چشمم🥺

کاش توی عطرفروشیا عطرِ دست و تنت موجود بود.

‏تا هنگامی که به سینه‌ات پناه می‌برم دیگر از دنیا چه می‌خواهم؟

خواب دیدم که جدا شدم ازش و از شدت دلتنگی بیدار شدم، چشامو باز کردم دیدم که توی آغوششم محکم بغلش کردم و گفتم: چه خواب بدی بود! محکم بغلم کرد و اون کابوس آهسته‌آهسته از مغزم چکه کرد. -دوشنبه-۲٠-اسفند-۱۴٠۳ #تاسیان🪽

از بچگی صبحِ زود رو خیلی دوس داشتم. جریان و تکاپوی زندگی رو حس می‌کردم. یادمه وقتی بیدار می‌شدم گنجشکا رو بینِ برگای درخت نارنج می‌دیدم که همیشه خش و بش میکنن، کتری روی اجاق جوش بود و بخار میکرد، بوی نون گرم رو علاالدین قدیمی همه‌جای خونه رو برمیداشت. رادیوی مامان ساعت شش صبح، هرروزِ خدا یه نفر با صدای رسا و محکم آیه‌ی قرآن میخوند و ترجمه میکرد. الان با گذشت چندین سال هرروز صدای گنجشکا رو از بالاترین شاخه‌های نارنج همسایه می‌شنوم اما خبری از علاالدین و بوی نون داغ نیست... مامان نیست... رادیو نیست... اما چیزی که اون روزها در ناخودآگاهم در من شکل گرفت، خیلی باارزشه. اون هم توجه داشتن به جریانِ زندگی و علاقه‌ی وفور به صبح زود هست. قدیم ندیما برام شبیه طعم کیک آلبالو بود که وقتی میخوریش نمی‌فهمیش و بعد می‌فهمی که بهترین کیک رو خوردی اما خبر نداشتی. همان‌قدر خوشمزه و ژرف و ماندگار!

«چیزهایی که بیش از همه برایم عزیزند؛ موسیقی، طبیعت، شعر، انزوا.»

دارد آغوشی که آسان می‌کند دشوارِ ما... -یکشنبه- نوزده- اسفند۱۴٠۳ #تاسیان🪽

-بابونه‌هارو دوست دارى؟ +دوستشون دارم، بنظرم پاک و معصومن -پس درست بوده +چى؟ زنانى كه لبخند قشنگى دارن، بابونه‌ها رو دوست دارن

بچه که بودم تا بارون می‌بارید پابرهنه می‌دویدم تو حیاط دستام رو از دو طرف باز میکردم، به آسمون خیره می‌شدم بعد چشمام رو می‌بستم تا قطراتِ خنک بارون یکی یکی روی پلکم خُرد بشن و روحم تازه میشد. کمی بعد صدای مامان رو از تو خونه می‌شنیدم که میگفت: "بچه بیا داخل سرما میخوری" و با حالت التماس به مامان می‌گفتم قول میدم سرما نخورم. خیلی وقتا هم دور از چشمش می‌رفتم بیرون و لذت می‌بردم اما سرما می‌خوردم! حالا به قول قیصر امین‌پور «باران شبیه کودکی‌ام پشت شیشه‌ها‌ست» #سهیلا_واله

از دلخوشی‌های کوچکِ زندگی؟ بیدار شدن با صدای غرّانِ آسمون #حظ

هایکو؟ صدای بارون، صدای رعد، آسمونِ تنگ

کاش می‌شد صدای رعد و برق و بارون رو مث قالی لوله کرد و کنار گذاشت.

من از مجاورت یک درخت می‌آیم.

مرگ گوشم را می‌کشد می‌گوید زندگی کن دارم می‌آیم ...

توی کتاب فلسفه‌ی پیاده‌روی یه جاش نوشته "آزادیِ برآمده از پیاده‌روی در "کسی‌نبودن" است. زیرا بدنی که پیاده می‌رود گذشته یا پیشینه ندارد." یعنی نه از جنبه‌‌ی جسمانی و ورزشی و فنی بلکه به چیستیِ پیاده‌روی می‌پردازه. به اون منظوری که من از پیاده‌رویام یعنی ولگردی دارم نزدیکه✨

ای بابا! راه رفتم که ذهنم از کار بیفته بجاش جسمم از کار افتاد👀